[συνέχεια απ το άλφα] Πολύ αργότερα, αφού είχα εξαντλήσει τις “σπιτικές” μεθόδους αποκρυπτογράφησης που μπορούσε να εφεύρει το φτωχό μυαλό μου, κι έπειτα από την -ομολογουμένως απρόθυμη- σκιαγράφηση της εμμονής μου σε κάποιον καλό μου φίλο, ο οποίος είχε να προτείνει τελ

Υπήρχε για καιρό τώρα μέσα μου, μια εμμονή, από αυτές που στιγματίζουν τους ανθρώπους, και μένουν ζωντανές ακόμα και χρόνια μετά την εξάτμιση τους δια της φυσικής φθοράς των σκέψεων είτε της παραίτησης του θύματος τους. Και χαρακτηρίζω ως θύμα τον φέρων την εμμονή -δηλ

Υπάρχει μία γενικότερη τάση, μεγαλώνοντας οι άνθρωποι [συνήθως συγκεκριμένοι με στιγματισμένο dna] να αντιμετωπίζουν τις εκρηκτικές [συναισθηματικές πιθανόν αλλά σίγουρα συγκινησιακά φορτισμένες] στιγμές τους με μία τρισδιάστατη αρετή · την ανωτερότητα. Η ανωτερότητα συ

Συνήθως ένα κείμενο ξεκινά με κάποια αφορμή. Η αφορμή, άλλες φορές αποκρύπτεται και άλλες καταδεικνύεται μέσα από τα έντεχνα κατανεμημένα pixel της γραμματοσειράς. [Ειλικρινά, είχα συντάξει ολόκληρο κείμενο. 830 λέξεις ανελέητες σε αποκαλύψεις. {κι εγώ ακόμα όταν κ

Το κριτήριο της εμφάνισης: Δικαίωμα vs Στερεότυπο Η μεγαλύτερη (ή μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες) που έχει ειπωθεί ποτέ, είναι πως η πρώτη εντύπωση δεν μετρά. Δεν θυμάμαι πού το διάβασα, αλλά υποπτεύομαι πως με αυτό τον τρόπο, η μνήμη οικειοποιείται δηλώσεις , αξιω

Πέντε πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για τις γυναίκες αλλά προσποιούμαστε πως δεν υπάρχουν Δεύτερο συλλεκτικό post [Χωρίς εισαγωγή] Μεγαλώνουν πολεμώντας τη μαμά (η οποία βλέπει στην κόρη, μια δεύτερη ευκαιρία για την ίδια ) και λατρεύοντας ένα Θεό· τον μπαμπά (όχι άδ

-Ξεκινάω λοιπόν. Κλαψιάρικα και καταθλιπτικά, όπως αρμόζει σε έναν ηθικά δηλητηριασμένο κύριο. “Μισητοί μου, Μετά από πολύ σκέψη, κυρίως γιατί αδυνατώ να μιλήσω με οποιονδήποτε από εσάς για κάποια σοβαρά θέματα, είτε λόγω της φαινομενικής ελαφρότητας σας, είτε λόγω της

Πέντε πράγματα που γνωρίζουμε για τους άντρες αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε Post συλλεκτικό [Χωρίς εισαγωγή] Είναι αδύνατο να ανταποκριθούν σε όλες τις υποχρεώσεις μίας καθημερινής ημέρας. Εάν ποτέ κατόρθωναν ή αναγκάζονταν να μαγειρέψουν, να καθαρίσουν, να σιδερώσο

Will you please (do not) communicate with me , honey? Re-dated: Τώρα που δεν είναι around ο tutor μπορώ να ποστάρω κανονικά Στο podcast είχα προειδοποιήσει. "Θα μιλήσω για τις διαδικτυακές συνομιλίες" Οι αποφάσεις όμως - περισσότερο από όλες τις νοητικές λειτουργίες-

Συνήθως όταν ξεκινώ να γράψω post , έχω ένα ..το πολύ δύο - συναφή όμως - θέματα κατά νου, για τον σκελετό των scripta. Συχνά σκάνε στην οπτικοακουστική καθημερινότητα πάνω από δύο θέματα. Από διαφορετικές πηγές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές με διαφορετικούς απόηχους

Ανακάθισα ξαναμμένος στο κρεβάτι, ζεμένος θαρρείς μια απαίσια γεύση στο σβέρκο. Είχα μερικά λεπτά μέχρι ν’ αρχίσουν οι σειρήνες να ουρλιάζουν ξανά, κείνες οι επίπονες, απόκοσμες τσιρίδες που σηματοδοτούν το ξεκίνημα μια μέρας. Αν σας πω ότι μιλάω απλά για ένα ξυπνητήρι θ

Παρακαλούνται οι αναγνώστες όπως προχωρήσουν – ως συνήθως- με δική τους ευθύνη. Ήρθε το καλοκαίρι. Το διαπιστώσαμε από την υψηλή θερμοκρασία, τα εξαφανισμένα ρούχα, τα αγνώστου ταυτότητας αποσμητικά των συνδαιτυμόνων, συνεργατών, συνεπιβατών και φυσικά τις θαλασσινές α

Once again πρέπει να ξεκινήσετε την ανάγνωση του post με κάποιες παραδοχές. Όσοι δεν αντέχουν ή αντιληφθούν στην πορεία πως δεν θα αντέξουν, παρακαλούνται να σταματήσουν την ανάγνωση immediately. Τα κοριτσάκια από παλαιολιθικής εποχής (και βγάλε) έμεναν στην σπηλι

Θα χρειαστώ κάποιον ευέλικτο αλλά διευκρινιστικό ορισμό. Χαρακτήρας: Η οπτικά αντιληπτή επίδειξη σκέψεων υπό το pattern ενός πρώιμου μωσαϊκού συνθέσεων. [Εμμέσως λέω πως ο χαρακτήρας διαμορφώνεται νωρίς και τούτο δεν αλλάζει ούτε με επίκτητους καταλύτες ούτε φυσικ

Μετά από χρόνια περιπλάνησης στους χώρους του διαδικτύου έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως το μεγαλύτερο ποσοστό ενεργών web-surfer δεν είναι οι ομάδες των ειδικών επιστημόνων της τεχνολογίας και πληροφορικής - όπως θα πίστευε κανείς - αλλά οι απλοί χρήστες του ..διπλανού

Το κορίτσι με το κράνος και το ξυράφι στο χέρι κάθισε σ’ ένα πεζούλι στην άκρη του δρόμου. Δεν είχα ιδέα τι να της πω. Έμοιαζε σαν κάτι να περίμενε όπως κι εγώ. Στάθηκα για λίγο αναποφάσιστος πριν ακουμπήσω σε μια κολώνα δίπλα της προσπαθώντας να ανάψω ένα τσιγάρο με τον