don’t u ever dare to be on my suit for your sake!   εκανες παντα την ιδια ευχη για τον καλοδεχουμενο νεο χρονο λες και ο παλαιος δεν στην εκπληρωσε λες και την χρειαζοσουν χαμενη ευχη στο τζινι τοσα χρονια επηρρεαστηκες…ή ηθελες να μην εισαι αυθαδης ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ΟΛΑ!

-οριστε? τι ειναι τουτο? -διαχειριση χαρας λεμε…. -χαρα? -παρουσα! -ουφ! τωρα απο που ξεφυτρωσες εσυ? τι να σε κανω? δεν εχουμε χωρο…δυστυχως…ειμαστε κλεισμενοι…δεν μπορειτε να μεινετε. -οπου να’ ναι, δεν με πειραζει… -κοιτα…εδω οι πελατες ειναι μονιμοι και καπως μονοχνωτο

και ευχομαι να φερει σε ολους: Α HAPPY NEW YEAR AND A HEART WITH A CLEAR VIEW! και οτι αλλο θελει ο καθενας.

We were doing so well We had broken the spell And freedom seemed just within reach We had managed the bend between lover and friend Found a place we could possibly meet Yes it’s me I can’t help myself I just run head along to defeat Yes it’s me I can’t help myself I defea

ποση λυπη χωραει ενα σωμα? πως επανενωνεις το σωμα απο την καρδια-ψυχη (whatever)? που τελειωνουν οι μερες που μου στερησες? ποτε συνηθισα να θελω και να μπορω να μας (με-σε) τιμωρω? γιατι? … don’t walk on by…i have no such thing that u all call pride

πιο πολυ απ’ολα φοβαμαι πως οταν ερθεις κοντα μου θα μου λειπει η ελλειψη της απουσιας σου και δεν θα μπορω πια να σε χαρω. pyramid song i might be wrong 

θα με αγαπας κι οταν δεν θα σε θυμαμαι πια? κι οταν δεν θα υπαρχω για σενα? sin tu amor no vivere υ.γ: ξερεις μια αγαπη μη εγωιστικη? πες μου!

  το εσωτερικο κλαμα (οπως λεμε εσωτερικη αιμορραγια) ή αλλιως η αδυναμια παραγωγης δακρυων λεγεται κατακρατηση υγρων ? αυτη την παρενεργεια πρεπει να εννοουν τα φαρμακα με αυτη την  αντενδειξη…αλλιως δεν εξηγειται τοσο πρηξιμο.

ποιος αποφασισε τα γραμματα της αλφαβητας? ποιος αποφασισε τους αριθμους? ποιος αποφασισε οτι το μερονυχτο εχει 24ωρες? ποιος το μετρησε και με ποια μοναδα? ποιος ξεχωρισε τις εποχες? ποιος αυθαδιασε? ποιος με ρωτησε? ποιος επιλεγει? ποιος διαλεγει αυτο που δεν διαλεγεται?

μια φορα σου ειπα σε θελω μια φορα σου ειπα σε χρειαζομαι μια φορα σου ειπα μεινε μια φορα σου ειπα σε αγαπαω μια φορα σου ειπα κρατα με αγκαλια καμμια φορα  δε μου ειπες τιποτα αλλα μου εδειξες τα παντα! μια φορα σου ειπα τα παντα καμμια φορα δε σου εδειξα τιποτα. that was

ειμαι σχεδον παρα 2μηνες 30…χεστηκα… ετσι κι αλλιως ο χρονος ειναι κατασκευασμα που υπακουμε ολοι ποτε δεν τον μετρουσα…μαλλον τον παραμετρουσα…και υπολογιζα…και να οι πραξεις και να και τα λαθη..και να να μη σου βγαινει η εξισωση….και να η παραμετρος που δεν υπολογισες ..κ

With the drawing of this Love and the voice of this Calling We shall not cease from exploration And the end of all our exploring Will be to arrive where we started And know the place for the first time.

με τις λεξεις οσο και να προσπαθω, οσο και να με μαγευουν…δεν τα καταφερνω…σχεδον παντα με προδιδουν. οι αριθμοι, απο την αλλη, ειναι πιστοι μου συντροφοι και αρωγοι. δεν ειναι οτι εχω αυτο που λεμε “μαθηματικο μυαλο” αν και εχω λογικη σκεψη, τετραγωνισμενη σχεδον…οσο κι αν

ονομα: επιμονως δανεικο επωνυμο: προβληματικο γενος: ασημαντο ονομα πατρος: ακαρδος αδυναμος ονομα μητρος: δυναμη αγαπη οικογενειακη κατασταση: ανεκτως εκλειπουσα διευθυνση: συμπαν παραλληλο(εντος, εκτος κι επι τα αυτα) τοπος γεννησης: ξεχασμενος-πεθαμενος τηλεφωνο επικοινω

το αγαπημενο μου παιχνιδι ειναι οι μπουρμπουληθρες. θυμασαι? μου αρεσει ακομα και το ονομα της λεξης που φοραει αυτο το παιχνιδι. σημερα λοιπον, εφτιαξα μια τεραστια μπουρμπουληθρα απο μια σταγονα τοσης δα βροχης με ενα μισο μου δακρυ, εβαλα μεσα ολη μου την αγαπη, ολη μου

θυμαμαι μικρη στο σχολειο που γραφαμε λευκωματα. ποτε δεν ειχα δικο μου αλλα οταν τα αλλα παιδακια μου ‘διναν το δικο τους για να συμπληρωσω τους ορισμους μου στα “τι εστι…” παντοτε κολλουσα. ποτε δεν ηξερα να δωσω μια απαντηση, ποτε δεν μου ερχοταν…οπότε ειτε απαντουσα ασχ

μπαινω σπανιως σε λεωφορειο και τελευταιως ετυχε να το χρησιμοποιησω αρκετα. παρατηρησα λοιπον οτι καθομαι παντα ασυνειδητα προφανως στις αναποδες θεσεις. αυτες που κοιτανε τον δρομο που αφηνεις πισω κι οχι τον προορισμο σου μπροστα. υστερα, σκεφτηκα οτι μαλλον δεν ειναι τυ

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό Έτσι ανάποδα λυγάει το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα Λες κι η στάθμη της αγάπης πάει να βρει πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί Πως κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί, για ανθρώπων έργα Αδιόρθωτα τα μάτια κι ο

πειραζει πολυ που ετυχε να διαφερω απο μικρο παιδακι? πειραζει πολυ που θυμωνα για τη μοιρα μου? πειραζει πολυ που νοιαζομουν παντα πιο πολυ και στεναχωριομουν να μην ειναι ΠΟΤΕ η μερα και η νυχτα των αλλων σαν τη δικη μου? πειραζει πολυ που δεν ειμαι οσο δυνατη εσεις με πι

εχω 3ωρες αγρυπνιας ακομα. μετα φευγω. εχω να κοιμηθω ηδη 34ωρες και μαζι με το ταξιδι αυριο και τα σουρτα-φερτα θα κοντευω στην καλυτερη 54ωρες άυπνη.. δεν με αγχωνει αυτο. αρκει να μην ποναω και ουτε αυτο…αρκει να εχω μια γωνια να κατσω να μην αγχωνω τους γυρω μου. κοιτα,