«Με τα μυαλά που κουβαλάς, κακομοίρα, μόνη σου σκάβεις το λάκκο σου», της λέγανε όλοι. Κι ήρθε η μέρα που βρέθηκε η Σωτηρία μόνη στην ερημιά να σκάβει έναν λάκκο με το κουταλάκι του γλυκού. Και σκάψιμο στο σκάψιμο, κουταλιά στην κουταλιά, έφερε στο φως έναν μπάτσο που τον

Λένε πως στη ζωή όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος. Οι αγάπες, τα ξενύχτια, οι υποσχέσεις, τα “σ’αγαπώ” (που τα πες και τα εννοούσες με κάθε ίνα της καρδιά σου), τα “κουράστηκα” (που τα πες και τα εννοούσες με κάθε ίνα του μυαλού σου), οι γιορτές ακόμα και η ίδια η ζωή έχουν

(συνέχεια από εδώ...) Ο ιερέας σήκωσε όλο ευλάβεια το δισκοπότηρο κι άφησε μια ευχή να φύγει από τα χείλη του. - Εύχομαι παγκόσμια ειρήνη. Ήταν μια από τις πολλές ευχές που είχε κάνει εκείνη τη μέρα. Στράφηκε και κοίταξε το ποίμνιό του. Όλοι έψελναν ύμνους προς τον Ύψιστ

Για το πολυαναμενόμενο adventure Vampyre Story έχω γράψει και στο παρελθόν. Μετά από κάποιες αναβολές στην κυκλοφορία του, ορίστηκε ως ημερομηνία κυκλοφορίας του η Δευτέρα 17 Νοεμβρίου. Ήδη το παιχνίδι έχει γίνει gold οπότε δεν νομίζω ότι θα υπάρξει και άλλη αναβολή! Εκτός

ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ e-ΡΟΥΦΙΑΝΙ Του ασφαλι(σ)τη μας Πανου Συγκαμένου Θεσσαλονίκη ΗΡΩΙΚΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ (στην -στημένη- φωτογραφία: Το παρολίγον άτυχο βιβλίο, λίγο πριν τη στιγμή της διάσωσής του) Εσφιγγε ο κλοιός της ανακύκλωσης και ξεχείλιζε χαρτ

(συνέχεια από εδώ...) - Αφέντη..., μουρμούρισε εκείνη με σβησμένη φωνή. Μπορείς...να πράξεις όπως επιθυμείς...σου ανήκω...δεν...δεν έχω δικαίωμα να παραπονεθώ για τίποτα. Στριφογύρισε ανήσυχα, παγιδευμένη ανάμεσα στα πελώρια χέρια του. Τα υπερβολικά μακριά μαλλιά της

Η ιστορία που ακολουθεί είναι η ιστορία ενός λύκου που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, που ξεκίνησε από το μηδέν για να κατακτήσει όλο τον κόσμο, ακολουθώντας το όνειρό του. Από μικρός πεινούσε διαρκώς σαν λύκος που ήταν. Πεινούσε και ταυτόχρονα ποθούσε να φορέσει ένα μοντέλο

Σαν ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Κωλομβία (ουδεμία σχέση με την Κολομβία), λόγω της πτώσης της τιμής της κώκας (ουδεμία σχέση με την κόκα, εδώ έχουμε να κάνουμε με την πρώτη ύλη απ’ την οποία κατασκευάζεται το γνωστό διά τις εθιστικές του ιδιότητες γλυκό), οι Κωλόμβιοι

Κοίταξε το ποτήρι στο τραπέζι. Κάποιος θα το έλεγε μισο-άδειο. Κάποιος μισο-γεμάτο. Αλλά, στην τελική, ήταν απλώς ένα μοναχικό ποτήρι. Ο ουρανός έξω ήταν θεοσκότεινος. Το πήγαινε για βροχή. Μέσα στο μικρό καφέ όμως έκανε ζέστη. Δεν υπήρχε πολύς κόσμος. Ένιωθε αμήχανα που

Οι φίλοι μου θυμούνται όταν εγώ ξεχνώ και με κάνουν να ξεχνώ όταν δε θέλω πια να θυμάμαι. Οι φίλοι μου γράφουν ακόμα γράμματα και γιορτάζουν τις αναποδιές με ρακί και τσιγάρο. Οι φίλοι μου είναι ακόμα ζωντανοί. Και σε έναν κόσμο ποτισμένο με στάχτη και λησμονιά, θυμούνται

Είναι πολύ όμορφο όταν σε έναν κόσμο fundamentally lonely, έστω και για μια μέρα, έστω και για μια στιγμή νιώθεις πως έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και θα μπούνε στον κόπο να έρθουν να σου κάνουν έκπληξη την ημέρα των γενεθλίων σου στη δουλειά σου. So I turned 22 (going o

Το κείμενο που ακολουθεί είναι φανταστικό (υπό την έννοια ότι είναι αποκύημα της φαντασίας, όχι υπό την έννοια της ποιότητας). Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι παντελώς συμπτωματική και στην τελική όποιος έχει τη μύγα παρακαλείται να τη φέ

