Το αφιερώνω σε όσους γνωρίζουν γιατί πονάνε… Κι αυτό πονά περισσότερο +

Δεν ξέρω πόσα κεριά να βάλω μπρος για να καθαρίσει αυτή η μαυρίλα που σε περιβάλλει τις τελευταίες ώρες. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο χαρτί φύσηξα μέσα στην ψυχή σου τους τελευταίους μήνες. Μα αν χρειαστεί θα κατεβάσω όλους τους αέρηδες και θα τους δέσω κοντά σου, στο προσκεφάλ

Από τις λίγες φορές που ανέβηκα στη μηχανή, μαζί σου, και δεν ήμουν εκεί. Πίσω από το κράνος έδινα τη δική μου μαλακισμένη μάχη. Με τα μάτια, την ψυχή, την αύρα μου που κράτησε στη μνήμη της τα χτεσινά. Δεν ήθελα να είμαι εκεί. Δε με ένοιαζε το γύρω μας. Ήθελα απλώς να σταμ

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συνεννοηθούμε; Μου λες, ε;;; Εσύ δηλαδή δεν έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι εναντίον σου; Χέσε τα αστέρια και τα τετράγωνα που σχηματίζουν. Χέσε την πανσέληνο που σε κάνει μαριονέτα των μυαλού και των οργάνων σου. Χέσε και το κρύο που σε εκνευρίζ

Επιφυλακτικός ο ήλιος σήμερα. Βγήκε, έκανε τη γύρα του, έκοψε κίνηση, πήρε τις μπογιές του και προχώρησε στην επόμενη φάση, στον επόμενο πλανήτη. Η κουζίνα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Φόρμες, μπρίκια με λιωμένη κουβερτούρα, κουτάλια και σπάτουλες πεταμένες στο νεροχύτη,

Τι σε πονά περισσότερο, χίλιες αλήθειες ή ένα ψέμα;

blog +Ο- σφαιρα » Blog Archive » Τι σε πονά περισσότερο, χίλιες αλήθειες ή ένα ψέμα;

Όλη μέρα γράφω. Από το πρωί. Έχω πάρει ένα χάρακα, έναν ραπιτογράφο και την κοφτερή ψυχή μου αντί γόμας, και φτύνω πύργους, γεμάτους λέξεις. Τόσες πολλές είναι οι έννοιες, οι εκφράσεις, οι παραλληλισμοί, οι τόνοι, που οι πύργοι έχουν γείρει και κοντεύουν να ξαναγίνουν χαλίκ

Ο άντρας ετοιμάζεται να δει μπάσκετ. Σαλονικιώτικος ο σημερινός αγώνας. ΆΡΗΣ-Πάοκ. Εγώ ρουφώ τις μύξες μου και με έχω δέσει σαν παλαμάρι μέσα σε μια μάλλινη, πετρόλ κουβερτούλα. Δευτέρα ξεκινώ, εκτός απροόπτου σε μια νέα δουλειά, part-time. Θα ακολουθήσω τη συνταγή του άντρ

Είναι αρκετά επιθετικό, τρομακτικό, ναι, αν σκεφτείς με τι απίστευτη ευκολία μπορείς να αγαπάς βαθιά κάποιον και την επόμενη στιγμή να τον μισείς. Το ‘χεις νιώσει ποτέ σου; Σκέψου… Με αγαπάς. ΤΩΡΑ. Με λατρεύεις. Μου δίνεις και μου παίρνεις. Ζεις μαζί μου. Μου κάνεις και με

Λαμπερά αγγίγματα. Μια άνοιξη ξαπλωμένη στο μέτωπό μου επάνω. Στάζω αυτό που νιώθω. Να μείνω μέσα. Στα πολύ ζεστά. Βλέπω έξω τον αέρα και την ψύχρα, τη λεία ομίχλη και τα όνειρα των ανθρώπων να πετάνε χαμηλά, φευγαλέα, βιαστικά. Να γλιτώσουν, να αλλάξουν, να γίνουν. Θα βγω

Oops! Ένα χρόνο έκλεισε η μπλογκόσφαιρά μου σήμερα. Η ευχή μου λιτή: >>

Βλέπω το λόγο της Pina Bausch στην ΕΤ1. Έγινε χορογράφος επειδή ήθελε να χορεύει. Αλλά τελικά, χόρεψαν όλοι οι άλλοι τον εαυτό της! Εκπληκτική… Καμία μουσική δεν μπορεί να με εκφράσει τα τελευταία λεπτά. Σήμερα, χτες. Ή εγώ δε βρίσκω νότες που να χωράνε στο πεντάγραμμο. Σκέ

Με σένα, με το χρόνο, με το τίποτα. Με τις στιγμές που σε πλακώνουν τόσο άξαφνα και άτσαλα, όσο το χιόνι που κάθεται κάθε πρωινό πάνω στα βλέφαρά σου. Σε κοιτάζω και μου τσουλάς την αγωνία σου: σκέφτεσαι να τα παρατήσεις όλα. Μέχρι προχτές έβλεπα να έχεις φτιάξει έναν πρόχε

