Έχω ζήσει τόσο πολλά, τόσο διαφορετικές εμπειρίες, τόσα βιώματα. Τα έχω ζήσει ενσυνείδητα, με τέτοια ένταση, με τόση επίγνωση για την ουσία τους, τη θέση μου ανάμεσά τους, ή τη στάση μου απέναντί τους. Τα έχω βιώσει όχι μόνον μην αφήνοντας να κυλά αδιάφορα, άπραχτος, χωρ

Πήρα αφορμή από κάποια σχόλια στο τελευταίο post που αφορούσαν στην Αλήθεια, για το πόσο ωφέλιμη, αναγκαία ή σκληρή μπορεί να είναι. Φαίνεται ότι όλοι χρειαζόμαστε «εγγυήσεις» προκειμένου να βγούμε αλώβητοι από μια συνάντηση με την Αλήθεια. Μα υπάρχει πραγματική αναζήτηση

On 24 Σεπτέμβριος, 2008 at 10:31 π.μ. LOCKHEART Said: Kαλημέρα αγαπητέ Αντώνιε:) Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά είναι στα άμεσα σχέδια μου, έχω ακούσει πολλα όσο για τον yalom ουδεν σχόλιο απλά εκπληκτικός . . Μεγάλες κουβέντες ΑΣ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ και τον δρόμο μόνο

Δεν μπορώ να το πω με λέξεις… Μπροστά στην ομορφιά της, νοιώθω – νοιώθω… Τι νοιώθω; Νοιώθω πως είμαι στα σπλάχνα της γης – στο κέντρο της ύπαρξης. Είμαι εκεί ακριβώς που θα’πρεπε να είμαι. Είμαι στον τόπο όπου δεν υπάρχουν ερωτήσεις για τη ζωή και το νόημά της – στο κέντρ

Είναι απόγευμα. Κουράστηκα… Δεν έκανα τίποτα από αυτά που ήθελα. Τόσο λίγος χρόνος! Μακάρι να σκοτείνιαζε πιο γρήγορα! Παραγγέλνω από το ψυγείο μου ένα ice tea. Κάθομαι στο μπαλκόνι και κοιτάζω πέρα, ακούω τον βόμβο της πόλης… από το βάθος του σπιτιού ακούγεται μια αγαπημ

«Το πεδίο μου είναι ο χρόνος», λέει ο Γκαίτε. Να λοιπόν μια παράλογη φράση. Τι είναι πράγματι ο παράλογος άνθρωπος; Αυτός που, χωρίς ν’αρνείται το αιώνιο, δεν κάνει τίποτα γι’αυτό. Όχι πως η νοσταλγία του είναι ξένη. Μα προτιμά το κουράγιο του και το συλλογισμό του. Το ένα

Για όλες τις μέρες μιας άχαρης ζωής, ο χρόνος μάς στηρίζει. Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που χρειάζεται να τον στηρίξουμε κι εμείς. Ζούμε με το μέλλον: «αύριο», «αργότερα», «όταν θα τακτοποιηθείς σε μια δουλειά», «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις». Αυτές οι συνέπειες είναι θαυ

Για την ελευθερία, έχω ακριβώς την ίδια αντίληψη με τον φυλακισμένο ή τον σημερινό άνθρωπο μέσα στο Κράτος. Ο άνθρωπος της καθημερινότητας, πριν γνωρίσει το παράλογο, ζει με στόχους, φροντίδα για το μέλλον ή για τη δικαίωση (απέναντι σε ποιον ή τι, δεν είναι εδώ το θέμα) ε

Στον καθημερινό άνθρωπο δεν αρέσει καθόλου να χαζεύει. Όλα των ωθούν στο αντίθετο. Συγχρόνως όμως, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του, κυρίως αυτό που θα μπορούσε να είναι! Από εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον του για το θέατρο, για το θέαμα, όπου του παρουσιάζονται

