Ήμουν στο λιμάνι της Σητείας, περίπου στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία, πριν από 10 μέρες, όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a Highway τραγουδούν “And I know it a

Ήμουν στο λιμάνι της Σητείας, περίπου στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία, πριν από 10 μέρες, όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a Highway τραγουδούν “And I know it a

Μεσημέρι Σαββάτου, Κοκκώνι Κορινθίας. Αστείο όνομα, σε όσους το λέω γελάνε, και ρωτάνε χαμογελαστοί “Καλά, πού είναι αυτό;”. Πάω να τα μαζέψω, και λέω “Έλα ρε, δεν το ξέρεις; Στο Βραχάτι δίπλα είναι!” σαν να έχουν οι άλλοι άδικο που δεν το ξέρουν, και όχι αυτό που είναι τε

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα. Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν - και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές. Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου

Το παρόν post προοριζόταν ως comment στο post Διάλεξε του φίλτατου weallfall. Τις σκέψεις μου για το νόημα της ζωής μπορείτε να τις δείτε εδώ γραμμένες από το Σεπτέμβριο του 2006 στο προσωπικό μου blog. Καλούτσικα τα πήγες πάντως αγαπητέ weallfall στη σκιαγράφηση της προσω

Έχω δύο φίλους. Όχι μόνο. Και άλλους δύο. Πολυ καλοί και οι τέσσερις. Οι δύο πρώτοι είναι πολύ καλοί και μεταξύ τους. Και οι δύο δεύτεροι. Θα μείνω στους πρώτους. Που λες, διαφέρουν. Μιλάμε για έρωτα. Και του Πλάτωνα και των ανθρώπων. Εκεί διαφέρουν πολύ αδερφέ μου. Στα ηχ

“Σκατά είμαι..” “Σταμάτα ό,τι κάνεις - ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο και διάβασε.” Δε με παρατάει, έλεγα. Εδώ ο κόσμος καίγεται, της λέω, όλα είναι σκατά, κι αυτή μου λέει να τα παρατήσω όλα στο βρόντο, να μην το παλέψω καν(!), να τα αφήσω όλα στη μοίρα τους? Και, αντ’αυτού

Μέρες τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ. Οι λόγοι είναι πολλοί, μα πρώτος και χειρότερος? Το τελευταίο ποστ ήταν μούφα, και πολύ κάθισε στην πρώτη θέση - it was either this, or striking out the other one. Βρίσκομαι και πάλι πίσω στο παιδικό μου λίκνο, τον καλοκαιρινό κοιτών

Είναι μακριά. Σε ένα δρόμο. Αδιέξοδο. Είναι καλυμμένο από κισσούς, σχεδόν δε φαίνεται τοίχος. Διώροφο. Στο Λονδίνο. Σαν να βρέχει. Πας να μπεις. Δε μπορείς. Η μεγάλη κόκκινη πόρτα είναι κλειστή τις νύχτες. Πάντα. Είναι νύχτα. Πάντα. Γλυκιά νύχτα. Πάντα. Έρχεται, μπαίνεις.

Είναι πάνω από δυο βδομάδες τώρα που τελείωσα με την εαρινή εξεταστική - την προτελευταία μου, όπως θέλω να πιστεύω - και όμως βρίσκομαι ακόμα στην Αθήνα. Και είναι ίσως η πρώτη φορά που δε μένω από υποχρέωση, αλλά από επιλογή. Χαλαρώνω. Όχι τόσο όσο θα ήθελα - είναι μια β

What came first? The music or the misery? Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει: People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over.