Help… I need a vet, or my pills or… my cat back! Από τότε που γεννήθηκα είχα πάντοτε γάτα. Είχε η μητέρα μου πριν με γεννήσει, από παιδί έφερνα στο σπίτι και πάντα τις λάτρευα, δενόμουν μαζί τους, τις εκπαίδευα, νοιαζόμουν. Και πάντα, πλην μίας φοράς, κεραμιδόγατες. Πανέξυπ

Και μέσα σ’όλα στείρωσα και τις δυο γατούλες μου, που φτάσαν αισίως τους 10 μήνες ζωής or something. Δευτέρα βράδυ είχα εγώ την εξαγωγή μου, Τρίτη πρωί είχαν αυτές χειρουργείο! Σ’ευχαριστώ ρε Ευούλα! Τετάρτη πρωί τις παραλάβαμε (πακέτο) και ξεκινήσαμε το ντάντεμα, τα extra

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

Αυτή είναι μια από τις πρώτες ιστορίες που έγραψα και κάποτε αποτελούσε μέρος ενός τόσο κακογραμμένου μυθιστορήματος, που ούτε κι εγώ ο ίδιος δεν μπορούσα να διαβάσω. Την ξανάπιασα στα χέρια μου προχθές, τη δούλεψα λίγο, και ιδού το αποτέλεσμα: Θα ’ταν λίγο πριν από το μεσ

Αυτό είναι… “Iron Man” με Robert Downey Junior. Θεός. Ο απόλυτος άντρας για τα δικά μου γούστα. Πραγματικά, δε θα άλλαζα τίποτα πάνω του. Από τα εμφανή στοιχεία, τουλάχιστον! Όσο για το παρελθόν του, είναι παρελθόν. Bad boy! Η ταινία; Ένα 7,1 θα της το ‘βαζα. Μη ρωτήσεις γι

Άσπρο-μαύρο. Σπάνια υπάρχουν χρώματα ενδιάμεσα. Όχι πως παντού γύρω μου δε βλέπω απίθανα φωτεινά και τέλεια μιξαρισμένα χρώματα. Όχι. Τα βλέπω! Αλλά στη μεταξύ μας απόσταση, υπάρχει ένα τεράστιο κενό αέρος, κενό. Τίποτα και πολλά πράγματα μαζί.  Από το άσπρο ως το μαύρο, πό

Μια ζωή… δες πόσο πολύτιμο είναι αυτό το ψάθινο κουβαράκι που από τόσο ξεκίνησε και κοίτα… Έχει γιγαντωθεί. Έχει πλέξει κι άλλες σελίδες πάνω του. Κι έχει γίνει ένα όμορφο, καθάριο, στρογγυλό τόπι με εκατομμύρια γραμματόσημα, ρίζες, κομμάτια, φλοίδες, ρινίσματα να το διαμορ

Ξημερώματα σπίτι κι εγώ πατούσα σαν τη γάτα κι έσερνα το σώμα μου προσεκτικά, μη ρίξει τίποτα, μην ακουμπήσει πουθενά, μην τρίξει η πόρτα πίσω μου. Σου άφησα ένα ραβασάκι μέσα σε ένα μικροσκοπικό γυάλινο μπουκάλι, πάνω στο γραφείο σου, μπροστά από το πληκτρολόγιο: «Καλημέρα

Θέλω να γουργουρίσεις μέσα μου. Πάνω μου. Παντού μου. Ναι. ΕΣΥ Θέλω και να σε πονέσω. Όχι λιγάκι. Να σου ανοίξω βίαια τα πόδια, να σε αιφνιδιάσω. Γυναικείες κινήσεις. Ίσως. Να σε γυρίσω απότομα. Να ανασάνω πάνω στον κώλο σου. Να φτύσω μέσα σου. Κι εκεί που εσύ θα περιμένεις

«Έχεις εμμονή με τη βροχή;» -Γιατί το λες αυτό; -«Γιατί σχεδόν κάθε μέρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες, μιλάς για τη βροχή κι εύχεσαι να ρίξει!» -Όχι, απλώς… την έχω ανάγκη. Η διάθεσή μου την έχει. Και να, είμαστε μέσα, οπότε γιατί να μην απολαύσω όλο το σκηνικό, προστατευμέ

Ξέρεις πως είναι όταν περιμένεις και περιμένεις και περιμένεις από τον άλλο να κάνει κάτι. Κάτι. Να σε πάρει τηλέφωνο, να σου ζητήσει συγνώμη. Να εμφανιστεί στην πόρτα σου, ώστε να τα βρείτε. Να σε ακουμπήσει. Να σχεδιάσει μια έκπληξη. Να σου δείξει κάτι. Να σου πει κάτι. Ν

Πόσο διαρκεί μια κηδεία; demon March 20th, 2008 6 λεπτά. 11 λεπτά. 21 λεπτά. 24 λεπτά. 26 λεπτά. Πέρασε μια ολάκερη ώρα κι εγώ ακόμη καθισμένη εδώ είμαι. Πάνω στον καναπέ. Πάνω από φέρετρα. Πάνω από παρελθόντα κι αναμνήσεις τόσο βαθιές κι ανατριχιαστικές, όσο οι βελόνες π