(Πηγή εικόνας: mcr-raven.deviantart.com) Οι κόγχες μου λύγισαν ξανά. Δάκρυα κύλησαν από το μέτωπό μου, σχηματίζοντας μια μάσκα πάνω στα μάτια, τα χείλη, τη μύτη μου. Η μαβιά πεταλούδα ήρθε και χτένισε με προσοχή τα μαλλιά μου, από τις ρίζες τους μέχρι τη φιδίσια τους απόληξ

Να λοιπόν η χρυσή στιγμή. Η χρυσή κλωστή που πέρασε τη μεγάλη τρύπα και χώθηκε εκεί μέσα. Φώλιασε για έναν ολόκληρο χρόνο. Κι εμείς απομείναμε να την κοιτάμε σαν τους χάνους και να γελάμε. Και τι κάναμε; Ε, είμαστε πλέον 1 χρόνο μαζί. Και για μας αυτό είναι σπουδαίο. Χρόνια

Χτες το ξημέρωμα άγγιξα μια απτις πληγές της ψυχής σου και δείλιασα, μπρος στον πλούτο που επιμελώς έκρυβε πίσω από ένα στρώμα υπόταξης που στων χειλιών σου τις άκρες φάνταζε ανυπόμονο... Στων διαρρηγμένων προσδοκιών σου τις συνεπείς υποχωρήσεις, ανάμεσα στην χαρμολύπη

Γιατρέ μου, οι γάτες μου σεληνιάστηκαν… τελείως. Εδώ και δυο μέρες, συμπλέουν με τα υγρά, τη στάθμη και το μαγνητισμό του φεγγαριού. Μιλάνε, γκρινιάζουν κι απαιτούν ασταμάτητα. Στήνουν καρτέρι έξω από τις μπαλκονόπορτες από τις 07:00 και, έτσι και οσμιστούν κινητικότητα μες

Ινστιτούτο Ψυχοδράματος Οκτώβριος 13, 2008 · Κατηγορία Lykos speaking · Tagged ψυχή, ψυχολογία, Ινστιτούτο Ψυχοδράματος, Ψυχόδραμα, λύτρωση Και ναι όντως είναι γεγονός… άνοιξε το Ινστιτούτο Ψυχοδράματος…   Και τι με αυτό θα μου πεις…? Έ έτσι όπως πάει το πράγμα (δράμα η

Έτσι μας έμαθαν.. Να συγκεντρώνουμε αθέατα είδωλα, πεσμένα φύλλα από δέντρα ανύπαρκτα, προθέσεις αβέβαιες και αισθήματα, που ποτέ δεν μας ανήκαν.. Ήταν σα νατρεχε η ζωή κι εμείς ξοπίσω της, να προσπαθούμε να σπείρουμε κουκούλια μεταξιού, μήπως και αλλάξουμε την ασκήμια

Βρίσκομαι κομμένη, καρφωμένη και γραπωμένη στο εσωτερικό ενός κουτιού. Εδώ και μερικές μέρες δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ πριν τις 05:30 το πρωί. Το παθαίνω συχνά. Αυτή την Insomnia. Παλιά που δούλευα στις εφημερίδες με χτυπούσε η αϋπνία σε τραγικό βαθμό και διαρκούσε μέρ

Μετά το Σπιρτόκουτο και την Ψυχή στο Στόμα, η καινούρια ταινία του Γιάννη Οικονομίδη λέγεται Μαχαιροβγάλτης. Μόλις λάβαμε email ότι δημιουργήθηκε και σχετικό blog το οποίο θα καταγράφει όλη την πορεία της ταινίας μέχρι να βγει στις αίθουσες στις αρχές του 2010. Το blog είνα

Κρατούσε όσο πιο σφιχτά άντεχε εκείνες κει τις ζωντανές φυσαλίδες που αναπηδούσαν πάνω στον σκληρό κορμό. Κοιτούσε με τόσο ζήλο μέσα τους και περίμενε να καθρεφτίσουν ξανά και ξανά τα χρώματα της ίριδας. Δεν τολμούσε να περπατήσει, να κουνηθεί. Ούτε να ανασάνει καλά-καλά, μ

Έρχονται οι στιγμές που επιστρέφεις σπίτι, είσαι κουρασμένος, νιώθεις κουρέλι και μόλις απλώσεις στον καναπέ συνειδητοποιείς πόσο μάταιη και ανούσια ήταν η μέρα σου. Πως ασχολήθηκες με πράγματα χωρίς ουσία και βάθος, και τελικά αναλώθηκες για ένα τίποτε. Δίνεις σημασία σ΄

Κοίτα τώρα αυτές τις αστείες φράσεις που κουμπώθηκαν στο πολυστροφικό μυαλό μου! Ζωάκια ξέφρενα με αστείες τούφες και φτερά παντού, να κυκλώνουν το βηματισμό μου. Ένα εγώ, δυο αυτά. Μπροστά μου. Να βγάζουν τα αυτιά, τη μύτη, τα φρύδια τους. Να τραβούν τα δάχτυλά τους, σα λα