(..συνέχεια από το προηγούμενο) Τι θα ήταν χειρότερο? Τι θα ήταν χειρότερο να έχει συμβεί? Κάθησα να σκεφτώ, και κάθισα ώρες μπόλικες. Και μετά, όταν σηκώθηκα και πήγα όπου είχα να πάω και έκανα ότι είχα να κάνω, συνέχιζα να σκέφτομαι. Σκεφτόμουν τι σκατά μπορεί να είχε συ

Να δραπετεύεις κάθε τόσο, Απ’ τους άλλους και απ’ τον εαυτό σου, Αυτό πρέπει αμετάκλητα να κάνεις. Η μοναξιά, όταν είναι ηθελημένη, Δε σε πνίγει Σε κάνει με τον τρόπο της λεύτερο Σού επιτρέπει να πλησιάσεις την ουσία σου. Μην κλείνεσαι σε κλουβιά που Σου επέβαλαν αντιλήψε

Ήμουν στο λιμάνι της Σητείας, περίπου στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία, πριν από 10 μέρες, όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a Highway τραγουδούν “And I know it a

Ήμουν στο λιμάνι της Σητείας, περίπου στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία, πριν από 10 μέρες, όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a Highway τραγουδούν “And I know it a

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα. Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν - και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές. Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου

Το παρόν post προοριζόταν ως comment στο post Διάλεξε του φίλτατου weallfall. Τις σκέψεις μου για το νόημα της ζωής μπορείτε να τις δείτε εδώ γραμμένες από το Σεπτέμβριο του 2006 στο προσωπικό μου blog. Καλούτσικα τα πήγες πάντως αγαπητέ weallfall στη σκιαγράφηση της προσω

Μέρες τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ. Οι λόγοι είναι πολλοί, μα πρώτος και χειρότερος? Το τελευταίο ποστ ήταν μούφα, και πολύ κάθισε στην πρώτη θέση - it was either this, or striking out the other one. Βρίσκομαι και πάλι πίσω στο παιδικό μου λίκνο, τον καλοκαιρινό κοιτών

Προχτές το βράδυ, οι δύο έτεροι συν-μπλόγκερς (weallfall spacedyevest) του timetoleave αποχαιρέτησαν την ιδρωμένη Αθήνα, και έβαλαν πλώρη για τη μαγευτική (απ’ότι ακούω - δυστυχώς, δεν έχει τύχει ακόμα να πάω) Κρήτη !! Όχι στα πλαίσια φυγής, βέβαια, αλλά στα πλαίσια ενός

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό

Το παρόν άρθρο, μπορεί οφείλει τον εύγλωττο τίτλο του στην ιστορική ταινία του Andrei Konchalovsky, μα χρωστά την ύπαρξή του ξερά και αδιαμφισβήτητα στην παρακάτω απίστευτη (με την πιο literal χρήση της λέξης) είδηση. Τη διαβάσατε? Ωραία. Την πιστέψατε? Αν όχι, σας την επ

Νέος ταξιδιώτης στο blog? Καλώς σας βρήκα! “Θέλω κι εγώ!!”, όπως λέγαμε παιδάκια, συνοδεύοντας το συνεχές χοροπηδητό μας. Θέλω κι εγώ - να φύγω.. Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσ

Η αναχώρηση. Μόνο αυτή τελικά έχει σημασία. Το να φεύγεις. Αυτό είναι ένα άλλο είδος μαγείας. Η αναζήτηση. Ίσως η δικαίωση της ύπαρξης… Κάποια μέρα φόρεσε ένα σακίδιο στον ώμο κι έφυγε προς αναζήτηση των ονείρων της. Είχε λίγα λεφτά, πολλές σκέψεις και μια λαχτάρα για την α