Homer was said to be blind, therefore he saw much. The fights and the muddy river, the details on Achilless shield, the rays of the morning sun and the clothes of Athena while approaching. And Stephen Hawking has been bound on his wheel chair for long years, traveling fa

Στο σκληρό χώμα ένα αυλάκι νερό πάντα ο χρόνος Οι ζητωκραυγές πεταμένα κόκκαλα στο σκύλο χρόνο Γύψινες μάσκες τρέχουμε στο σκοτάδι. Θα ξημερώσει; Πάνω στο φύλλο ένα κομμάτι λάσπης: Η απάντηση Άγρυπνος νεκρός καθισμένος στο χώμα, αυτόπτης μάρτυς ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει με την ανάσα ενός παιδιού σημάδι τούτου του καιρού που μας φοβίζει και μας καίει Μια φυσαρμόνικα που κλαίει ειν η δική μας παρουσία τον ύμνο ακούγοντας να λέει χαίρε ω χαίρε ελευθερία Κι είν οι φωνές μας στον αέρα αλήθεια ποια είναι η αλήθεια έ

Ο Σαμ ο Τζόνυ κι ο Ιβάν Σε μαύρη θάλασσα τραβάν Κρυφά να κουβεντιάσουνε Τον κόσμο να μοιράσουνε Αναστενάζουν οι λαοί Μα εκείνοι τώρα σαν Θεοί Παίζουν τη γη στα χέρια τους Και δείχνουν τα μαχαίρια τους Ιβάν σου δίνω – λέει ο Σαμ Από όσα βλέπεις τα μισά Μα μη ξεχνάς τον Τζ

Όταν προσπαθώ δυο μέρες τώρα να ποστάρω έστω αυτό που γράφω αυτή τη στιγμή, και δεν προλαβαίνω, ξέρετε οτι τα πράγματα είναι ζόρικα! Επειδή λοιπόν κόσμος έχει αρχίσει μέχρι και με μέιλ να ψάχνει να δει αν είμαι καλά / υπάρχω ακόμα / παράτησα το σπορ (thanks all!), ήθελα απ

Για όλες τις μέρες μιας άχαρης ζωής, ο χρόνος μάς στηρίζει. Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που χρειάζεται να τον στηρίξουμε κι εμείς. Ζούμε με το μέλλον: «αύριο», «αργότερα», «όταν θα τακτοποιηθείς σε μια δουλειά», «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις». Αυτές οι συνέπειες είναι θαυ

Σε μεγάλο διεθνές συνέδριο για τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ανεβαίνει υποβασταζόμενος να μιλήσει ο μέγας τυφλός σοφός, ο Μπόρχες. Απόλυτη ησυχία. Σιωπή, εκκωφαντική. Οι πάντες κρατάνε την ανάσα τους. Ο Μπόρχες παραμένει σε κάποια απόσταση από το μικρόφωνο, ανοιγοκλείνει τα χείλη ε

Είναι μέρες τώρα που το blog έχει πέσει σε μια νάρκη - plz, μην το παρεξηγήσετε. Περνάμε περίεργο στάδιο, μεταβατικό, και οι τρεις μας, όπως φαίνεται. Και χρειαζόμαστε λίγο χρόνο. Έτσι είναι. Μετά το άλμα, χρειάζεσαι λίγο χρόνο, να νιώσεις καλά στο νέο έδαφος. Υπομονή και

(Picture: "Dreaming" - Belinda Del Pesco) Ιχνηλατώντας ανελέητα, τις παράξενες της ψυχής μου βουνοκορφές, απάτητα όνειρα συνάντησα, θλίψη σε μορφή θύελλας και πόνο σε κυκλική διάταξη.. Οχυρωμένος στα πρέπει μου, απτα ανέφικτα όνειρά μου σε μια κόχη του νου μου λιποτά

N. Soulakis I admire the tidy and productive bloggers, those who regularly contribute their mind-drops, each to his/her/their own direction, poetical, literary, political, philosophical, culinary, commercial, personal, photographic, pragmatic: but all in all persistent.

Ο Ξανακερδισμένος Χώρος Αύγουστος 26, 2008 at 1:19 μ.μ (Uncategorized) (χρόνος, χώρος, Θεσσαλονίκη, λογοτεχνία) Συχνά τα λάθη μπορούν να οδηγήσουν σε αναπάντεχα όμορφες στιγμές, όπως οι δύο ωρίτσες που πέρασα σήμερα στο Καφωδείο Ελληνικόν. Αφού θα κατέβαινα που θα κατέβαι

Αυτό ήταν για μένα Κυριακή... Τα δάχτυλά μου να σφίγγουν εκείνα τα καγκελάκια του κρεβατιού, ο πατέρας και η μάνα μου μαζί στο σπίτι, οι σοκολάτες υγείας, ο περίπατος στην παραλία της Θεσσαλονίκης, η μεγάλη κουκουβάγια στο ζωολογικό κήπο, η τυρόπιτα που ψήνεται στο φούρνο,

