Πόσο μ’αρέσει να σκεπάζεται το κορμί μου από ψιχάλες. Πόσο μ’αρέσει να παρακολουθώ τις στάλες να κρεμιούνται απελπισμένες από υφάσματα τραχιά και μεταλλικές επιφάνειες, λίγο πριν, αποκαμωμένες, πέσουν τελικά στο τίποτα και χάσουν το θηλυκό τους σχήμα. Πόσο μ’αρέσει αυτή η θ

Καλή μέρα Άρχοντα Ουρανέ. Δηλαδή τώρα πλάκα μου κάνεις; Σκαρφίστηκες όλο αυτό το μισάωρο –και ούτε- χαμό βροχής, για να με σηκώσεις από το κρεβάτι; Κατά τις 09:00 άνοιξαν οι ουρανοί κι εγώ μέσα στη νύχτα μου, έβαλα παντελονάκι και φανελάκι και ξεχύθηκα στη βεράντα. Τις γάτε