Στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ, ο Talos επισημαίνει και σχολιάζει το άρθρο του Εθνους με τίτλο "Ο δάσκαλος του Αϊνστάιν". Παραθέτω το πολύ καλό άρθρο του ολόκληρο: Καθυστέρησα να το ποστάρω, αλλά ας το σημειώσω για μελλοντική αναφορά εδώ: Κατ αρχάς δόξα και τιμή στον Κωνσταντίνο Καραθεο

Με το βράχο έχουμε μεγαλώσει παρέα. Τον θυμάμαι από τότε που νομίζω πως με θυμάμαι. Χαίρομαι σαν περνάω από εκείνο το σημείο και βλέπω πως είναι ακόμα εκεί, νιώθω σα να βλέπω ένα φίλο που μου λέει πως όλα πάνε καλά και θα πάνε ακόμα καλύτερα. Ο βράχος είναι μια σταθερά της

Με έχουν δει, μα δεν το έχουν καταλάβει. Με έχουν πατήσει. Έχουν ξαπλώσει πάνω μου. Έχουν ξεκουραστεί. Πάντα το ίδιο κάνουν· ποτέ κανείς όμως δεν το αντιλαμβάνεται. Είμαι εκείνο το γρασίδι στο Θησείο. Μαζεύω των περαστικών τα λόγια σα φύλλα που πέφτουν. Απορροφώ στιγμές κα

[Αυτή είναι η ιστορία του Ρούντολφ, του μικρού ελαφακίου, που νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει βόλτες για πάντα ανέμελο· ακούς εκεί…] Ο Ρούντολφ το ελαφάκι με τ’ αδέρφια του μαζί τρέχαν μέσα στα δέντρα και ακούγαν εμ-πι-θρι Ο Ρούντολφ τραγουδούσε «τι να φοβηθώ εδώ; παίζω, χαμο