Εσύ που κάθεσαι πάνω από το πνεύμα μου κάθε που έχει κεραυνούς και υφαίνεις νύχτες μανιασμένες, νύχτες επιθετικές, γκαζωμένες, φουρτουνιασμένες. Μπλε και πράσινο τα αγαπημένα μου χρώματα. Πράσινο το μάτι μου και μπλε ο αέρας που περνά μέσα από τον ουρανό για να πει το παραμ

Ετοιμάζομαι να τραβήξω νέο χαρτί. Οπότε, φρόντισε να την έχεις ανακατέψει δίκαια. Άσε τον αέρα να ορίσει ποιο χαρτί θα ανέβει στα δάχτυλά μου κι αν θα έχει πρόσωπο ή γραμμένη επιθυμία το κέρμα. Φύσα πίσω σου να διώξεις τα ίχνη και τράβα από την αρχή τη χορδή. Ετοιμάζω αλλαγ

σκέψεις και φιλέματα στο μυαλό να κατευνάσεις την ψυχή πριν αυτή προλάβει να σε ξεράσει στην επόμενη ζωή να προλάβεις. να κρύψεις. να καμουφλάρεις μια απέραντη θλίψη, που στις καλύτερες μέρες της μοιάζει με λιβάδι μες τη μαργαρίτα. να μαδήσεις. όχι πέταλα με μελιά γεύση, αλ

Έχω μελαγχολήσει. Στη δύση του ηλίου. Έχω θυμηθεί. Στην αστροφεγγιά. Έχω αποκοιμηθεί ερήμην μου. Στην κάπνα.

Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

Να θυμηθώ να περάσω από τις βιτρίνες σήμερα το απόγευμα. Σκέψη και βιτρίνα. Συναίσθημα και βιτρίνα. Επιθυμία και βιτρίνα. Άλλες με χρώματα άπειρα, αμέτρητα, ατελείωτα. Άλλες με λέξεις, γλώσσες και διαλέκτους με τόσο μεράκι και πείρα καμωμένες, που επιτρέπουν σε όλα τα πλάσμ

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Εσύ πονάς, επειδή δε σε γαμάει. Εσύ πονάς, διότι τα χέρια αντί να ψαχουλεύουν πάνω σου, μέσα σου, έρωτα απέραντο, γίνονται μαστίγια κι αφήνουν λεκέδες. Εσύ πονάς, γιατί ξέρεις αλλά δεν μπορείς να μιλήσεις. Ξέρεις όμως! Εσύ πάλι πονάς, επειδή δε σ’αγαπάει πια και στο δείχνει

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Μια και δυο κίνησα για το σούπερ μάρκετ, το μεγάλο. Εκείνο κει στην πλατεία. Βούτηξα ολόκληρη στον πάγκο με τα φρούτα κι άφησα τις σκιές μου να αποφασίσουν ποιο χρώμα έχουν ανάγκη. Έμπηξαν τα ακροδάχτυλά τους στις φράουλες και τα κεράσια. Για να μπορούν να ζωγραφίζουν με τα

Βότσαλα καλογυαλισμένα σα ματάκια. Που πάνω τους ακουμπούν τα πλοκάμια του χρονογράφου. Μαγική ράβδος γεμισμένη με άμμο. Αλάτι. Νερό. Όστρακα θλιμμένα και σάπια. Ρίζες ουράνιες, βέλη του ήλιου και θάλασσα της σελήνης. Σέικερ. Shaker. Κλείδωσε ό,τι σου είναι πολύτιμο. Μέχρι

Νιώθω πως γερνάει το μυαλό μου. Η διάθεσή μου να είμαι. Όχι όμως και η επιθυμία μου να έχω! Νιώθω πως δε θέλω πια να είμαι έξω. Εκεί, μέσα στη βιτρίνα. Κι όμως, την ίδια στιγμή είμαι πάντα έτοιμη να καβαλήσω την τραμπάλα και να παίξω με την ανάγλυφη φαντασία του φεγγαριού.

Ο ήλιος είχε τις ντροπαλοσύνες του σήμερα το βραδάκι. Έλεγε «να δύσω, να μη δύσω, να δύσω τώρα ή αργότερα;». Τον είδα να στέκει στα μισά της διαδρομής. Να έχει γίνει πορτοκαλής. Δεν ήξερα τι θα έκανε. Αλήθεια! Θα έπεφτε ή θα ανέβαινε ξανά εκεί πάνω. Στο κέντρο όλων. Κάτι φα

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω; Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω. Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν

Τρύπα το σαρκίο μου να δεις τι όνειρα κάνω όταν εσύ λείπεις. Τρύπα και το στόμα μου να χύσω το μελάνι που ξοδεύω στις σελίδες των ματιών μου. Φέρε μου λουλούδια. Λευκά, μπλε, πράσινα, πορτοκαλί, πορφυρά, λιλά και θανατηφόρα. Ένα για την κάθε μία μέρα της εβδομάδας. Λευκό γι

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια. Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν

Δεν μπορώ ή δε θέλω ίσως να συνειδητοποιήσω πόσο φθαρτό είναι το σώμα μου. Ή καμιά φορά πόσο ανούσιο είναι το να τσακώνομαι, το να φωνάζω, το να μπαίνω σε πλεκτάνες και παιχνιδάκια. Πέθαναν άνθρωποι γύρω μου. Πόνεσαν ψυχές καθαρές. Κι άλλες έχασαν τα δεκανίκια τους και μείν

Ένιωσα μια γλώσσα στο μάγουλό μου και κοίταξα ψηλά. Καλά κατάλαβα πως κλαις λοιπόν…

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Όχι, ούτε σεληνιάζομαι –τόσο εύκολα τελοσπάντων-, ούτε είναι η κρίση των άντα, ούτε επηρεάζομαι τόσο εύκολα από τους γύρω μου. Κι όμως, περνώ κι εγώ τις φάσεις μου. Φάσεις που μου κολλάνε λέξεις ή εκφράσεις. Φάσεις που μου κάθονται στο μυαλό και τις φωνητικές χορδές, μελωδί

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

Με το ένα μου χέρι μπλοκάρω τις δονήσεις της γης και με το άλλο ψηλαφίζω τα ξέφτια του ουρανού. Να κάνω τα μαγικά μου; Οοps, εκεί μου έπεσε λιγάκι παραπάνω μπογιά. Και τα χείλη μου μουτζουρώθηκαν. Σαν Άτλας αιστάνομαι. και Σα παιδί. άνοιξε τα χέρια σου, μέχρι να πονέσουν οι

Έχει πλάκα έτσι, δε βρίσκεις; Όλοι μα όλοι να ποντάρουν τις μάρκες τους στο κόκκινο κι εσύ, πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, ίσως και λογική, να αφήνεις τη ζωή σου όλη πάνω στο Μαύρο! Και ναι, είναι διασκεδαστικό όταν είσαι ο μόνος που διασκεδάζεις με τον πόνο σου. Με τ