Πόσο μ’αρέσει να σκεπάζεται το κορμί μου από ψιχάλες. Πόσο μ’αρέσει να παρακολουθώ τις στάλες να κρεμιούνται απελπισμένες από υφάσματα τραχιά και μεταλλικές επιφάνειες, λίγο πριν, αποκαμωμένες, πέσουν τελικά στο τίποτα και χάσουν το θηλυκό τους σχήμα. Πόσο μ’αρέσει αυτή η θ

Σκόρπια τελείως αιστάνομαι. Σα να βυθίστηκα κι εγώ, όπως τα τριαντάφυλλά μου, μέσα στο στόμιο του μπουκαλιού. Κι άξαφνα, εμφανίστηκε ένα χέρι και με τράβηξε απότομα από την ονειρική κατάδυση. Βγήκα, τινάχτηκα καλά-καλά και πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου. Έπρεπε να την ενημερώσ

Μμμ, είδα όνειρο σήμερα το πρωί. Αργούτσικα. Και μάλιστα μεγάλο όνειρο. Ολάκερη ιστορία. Με αλλόκοτους επισκέπτες. Πουθενά ο άντρας. Ένα εξοχικό, φίλες, έναν πανέμορφο χώρο, χωματόδρομο, καθημερινότητα ανέμελη, μια απαγωγή, έναν διάσημο και τον μπαμπά μου να μου κάνει, ως σ

Ομορφιά και γαλήνη φέρνει στα μάτια και στο μυαλό μου το χρώμα αυτό! Στα slides μερικές φωτογραφίες με το αγαπημένο μου χρώμα!

Σα να ‘μαι μέσα σε φέρετρο αιστάνομαι. Έχω γύρω μου τόσα λουλούδια. Με λεπτοκαμωμένο, μακρύ λαιμό, φουντωτά, απαλά φουστάνια, ζωηρούς χρωματισμούς κι αρώματα εξωτικά. Έτσι είναι το μαγαζάκι που μου στήσανε τριγύρω. Τριαντάφυλλα πολλά. Λευκά, ροζ και πορτοκαλί. Φυλλωσιές που

απογευματινος αττικος ουρανος

Είναι σα να πιάνεις τις στάλες. Δε διαπερνούν ποτέ τα δάχτυλά σου. Δε χάνονται ποτέ μέσα στο δέρμα σου. Δεν αλλοιώνεται ποτέ το σχήμα τους, το δάκρυ τους. Έτσι, πέφτουν πάνω σου και μένουν πάντα εκεί. Αγγίζεις τις σταλαματιές και βλέπεις μέσα από τα γυαλάκια τους. Σαν πολυέ

Αναχωρούμε δια πολύμηνες διακοπές ανα την ελληνικήν επικράτεια με έξοδα του ΥΠ.ΕΘ.Α. Μια γενναιόδωρη, ομολογουμένως, προσφορά, συνεισφορά ίσως όχι στην γνώση, αλλά στην εμπειρία. Όπως ακριβώς, δηλαδή, αναλογίζομαι ανάμεσα σε άλλα και τα μπλογκ. ~ ~ ~ ~ ~ ~ Τα ξαναλέμε…

Το είδα και εντυπωσιάστηκα! Χρώμα αυτοκινήτου που αυτοεπιδιορθώνει τις επιφανειακές γρατζουνιές του. Προκειται για μια εφεύρεση η οποία υπάρχει από το 2005,  ονομάζεται “scratch guard” και είναι αποτέλεσμα ερευνών στα εργαστήρια της Nissan.΄Ο τρόπος λειτουργίας του είναι τό

“Deception” κυρίες και κύριοι. Αυτό το έργο πήγα να δω με γυναικοπαρέα. Τρομάρα μου. Εμ, ήθελα κάτι σχετικά light και φυσικά για τη φάση, σε θερινό κινηματογράφο. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε, κατόπιν δικής μου προτροπής νομίζω, στην Αίγλη του Ζαππείου για το «Deception», με Γι