Ενοχή και Μετάνοια (Εγκλημα και Τιμωρία ήθελα να βάλω, αλλά με πρόλαβε κάποιος συγγραφίσκος) Ο Δαβίδ Ευγένιος Εδουάρδου είναι μετανοημένος μεταμαρτωλός, μετακήρυκας μεταμιάς μεταβιβλικής μεταποκάλυψης. Ο ακροατής του, εν προκειμένω η αφεντομουτσουνάρα μου, είναι αθώος, ε

Τι λένε για τα όνειρα της καλοκαιρινής νύχτας; Μεγαλώνω και κάνω σχέδια. Ηθελημένα κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε όπως τα σχεδιάζω - ανοησία πλήρης, εδώ δεν μπορώ να κανονίσω πως θα περάσω το βράδυ μου και να stick to my plans, σιγά μην μπορέσω να βάλω σε

Μού έδωσαν το τηλέφωνό της από το Προξενείο και γνωριστήκαμε στην Αθήνα το προηγούμενο καλοκαίρι. Την ξαναείδα στη Νέα Υόρκη σχεδόν δυο μήνες αργότερα. Νομίζω ότι βγήκαμε πρώτη φορά κάποια στιγμή μέσα στο Νοέμβρη. «Σε πειράζει να κάτσουμε έξω;» με ρώτησε. «Σε πειράζει να

Η κρεβατοκάμαρα βρομούσε, γεμάτη τζογαδόρους παπάδες που στήνονταν στις πλατείες και στα στενά και έθεταν υπαρξιακά ερωτήματα του τύπου «εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;» ψάλλοντας σε ήχο πλάγιο δεύτερο τη στρατιωτική παραλλαγή της επιτυχίας των Onirama «Το ξέρω,

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - αρχείο ΤΟ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ. Της Έφης Μαρίνου. ΑΝΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ. «Penetrator». Το έργο του Αντονι Νίλσον μόλις ανέβηκε στο Θέατρο «Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ. Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ. Στη θέση της

Πρελούκο Διοποιήτι Then to this earthen Bowl did I adjourn My Lip to the secret Well of Life to learn: And Lip to Lip it murmurd -"While you live Drink!-For once dead you never shall return." Rubaiyat of Omar Khayyam Επήρα, σώμα φτιαγμένο από πηλό, την μποτιλια αγκαλιάΜα

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε οικογενειακώς να δούμε το West Side Story. Ένα έργο που μόνο κατ’ όνομα ήξερα αφού ούτε την Ελληνική εκδοχή μιούζικαλ είχα δει, ούτε την ταινία, αλλά ούτε είχα ακούσει τη μουσική του Μπέρνστάϊν. Οφείλω να ομολογήσω όμως οτι μάλλον απογοητεύτηκα απ

«Αχ, είναι φορές που η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να αντέξει το άχθος όλου του ντουνιά, είναι φορές που, καθώς βάζουμε την κρέμα νυχτός, πνίγεται στο νιπτήρα ένας λυγμός, είναι φορές που οι λέξεις κείτονται νεκρές, δολοφονημένες απ’ το ρεβόλβερ του σημαίνοντος και του σημαι

Έλαβα προχθες το πιο ωραίο μήνυμα που έχω λάβει ποτέ από έναν παλιό φίλο. Τελικά, νομίζω πως τα πιο ωραία μηνύματα, οι πιο ωραίες φωνές του κόσμου είναι αυτές που δεν περιμένεις ποτέ να ακούσεις. Το να περιμένεις, οι παλιοί σου φίλοι να σε θυμούνται και να τους λείπεις και

Ναι, καλά το καταλάβατε.Λύσαμε επιτέλους το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων χάρη σαυτή τη μηχανή "μετρήσεων", το Stat counter.Αν πάτε στο λινκ "Recent visitor map" και με απανωτά χτυπήματα στη γεωγραφία, θα φτάσετε στο επίμαχο σημείο, διαπιστώνοντας πως όπως κι αν λέγε

Bug In The City: hans joachim roedelius-tim story

Τότες που ήμουν ένα μικρό αμούστακο αγόρι, νιόβγαλτο στην αγορά εργασίας, κάπου το 2001, μη ρωτάτε πώς και γιατί, βρήκα στο διάβα μου έναν τύπο, από τους πολύ γνωστούς μιμιετζήδες στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος εκείνη την εποχή διηύθυνε ένα περιοδικό ποικίλης ύλης. Δεν ξέρω πό

Απόσπασμα από την Ιστορία της ΣΤ Δημοτικού του μέλλοντος Η ιστορία που ακολουθεί είναι απολύτως φανταστική (εννοώ επινοημένη, δεν παινεύω τον ευατό μου). Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις πραγματικές είναι απολύτως συμπτωματική του αρρωστημένου μου εγκεφάλ