>>>Μύκονος: το δέντρο που σκυλεύαμε. from όλα στα κάρβουνα by dimitris-r Μαύρισε η καρδιά μας στο νησί το πρωί που μάθαμε τα νέα. Ένα παλλικάρι 20 χρονώ τσακισμένο στο ξύλο από τραμπούκους, ανθρωποειδή που τρέφουμε στον κόρφο μας σαν το αβγό του φιδιού χρόνια τώρα. Κάποιο

Η Δευτέρα είναι πάντα μια κουραστική μέρα καθώς είναι η πρώτη μέρα της εβδομάδας μετά από καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο. Πόσο μάλιστα όταν έχεις επιστρέψει και από άδεια με απουσία μιας εβδομάδας από την εταιρία και συνάμα είναι και τα γενέθλια σου πράγμα που από μόνο του σε

Το διάβασα στα ιστολόγια κάποιων φίλων. Οτι έφυγες λέει. Το σκασες... Για τα καλά! Την κοπάνησες... Την έχω κοπανήσει κι εγώ, εδώ και χρόνια, από τη γειτονιά μας. Το σκασα πριν χρόνια πίσω από το Λόφο του Στρέφη. Ομως όλα αυτά τα χρόνια υπήρχαν στιγμές που σ έφερνα στο

ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, αλλά πριν είπες οτι σε μένα μου πηγαίνει ο ρόλος του θύματος. Αρα ποτέ εγώ δε θα φάω τη γυναίκα του άλλου. ΣΟΛΩΝ: Ναι, αλλά αγνοείς ότι και ως θύμα έχεις επιτέλους μια ανυπολόγιστη αξία. Είσαι τρομακτικά απαραίτητος για να πάει μπροστά μια κοινωνία. Αν λοιπόν

Η εταιρεία Nielsen δημοσίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα στατιστική μελέτη που αν και αφορά στη Μεγάλη Βρετανία νομίζω πως τα αποτελέσματά της αντικατοπτρίζουν την παγκόσμια τάση. Σύμφωνα λοιπόν με τη μελέτη την προηγούμενη χρονιά οι Βρετανοί αφιέρωσαν 34δις λεπτά στο internet

Μερικές φορές διαβάζεις κείμενα που νομίζεις ότι τα έγραψες εσύ. Και τότε σκέφτεσαι… Δεν είμαι μόνος…. Το παρακάτω κείμενο είναι του ΣΤΑΘΗ Σ. από τον ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας… Ότι είναι με κόκκινο είναι δικό μου σχόλιο… Δηλαδή μια φράση. Δείχνει σαν οι κυβερνήσεις των

Θα γράψω λίγο χύμα, ασύνταχτα, καιρό έχω να το κάνω. Είναι που μου λείπει ο χρόνος και τον αναπληρώνω με ανάσες και διαβάσματα. Είναι τα πάνω κάτω στην πόλη. Οι άνθρωποι που πρέπει να δω και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι που θέλω να δω. Η ομάδα μου. Και οι φίλοι. Λίγοι αλ

Στις 24 Μαΐου 2007 έγινε η πρώτη συγκέντρωση των ενδιαφερόμενων επαγγελματιών του Τ.Δ. Δοξάτου, στην ταβέρνα "Αρχοντικό" στον Δημοτικό Κήπο Δοξάτου, με σκοπό την ίδρυση του Συλλόγου Επαγγελματιών Δοξάτου. Εκείνη την ημέρα, με την πολύτιμη βοήθεια της δικηγόρου κ. Αναστασία

«Έφυγε» σε ηλικία 72 χρονών ο κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος Αγγελος Ελεφάντης, εκδότης του περιοδικού «Πολίτης». Δημοσίευσε πολλά άρθρα και δοκίμια σχετικά με την πολιτική, την ιστορία, την εκπαίδευση και τις μειονότητες. Ο Αγγελος Ελεφάντης γεννήθηκε το 1936 στο Καρπεν

Ne me quitte pas Il faut oublier Tout peut s’oublier Qui s’enfuit déjà Oublier le temps Des malentendus Et le temps perdu A savoir comment Oublier ces heures Qui tuaient parfois A coups de pourquoi Le coeur du bonheur Ne me quitte pas Ne me quitte pas Ne me quitte

Μετά από ένα χρόνο Αυτή έφυγε, το fakelaki έμεινε Μάιος 25, 2007 Point Of View: Αμαλία, πρώτη επανέκδοση from arkoudos.com by arkoudos

...στεκόταν εκεί στο Grand Canyon, σε ύψος 500 μέτρων από το έδαφος, βγάζοντας φωτογραφίες. Κι ύστερα ήπιε τις μπύρες του και αποφάσισε πως ήταν ώρα... ...να φύγει... ...Τα μάζεψε... Τα φόρτωσε στον αριστερό ώμο... Και πήρε φόρα... ...και πέταξε! Εκεί! Στο Grand