(συνέχεια από εδώ...) Ο ιερέας σήκωσε όλο ευλάβεια το δισκοπότηρο κι άφησε μια ευχή να φύγει από τα χείλη του. - Εύχομαι παγκόσμια ειρήνη. Ήταν μια από τις πολλές ευχές που είχε κάνει εκείνη τη μέρα. Στράφηκε και κοίταξε το ποίμνιό του. Όλοι έψελναν ύμνους προς τον Ύψιστ

(συνέχεια από εδώ...) - Αφέντη..., μουρμούρισε εκείνη με σβησμένη φωνή. Μπορείς...να πράξεις όπως επιθυμείς...σου ανήκω...δεν...δεν έχω δικαίωμα να παραπονεθώ για τίποτα. Στριφογύρισε ανήσυχα, παγιδευμένη ανάμεσα στα πελώρια χέρια του. Τα υπερβολικά μακριά μαλλιά της

Κοίταξε το ποτήρι στο τραπέζι. Κάποιος θα το έλεγε μισο-άδειο. Κάποιος μισο-γεμάτο. Αλλά, στην τελική, ήταν απλώς ένα μοναχικό ποτήρι. Ο ουρανός έξω ήταν θεοσκότεινος. Το πήγαινε για βροχή. Μέσα στο μικρό καφέ όμως έκανε ζέστη. Δεν υπήρχε πολύς κόσμος. Ένιωθε αμήχανα που

Έχω το σπάνιο ταλέντο να προβλέπω τις καταστροφές. Δεν εννοώ να τις προβλέπω στ’αλήθεια, όπως τα μέντιουμ και οι σεισμολόγοι. Όχι, καμία σχέση. Είναι περισσότερο κάτι σαν προαίσθημα που με πιάνει, σαν ανατριχίλα ή παγωμάρα, όταν πρόκειται να συμβεί κάτι κακό. Εκείνο το π

(Προηγούμενο μέρος της ιστορίας εδώ. I hope you like it, because it really feels like an end...but then again I dont know, perhaps Snow has different plans...this was more a trip than a story from the beginning.) Χτύπησε το κινητό της. Το σήκωσε. Όταν άκουσε το όνομα πο

[Προηγούμενο μέρος της ιστορίας εδώ. Επειδή την είχα παρατήσει για κάμποσο καιρό, αυτό το κομμάτι είναι περισσότερο συνδετικό.] Ήταν σκοτεινά κι η νύχτα ήταν πιο παγωμένη κι από χιόνι πάνω σε τάφο. Χώθηκα όσο πιο βαθιά μπορούσα μέσα στο παλτό μου. Δεν βοήθησε σε κάτι. Ο

Την κοίταξε ανάμεσα απ’ τις βελούδινες κουρτίνες. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο κάπου μακριά και δεν μπορούσε να τη δει. Το έκανε συχνά αυτό η Αγγέλικα. Χανόταν στο κενό και στη σιωπή ώρες ατέλειωτες, σαν να έβρισκε καταφύγιο εκεί. Πράγμα που, αναμφίβολα, ήταν αλήθεια. Το ημ

Είχε βάλει μουσική να παίζει, όχι μουσική σαν αυτή που άκουγε εκείνη, μα κάτι άλλο. Το κομμάτι ήταν παράξενο, επαναλαμβανόμενο, σχεδόν αυτιστικό. Η Αγγέλικα είχε σκαρφαλώσει στα κάγκελα του μικροσκοπικού μπαλκονιού και κουνιόταν αργά, με τα μάτια κλειστά, σαν να’χε βυθιστεί

Πισωπάτησε αργά, συγκινημένα και την άφησε να μπει μέσα. Πήγαινε καιρός από τότε που είχε ακούσει τη φωνή της για τελευταία φορά κι όμως…ήξερε πως δεν θα την ξεχνούσε ποτέ. - Αγγέλικα. Το σπάσιμο στη φωνή του δεν ήταν μόνο από τα χρόνια. Επιτέλους, την κοιτούσε και πάλι στα