πλεκουν γαϊτανακι οι σκεψεις κι εγω τις ντυνω με λεξεις πουλακι, ανοητος, εραστης, τσιγγανα, γαρυφαλλο στ αυτι στην, απο την genna, προ(σ)κληση ποτε της δεν συνειδητοποιησε πως την εζωναν οι σκεψεις με ποια σειρα κι αιτια οπως προχτες με το κοντερ στα 130 και τα α

Κλέος αναλογίζουσα απωλεσθέντος κάλλους Νουν ευδόκησα σκέψεις φαύλους (διαβαζοντας τα "Ανθελληνικά" του Ροίδη ) α.λ. 9*11*08

(αυτο το post περιεχει ενα ψεμμα και πολλα προσωπα) ονειρευομαι πως ολο σε βλεπω να ρχεσαι, επικινδυνα υγιης και δημιουργικος να βουτας την υγεια σου στο μυαλο μου να σπασει τα ορια, να μεινει γυμνο χωρις αντιστασεις κι αναστολες, παρθενικο ονειρευομαι πως σε συναντω

Αδιαθετη μελαγχολια σφιγγει τα δοντια του υπνου ανοιγει τα ποδια της στο τιποτα δροσια ανιχνευοντας σε ντριλινα σεντονια Σε κλησεις ανθρωπων κωφευοντας στο τραγουδι του τζιτζικα εγκαταλειπεται Την πραγματικοτητα βυθιζοντας στις οχθες της αναβολης και παλι στις εκβολες τη

ενα νυχτικο κιτρινο απο υφασμα απλο βαμβακερο, ντεγκραντε κατω απο το στηθος, στολισμενο μ ενα σιριτι ομοιοχρωμο και λουλουδακια πανινα πανω στο ντεκολτε και το τελειωμα των μανικιων μια δυο αλλαξιες εσωρουχα αμεταχειριστα και δυο καθαρες πετσετες τα ειχε φυλαξει ολα στη

με το cd που συνοδευσε μηνες και μηνες τις σκεψεις και τη διαθεση μου, "εχουν περασει χρονοι δεκα" του Μιλτου Πασχαλιδη, να παιζει, γυρναω πισω εδω οπου ξεκινησα κι ενα τεραστιο κομματι του εαυτου μου αφησα "καθενας μας στο στροβιλο ετουτης της ανεμης χρωσταει ενα θαν

αναξια δηλωνω οχι που δε προσπαθησα και δεν επεμενα μητε που δε σταθηκα στη πρωτη γραμμη οταν τα πραγματα το ζητουσαν κι αν τυχει κι αναρωτηθεις, ουτε στα συναισθηματα λειψη βγαινω και στην υπομονη, βραβειο παιρνω αναξια δηλωνω αφου απο απαιτητικοτητα μιαν επιμονη κι επιζη

Δεν γεννήθηκα μα, φιαχτηκα τσιγγανα! παει να πει: δυσπιστω και συναμα ζητιανευω... Δυσπιστω, απεναντι σ αισθηματα..., προθεσεις... Ζητιανευω, αγαπη, φιλία, διαθεσεις... Τσαλιμακια κανω..., προκαλω! Χερι απλωνω..., το κρατω, μοιρα να διαβασω προσπαθω! Βαθεια μες τα ματια κ