Kαλό μήνα, καλό φθινόπωρο, καλή εβδομάδα, καλημέρα, καλώς σας βρήκα, καλά να πάθω που νόμιζα ότι οι διακοπές μου θα κράταγαν για πάντα! Ακόμα και ο καιρός το σ/κ μου έλεγε «Φύγε! Δεν χόρτασες ακόμα;». Όμως εγώ εκεί να παλεύω με τα κύματα, με τον αέρα, με τις σκέψεις… να θέ

Σκόρπιες σκέψεις μιας περιπλανώμενης ψυχής - Μέρος Ι Το παρακάτω κείμενο το έγραψε μια φίλη, μετά από μια συνομιλία που είχαμε. Όταν το διάβασα την ρώτησα αν θα ήθελε να το κάνω post και δέχτηκε, ίσως περισσότερο από περιέργεια προκειμένου να διαβάσει αντιδράσεις και σχόλ

Επειδή ζητήσατε να γράψω δυό λόγια για το βιβλίο που διάβασα πρόσφατα «The Secret» (Το Μυστικό), θα αναφέρω λίγα λόγια για το πως μου φάνηκε. Η ουσία του Μυστικού είναι αυτό που χρόνια τώρα γράφει ο Κοέλο στα βιβλία του. «Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα και όταν

«Κλείω τας πύλας της πόλεώς μου» είπε αποφασισμένος ο αυτοκράτορας και έστειλε τον Γεώργιος Φραντζή να καταγράψει πόσους πολεμιστές διέθεταν. Ο αριθμός οικτρός: 4,937 συν δύο χιλιάδες οι ξένοι, ήταν όλοι κι όλοι οι μάχιμοι. Τη στιγμή που στο στρατόπεδο του Μωάμεθ υπήρχαν

Είναι περίπου ένας μήνας τώρα που δεν έχω διάθεση για διάβασμα! Όλο βρίσκω να ασχολούμαι με κάτι άλλο αντί να πάρω το βιβλίο και να το τελειώσω… Νοιώθω να χρειάζομαι ένας είδους διάλειμμα αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ… Η Άνοιξη δεν βοηθά στην απομόνωση, ούτε και οι υποχρ

Μετά από πρόσκληση της Ξανθίππης (Περιπλανήσεις) η οποία κάνει τα πιο όμορφα γράμματα που έχω δει και του Σπύρου (Lock Heart) που πάντα θα έχει κάτι με νόημα, έγραψα κι εγώ με τη σειρά μου κάτι ιδιόχειρα βγαλμένο από το Τετράδιο της Περιπλάνησης όπως το έχω ονομάσει… Οι

Τις μέρες που έλειψα για Πάσχα και πρωτομαγιά βρέθηκα στην Ήπειρο και στην Πελοπόννησο. Μαγικές οι μέρες του Πάσχα στο μοναστήρι. Μεγάλη Παρασκευή έβρεχε όλη μέρα. Είχαμε απελπιστεί για το πως θα γίνει η περιφορά του επιταφίου. Μα οι μοναχοί δεν ανησυχούσαν. Έχει ξαναγίνει

Ακόμα κι αν επέστρεψα Το μυαλό έμεινε πίσω Στα λουλούδια και τα χρώματα Τους ήχους και τ’αρώματα . Και τώρα που επέστρεψα Τις σκέψεις μου θα λύσω Το γκρίζο φόντο αγγίζω Με μιας τον χρωματίζω… . Ήταν πανέμορφα! Χρειάστηκε να περάσουν 2 μήνες για να “μυρίσω” Άνοιξη… Μα στ

Αλλόκοτα μελαγχολικό. Επιβλητικό, τεράστιο, αχανές. Διαπεραστικό. Μπλε-Γκρίζο-Λευκό σκέπαστρο. Θόλος άχρωμος. Τοιχογραφία καλά τεντωμένη πάνω στο τελάρο. Εκτείνεται για χιλιόμετρα, μίλια, ημισφαίρια, καρέ, ώρες… και τυλίγει τη θέση σώματος της ψυχοσύνθεσής σου. Το μέσα σου