- Και δεν υπάρχει περίπτωση να γλιστρήσει κάπου εκεί πίσω; - Θα σ’ το ξαναπώ: απολύτως καμία! Ο οφθαλμίατρος ήταν εντελώς καθησυχαστικός σε αυτό το ζήτημα. Έτσι κι εγώ ακολούθησα τη συμβουλή του, και τα γυαλιά απέμειναν ως λύση ανάγκης και μόνο. Τα χρόνια πέρασαν χωρίς καν

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες· όλο και περισσότερες. Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά, παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται. Το τέλος αναμενόμενο: με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό. Μάταια.

Ξανά ο βόμβος του συρμού που πλησιάζει. Ξανά το μανιώδες ποδοβολητό των μελλοντικών συνεπιβατών μου, που ενώ βρισκόμαστε δύο επίπεδα πάνω από τις αποβάθρες αρχίζουν να τρέχουν σαν τρελλοί για να προλάβουν, λες κι έχουν κλείσει μοναδική θέση για το συγκεκριμένο δρομολόγιο κ

Η στριμμένη έφυγε πριν μερικά πρωινά μένα διαστημικό λεωφορείο. Ο γιατρός μάλλον το παράκανε με τα χάπια και όταν ένα βράδυ άρχισε να τραγουδάει-ασταμάτητα όμως- αυτό με όλη την τσιρίδα που προϋποθέτει για τα αμύητα αυτιά μας, κανείς πραγματικά δεν κοιμήθηκε. Την επόμενη

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, χωρίς κάλαντα. Πέρασε και η Πρωτοχρονιά, χωρίς κάλαντα επίσης. Είστε γονείς και δεν αφήσατε το παιδί σας να πει τα κάλαντα; Άραγε γνωρίζετε πως έτσι εμποδίζετε: - την ορθή κοινωνικοποίησή του; - την ενασχόλησή του με το ζωντανό πολιτισμό και την πα

[Αυτή είναι η ιστορία του Ρούντολφ, του μικρού ελαφακίου, που νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει βόλτες για πάντα ανέμελο· ακούς εκεί…] Ο Ρούντολφ το ελαφάκι με τ’ αδέρφια του μαζί τρέχαν μέσα στα δέντρα και ακούγαν εμ-πι-θρι Ο Ρούντολφ τραγουδούσε «τι να φοβηθώ εδώ; παίζω, χαμο