θα κουβεντιάσουμε για όλα τα σημαντικά θέματα που μας απασχολούν Την Τετάρτη 1η του Οκτώβρη στις 11 το βράδυ θα είμαι καλεσμένος στο mindradio. Το mindradio, σε prime time, ανοίγει στους bloggers και εγώ θα είμαι ο πρώτος καλεσμένος του Vasili στην εκπομπή Mind Tuner. Γ

Μετα την τρελη ατακα Σαββατου, ηρθε και στη θεση Νο2 η ατακα Πεμπτης. Πεμπτη βραδυ δουλευα (στο ξενυχταδικο). Σε καποια φαση μια "συναδελφος" ειχε πιει λιγο παραπανω και κοινως το ξυνε και χορευε πανω στα μπαρ, με αποτελεσμα να φορτωνομαι ολη τη δουλεια εγω και ο αλλος σερ

Ψάξε στο τίποτα να βρεις, όλα τ ανώφελα της γης κράτα μαζί σου Κι όταν το κόσμο καταπιείς και πάλι τίποτα δε δεις στη χώνεψή σου Θα σαι ένας ήρωας διαφανής που ούτε ξέρεις, δε μπορείς και πας στον πάτο και παρακάτω. Περνάν τα χρόνια, σκάβεις μια τρύπα στο νερό, την ίδι

Tη στιγμή που δημοσιεύεται αυτό το κείμενο ένα συγκλονιστικό πείραμα (ή άλλη μια αποτυχία) ξεκινάει. Στα γαλλοελβετικά σύνορα θα επιχειρηθεί η αναπαραγωγή του Big Bang, δηλ. της δημιουργίας του σύμπαντος. Χοντροκομμένα, η λογική του Big Bang είναι πως τα ηλεκτρόνια αποκτ

Ο Ριβάλντο άκουσε ότι έρχεται ο Μάκης. Και άλλαξε ήπειρο. Ο Ντιόγκο ήρθε για να του μάθει ο Μάκης να χτενίζει το μαλλί. Ο Μητσικώστας θα σχολιάζει μόνο αθλητικά για να αφιερώνει το χρόνο που πρέπει στο Μάκη. Ο Μάκης θα νικούσε, αν έβαζε χέρι με τον Ηρακλή. Και τη Ζίνα. Ο Πα

‘Κύριε, μην μας πάρεις κι άλλο τις απώλειες μας. Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.’ Κική Δημουλά, Συλλογή "Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως".

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά Κι ούτε ξέρω πως αντέχω και δε βρίζω Να τη βλέπω ν αρμενίζει στ ανοιχτά Κι εγώ έτσι στα ρηχά να πλατσουρίζω Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά Σα με βλέπει σκεπτικό και κουρασμένο Και μου λέει έλα δοκίμασε άλλη μια Εσένα ονειρεύομαι κι ε

Ωσάν τόξο τεντώνεται το κορμί. Λυγίζει με τις άκρες του να θέλουν τον ουρανό να αγγίξουν. Βέλος το πάθος, την έναστρη μήτρα της νύχτας σκίζει στα δύο μια επαφή γόνιμη που δεν χωρά κανένα αμάρτημα για αστείο. Αναπαυμένος στη ζέση της σκέψης της, εκσπερματώνω καινούργια σύ

Περιπλανώμενος στις παρυφές του όρθρου σε καλούσα, μες την ψυχή μου το αιώνιο φως αναζητούσα. Ανάστημα όρθωνα στην μοναξιά κάθε φορά που σε κοιτούσα, κι αθάνατη αγάπη ήταν το μόνο που ποθούσα. Διάβαζα τα σημεία των καιρών της ανθρωπότητας κι αγκομαχούσα, ότι μοιραίο και

"...Ήταν σαν να πέρασε από δώ ο Έτσι και να μας έδωσε ζωή, και να γινήκαμε όλοι έτσι, και ξαναφεύγοντας ο Έτσι ρούφηξε όλη τη ζωή, παίρνοντας πίσω ό,τι είχε δώσει. Μαζί και μια σταγόνα απ τον καθέναν. Ίσως του χρειαζόταν για να χει τη δύναμη να περπατά, για το αίμα που χε

Θυμωμένα σύννεφα είχαν περικυκλώσει την αρένα. Ο κόσμος κόχλαζε μέσα στην μαρμίτα του σταδίου ενώ απάκρη σάκρη η μυρωδιά του κρασιού ανάκατο με μπόλικη αγωνία, μεθούσε την ατμόσφαιρα. Κόκκινο κρασί είχε λερώσει τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα των θεατών. Καθώς έκανε την είσ