Το αγαπημένο μου χρώμα Ζωντανεύει τις φλέβες μου τυλίγοντας το κορμί μου ταράζοντας ένα μικρό μυ χτυπώντας ασταμάτητα δίνοντάς μου ζωή Για να είμαι εκεί Και να μπορώ να βλέπω Αυτό Και να ξαναγεννιέμαι Το δικό σου χρώμα… Υ.Γ. Δε βγήκε πολύ καλό, βασικά όταν το σκέφτηκα δε

Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια, κατσαρά μαύρα μαλλιά άσπρο πρόσωπο σαν κρίνος και στο μάγουλο ελιά Τέτοια ομορφιά ποτές μου αχ! τσαχπίνα μου γλυκιά δεν την έχω απαντήσει εις ετούτο το ντουνιά Μαυρομάτα μου για σένα εκατάντησα τρελός Θα πεθάνω δεν αντέχω έχω γίνει φθισικός Πό

Η Φωτογραφία έκανε τα πρώτα της βήματα και οι ταξιδιώτες άρχισαν ν’ απαθανατίζουν όσα θαυμαστά έβλεπαν στο διάβα τους. Οι περισσότεροι ντόπιοι αντιμετώπιζαν τη νέα εφεύρεση με θαυμασμό, όμως αρκετοί πίστευαν ότι κάποιος δαίμονας κρυβόταν στα βάθη της μηχανής και θα τους έκ

Πήρα απ τη νιότη χρώματα , κι απ την αγάπη νήμα . Στο περιβόλι της καρδιάς τ όνειρό μου έπλεξα την ζωή για να χαρώ . Εσυ φτερουγιστέ καθάριε λογισμέ που μοναξία μου φέρνεις , ελα ωραίε γάλανε γιαλέ εσυ να την ξεπλύνεις.

Σ όλη του τη ζωή ζωγράφιζε την θάλασσα γαλάζια. Μα χθές καθώς ανακάτευε το μπλέ με τ άσπρο , ξαφνικά ένας φόβος τον κυρίευσε. Αφησε την παλέτα κι έτρεξε στην παραλία. Γέμισε τις χούφτες του θάλασσα , και τις κοίταξε γεμάτος αγωνία . Κανένα χρώμα . . .

Αλλόκοτα μελαγχολικό. Επιβλητικό, τεράστιο, αχανές. Διαπεραστικό. Μπλε-Γκρίζο-Λευκό σκέπαστρο. Θόλος άχρωμος. Τοιχογραφία καλά τεντωμένη πάνω στο τελάρο. Εκτείνεται για χιλιόμετρα, μίλια, ημισφαίρια, καρέ, ώρες… και τυλίγει τη θέση σώματος της ψυχοσύνθεσής σου. Το μέσα σου

Έγραψα διάφορες «εισαγωγές» γι αυτό το post αλλά όλες ένιωσαν βαρύ το δάχτυλο στο Delete πάνω τους. Καμία τους δεν είχε τη δύναμη που έχει το θέμα αυτό καθ αυτό. Έτσι μπαίνω στο θέμα χωρίς εισαγωγή αλλά με κάποια αποσπάσματα. «Ο σερβιτόρος τα έχασε και αφού άλλαξε τρία χρώμ

Δεν μπορείς να ησυχάσεις, το ξέρω. Σκέφτεσαι που και που μην ανοίξω την πόρτα και σκορπίσω την ύπαρξή μου μακριά σου. Το σκέφτεσαι. «Φοβάμαι μη μ’αφήσεις. Φοβάμαι μη φύγεις», φοβάσαι. Μην τολμήσεις να με αφήσεις ποτέ. Τ’ακούς; Σου λέω! Κι εσύ… κρατάς μέσα σου το φόβο, τον ε

Γύρω-γύρω από το φως, σαν τη μέλισσα που τρελαίνεται όταν μελώνουν τα ρουθούνια της. Σα δακτύλιος, σα στρόβιλος, σα δίνη. Ναι, μια κάτασπρη δίνη στεφάνωσε για ώρα απόψε τη λάμπα στη λεωφόρο. Mε πήρες από το χέρι και κόλλησες το μούτρο μου στο τζάμι της κουζίνας. Εστίασα πέρ

~ ~ ~ *Πώς να τους προλάβεις όλους…;!