Κοιτάζω το χέρι μου. Το φέρνω μπροστά στο πράσινο μάτι μου και το παρατηρώ. Μπλε σημεία πάνω στα δάχτυλα, πρησμένη σάρκα, άσχημη όψη. Το χτύπησα, το χρησιμοποίησα βίαια, το έκανα άψυχο μέσο και τώρα αυτό, μου θυμίζει πώς κάτι τόσο ζωντανό, αναγκαίο και παρόν, μπορεί να γίνε

Τα παράτησα όλα και ήρθα μέσα. Ήθελα τόσο πολύ να αγαπηθούμε. Ούτε αγκαλιά ούτε χάδια για απόψε. Σίγουρα όχι φιλί. Μόνο να κάνουμε έρωτα. Να εκτονωθώ. Να αναπνεύσω ξανά. Σε γράπωσα, έμπηξα τα νύχια μου στη γράμμωσή σου. Σε ψηλάφισα, έπαιξα με τις τρίχες σου, σε ξύπνησα, μου

… σα να χορεύουμε τανγκό ή βαλς. Βάζεις τη χούφτα σου στην αρχή δειλά και μετά με δύναμη μέσα στην παλάμη μου. Ανοίγεις διάπλατα τα δάχτυλά σου και ψηλαφείς τα δικά μου. Μου χαϊδεύεις τις άκρες, τα άκρα, την αύρα μου. Κι όπως γέρνεις το κεφάλι στο σβέρκο μου κι ανασαίνεις μ

Μου είχες υποσχεθεί ότι θα πάμε μαζί διακοπές. Κάποτε. Πως θα μπούμε στη θάλασσα χεράκι-χεράκι, πως θα αγκαλιαστούμε κάτω από το νερό και θα τυλιχτούμε ο ένας γύρω από τον άλλο, σαν τις πλεξούδες. Μου ‘χες πει ότι έστω κι ένα καλοκαίρι θα ήταν δικό μας. Σε αυτή τη ζωή. Ποτέ

Γλιστράς κάτω από το πάπλωμα. Με κοιτάς και προσπαθείς να με ψυχολογήσεις. Έφυγα πριν χωρίς να πω τίποτα. Παράξενο. Βάζεις τον δείκτη σου πάνω στη μύτη μου και τον σέρνεις γύρω από τις καμπύλες της. Σταματάς απότομα όταν φτάνεις στο λακάκι πάνω από τα χείλη μου. Έχω ανοίξει

Παρατηρώ τη γάτα μου που έχει λιώσει. Σπρώχνει με το πρόσωπό της τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν κι απαιτεί χάδι. Την έχει πιάσει το ναζιάρικό της κι οφείλω να της δώσω σημασία και να ασχοληθώ μαζί της, μέχρι να κατέβει. Χαμογελά με περίσσια ικανοποίηση την ώρα που της τρί

Έχω τα νεύρα μου. Ναι, ΠΑΛΙ! Στην περίπτωση τη δική μου, η κακή μέρα σίγουρα από το πρωινό ξύπνημα φαίνεται. Αρχίζω την κάθαρση-αυτοψυχανάλυσή μου, ευθύς αμέσως. Ξάπλωσα γύρω στις 08:00. Δε νύσταζα καθόλου, μα κρύωναν απίστευτα τα πέλματά μου και μου είχες λείψει. Είχα βάλε

Πάρε κλωστή διάφανη, λεπτή, μια βελόνα τοσοδούλα που ίσα-ίσα να χωρά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαρκάρεις μέσα σου. Γεννήθηκα και πήρα ό,τι μπορούσα παραπάνω χωρίς να το καταλάβω. Απαίτησα άθελά μου, έβρισα και πίκρανα. Θεώρησα, άρπαξα και χαστούκισα. Σπούδασα κι

Δεν είμαι καλά. Παραπαίω. Αιστάνομαι έτοιμη να λιποθυμήσω. Να βάλω τα κλάματα. Να αφεθώ στους σπασμούς που ανεβαίνουν όπως ο εμετός, από τα σωθικά προς το λαιμό μου. Κάθε νεύρο μέσα μου έχει τσιτώσει. Κρυώνω, πονάω ολόκληρη και είμαι εξουθενωμένη. Δύο άνθρωποι για μια μετακ

Την επομένη, πήρα μια χαρά όταν σηκώθηκα και, πηγαίνοντας με μια μικρή αγωνία στο μπάνιο, βρήκα τις δυο γλύκες -είχαν γίνει γλύκες πια- ήσυχες, ήρεμες, ήμερες. Ούτε άκουγαν σε οποιονδήποτε ήχο, μα ούτε και με άφηναν να τις πιάσω και να τις χαϊδέψω. Παρόλα αυτά, σήμερα ήταν

Ο Βασίλης και ο Σέντι είναι μόνο δυο από τα πάμπολλα παιδιά που δεν περνούν τις μέρες τους πηγαίνοντας σχολείο και παίζοντας,που δεν περνούν τις νύχτες τους καθισμένα στο σαλόνι του σπιτιού τους βλέπονταςτηλεόραση,που δεν δέχονται το χάδι των γονιών τους,που δεν πέφτουν νωρ