"Κοιμάται σαν γέρος, Ξυπνάει σαν παιδί"

Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα, αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά, αυτό που γλιστρά σαν φίδι και χάνεται, αυτό που κλέβει απτους θεούς τη φωτιά... Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο, αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή, αυτό που δροσίζεται απτην αύρα του σύμπαντος, π

Σήμερα συμπληρώνω το 100ο μου post μέσα σε 3,5 μήνες. Ανάμεσα στα σκάνδαλα της Siemens, τον Josh Childress και τη ζέστη που μου λιώνει το μυαλό, ένα σύντομο αλλά περιεκτικότατο γράφημα για το σπίτι που μας φιλοξενεί προσωρινά…

"Άσβεστο πάθος κρύβεται κάτω απτην θωριά σου, ας ήμουν φλέβα καψερή να μην βρεθώ ποτέ ξανά μακριά απτην καρδιά σου"

Άλλος ένας τρόπος “παραγωγής” ενέργειας χρησιμοποιώντας τη φύση. Η λογική είναι “απλή”… Σκληροί μα και εύκαμπτοι σωλήνες 200 μέτρων μέσα στη θάλασσα, απορροφούν την ενέργεια των κυμάτων και την αποθηκεύουν στην ουρά τους. Προς το παρόν έχει κατασκευαστεί μόνο πρωτότυπη μι

The space between the noses of a mare & her foal who arch together in a field beside a fence is the distance between two worlds reduced by love. Poem © Norbert Krapf 2006 Υ.Γ.1: Σε συνέχεια του προηγούμενου Post και επειδή μου άρεσαν πολύ, αναδημοσιεύω το παραπάνω π

Δεν ξέρω πώς συμβαίνει Μια σταγονίτσα της να με ξεπλένει Να παρασέρνει μακριά τόση βρομιά Δεν ξέρω πώς συμβαίνει Ν ακούω τόσα πολλά όταν σωπαίνει Να νιώθω τόση απλοχωριά σε μια αγκαλιά Δεν ξέρω πώς συμβαίνει Μια σπίθα τόση δα να με ζεσταίνει Να ζω μια ολόκληρη ζωή κάθε

Πως θα είμαστε σε 50 χρόνια; Αποφασίζω, απρόσκλητος, να συμμετάσχω σ` αυτό το μπλογκοπαίχνιδο. Τυπικά, εκμεταλλεύομαι το ανοιχτό κάλεσμα του Plagal. Πάντοτε με εξίταρε η προσπάθεια να οραματιστώ το μέλλον σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο. Ξέρω ότι και κάποιες «αισιόδοξες» π

Πως θα είμαστε σε 50 χρόνια; Αποφασίζω, απρόσκλητος, να συμμετάσχω σ` αυτό το μπλογκοπαίχνιδο. Τυπικά, εκμεταλλεύομαι το ανοιχτό κάλεσμα του Plagal. Πάντοτε με εξίταρε η προσπάθεια να οραματιστώ το μέλλον σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο. Ξέρω ότι και κάποιες «αισιόδοξες» π

"Ωσάν το πορφυρό αγριολούλουδο, λέει συχνά ο άντρας μου πως μοιάζω. Όταν θα μαραθώ και ασχημίσω, τότε άραγε θα ομολογεί το πως θα του φαντάζω;" *Άγνωστος

Ετοιμαστείτε, κι άλλο τηλεκοντρόλ θα χρειαστούμε!

Mέσα σε χρόνια δανεικά, απρόσμενα και ξένα μες στα ποτάμια τα θολά που ζω σαν μαύρη σμέρνα μες στην ανάσα του Βοριά, σε σύμπαντα ηττημένα Θα σιγοκαίνε σαν φωτιά η αγάπη και η λησμονιά. Θα έχουν τα μάτια μου σκουριά, θα ζω χωρίς εσένα θα με χλευάζουν τα παιδιά, θα πιω απ’

[sorry για το λεξιλογιο] Προχθες, χαραματα, στο club, και μετα απο αλκοολ, εχω πει σε ενα γκομενο να φυγουμε μαζι. και τον βλεπω σε καποια φαση μιλαει με μιαν αλλη, κ μετα που του λεω -αντε παμε, τι γυρναει και μου λεει.. -μωρο μου θα φυγω με το κατερινακι σημερα.. -ρε X. μ