Ναι, ΟΚ το ξέρω… Με τις καιρικές συνθήκες εκεί έξω και το…”και εσύ πάρει Fujitsu” να καίει στο full εδώ μέσα, το post αυτό μοιάζει λίγο παράταιρο. Αλλά trust me, it’s not! Το Φθινόπωρο είτε σας αρέσει είτε όχι πλησιάζει επικίνδυνα (επιτέλους!!). Βέβαια κανείς δεν ξέρει έτσ

Όταν τα λεγα εγώ!! Της Alanis ΔΕΝ ΤΗΣ ΠΑΕΙ ΤΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ… Όταν άκουσα για πρώτη φορά το So-Called Chaos, το προηγούμενο LP, της αδιαμφσβήτητης queen of pain, ήταν σαν να ακούω τους Cure…. να διασκευάζουν Britney Spears… έχοντας πάρει LSD!! Σε μερικούς ανθρώπους και ιδιαίτ

Τελείωσε! I’m a sucker for distorted guitars!! Το όλο θέμα ξεκίνησε με το (προσωπικό μου) καλύτερο album του 2007, το εξαιρετικό (σε όλα εκτός του τίτλου του) In Rainbows των Radiohead, με τις μαγευτικές του mixes distorted guitars, acoustic προεκτάσεων και αναπάντεχων ξεσ

Άλλη μια χρονιά τελειώνει και μας βρίσκει χωμένους μέχρι τα αφτιά -κυριολεκτικά- στο ηχητικό σφυροκόπημα της αγαπημένης μας μουσικής. Πολλές κυκλοφορίες, αν και μάλλον έλειπαν τα πολύ βαριά ονόματα και πολύ λίγος χρόνος να ακούσει κάποιος πραγματικά όλους αυτούς τους δίσκου

Μιας και όπου να’ναι θα γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γεμίσει) το δίκτυο με τα “Best Of” και τα “Greatest Hits” του 2007 από όλη την blogοκοινότητα, σκέφτηκα να μην ανεβάσω ακόμα το δικό μου top των τραγουδιών του 2007. Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση… Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο. Όχι δε θα σας μιλήσω για το “φαινόμενο Λαζόπουλος” γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half

Όταν μας ρωτάνε “πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;” έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο. “Χάλια…” Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε. Λίγο. Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που

Επιτέλους μετά από καιρό μουσικής απουσίας και αδικαιολόγητης ευτυχίας (για την Alanis μιλάμε, why the hell was she happy?), μου θυμίζει για ποιόν ακριβώς λόγο αγάπησα τη φωνή και τα γκρινιάρικα, παραπονομένα και κυρίως μπερδεμένα τραγούδια της.

Μου ήρθε απόψε για πρώτη φορά. Και ήταν πιο όμορφη απ’ ότι θυμόμουνα. Η θεσπέσια μυρωδιά του φθινοπώρου. Με πλησίασε ανύποπτα τη στιγμή που πληκτρολογούσα στον υπολογιστή και (έκανα πως) διάβαζα για την εξεταστική, και τρύπωσε στα ρουθούνια μου, ανακατεμένη με τα αρώματα τη

Get drunk on love Wear next to nothing In the pouring rain Be a bad example

Παρατηρώντας τις μέχρι τώρα μουσικές επιλογές μου, τα τραγούδια δηλαδή που σας έχω προτείνει και σας έχω χαρίσει, συνειδητοποιώ πως είναι σχεδόν όλα ξένα. Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού όντως το 90% των τραγουδιών που ακούω είναι ξένα. Δεν την αντέχω τη μιζέρια τη

Κοιτάζοντας τα προηγούμενα posts μου, συνειδητοποίησα πως (not unlike in my real life) χρησιμοποιώ πολύ το παρελθόν, τόσο μουσικά όσο και προσωπικά, στο παρόν. Γι’αυτό σκέφτηκα πως μια “μερίδα” ολόφρεσκων τραγουδιών θα “ξεκόλλαγε” λίγο το μυαλό μου(και τα αυτιά όλων μας) απ

Αν αναρωτηθήκατε ποτέ ποιοί θα μπορούσαν να είναι οι στίχοι του τραγουδιού που θα περιέγραφε σε 4 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα όλα όσα περνάνε από το μυαλό μου καθημερινά, σας τους έχω εδώ…   Σαν παιδιά χωρίς γονείς όλοι εμείς, μετά τις 12 στα σπίτια μας γυρνάμε, τόσοι φίλοι

Οι Everything But The Girl, έχουν μια πολύ “ιδιαίτερη” μουσική ιστορία, όντας ένα από τα λίγα συγκροτήματα που ένα και μόνο ένα τραγούδι κατάφερε να αλλάξει ριζικά τον προσωπικό τους ήχο. Για να δούμε το ταξίδι τους μέσα στο χρόνο: Early stuff (1982-1993) Οι Everything But