Κάθε που γράφω μια καινούρια ιστορία Κάθε που διαβάζω μια παλιά Μέσα εκεί σε βρίσκω Στα λόγια και τις σιωπές μου. Ξέρεις, ίσως ποτέ μου να μη σου ’πα Όλα αυτά που θα ’θελα Κι εσύ ίσως ποτέ να μην κατάλαβες Τι έκρυβαν οι σιωπές μου. Ζούσαμε κρυπτικά, μες στις σκιές των λέξεω

σκέψεις και φιλέματα στο μυαλό να κατευνάσεις την ψυχή πριν αυτή προλάβει να σε ξεράσει στην επόμενη ζωή να προλάβεις. να κρύψεις. να καμουφλάρεις μια απέραντη θλίψη, που στις καλύτερες μέρες της μοιάζει με λιβάδι μες τη μαργαρίτα. να μαδήσεις. όχι πέταλα με μελιά γεύση, αλ

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες· όλο και περισσότερες. Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά, παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται. Το τέλος αναμενόμενο: με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό. Μάταια.

Για να μπορέσω να συμβιώσω πρέπει να μετριάσω την εκρηκτικότητά μου. Για να μπορέσεις να συμβιώσεις (μαζί μου), θα πρέπει να κοιτάξεις και λίγο τριγύρω σου. Τις ανάγκες και την ύπαρξη των άλλων. Ξέρω πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ή τουλάχιστον δεν αλλάζουν όταν το θέλουμε ε

Ξανά ο βόμβος του συρμού που πλησιάζει. Ξανά το μανιώδες ποδοβολητό των μελλοντικών συνεπιβατών μου, που ενώ βρισκόμαστε δύο επίπεδα πάνω από τις αποβάθρες αρχίζουν να τρέχουν σαν τρελλοί για να προλάβουν, λες κι έχουν κλείσει μοναδική θέση για το συγκεκριμένο δρομολόγιο κ

Κοιτά μια παλιά, αλλά σε άριστη κατάσταση, φωτογραφία της και θυμάται τα παλιά. τότε που τη γνώρισε. τότε που ήταν κάποια άλλη, και ήταν κάποιος άλλος. Όχι, δεν μπορεί να τη βλέπει από κοντά, όχι πια. Τουλάχιστον, όχι ακόμη. Όχι, μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Όχι, μέχ

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό

Η στριμμένη έφυγε πριν μερικά πρωινά μένα διαστημικό λεωφορείο. Ο γιατρός μάλλον το παράκανε με τα χάπια και όταν ένα βράδυ άρχισε να τραγουδάει-ασταμάτητα όμως- αυτό με όλη την τσιρίδα που προϋποθέτει για τα αμύητα αυτιά μας, κανείς πραγματικά δεν κοιμήθηκε. Την επόμενη

Δεν μπορώ ή δε θέλω ίσως να συνειδητοποιήσω πόσο φθαρτό είναι το σώμα μου. Ή καμιά φορά πόσο ανούσιο είναι το να τσακώνομαι, το να φωνάζω, το να μπαίνω σε πλεκτάνες και παιχνιδάκια. Πέθαναν άνθρωποι γύρω μου. Πόνεσαν ψυχές καθαρές. Κι άλλες έχασαν τα δεκανίκια τους και μείν

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Η vvampirella που είχε προχτές τα γενέθλιά της (ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ, ΛΑΜΠΕΡΑ, ΑΞΕΧΑΣΤΑ μικρούλα!) με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που το ψάχνει το πράγμα. Μέχρι και σημειώσεις αναγκάστηκα να κρατήσω για να μπορέσω να αποδώσω τα μέγιστα. Από όσο κατάλαβα από τον εμπνευστή (equilibr

Σα τσιχλόφουσκα αιστάνομαι. Ω ναι!Αναμασημένη πρώτη ύλη, που κολλά στη σκέψη, ξαναγίνεται σχήμα. Εύπλαστο πλαστικό, μένει εκεί. Κολλά, δοκιμάζει να μεγαλώσει, βγαίνει για λίγο και φουσκώνει, ξεσπαθώνει, γίνεται πιο διάφανη και σε εκφοβίζει πως θα σκάσει. Στο στόμα σου πάνω,

(Πηγή εικόνας: www.basehead.org) Ήθελα να γράψω για σχέσεις – πάλι- ή για σκέψεις. Αναρωτιόμουν αν έπρεπε να γράψω για φιλίες ή μοιχείες! Και κάπου στο δρόμο είπα να τα αφήσω όλα κι απλώς να χυθώ στο «χαρτί». Μίλαγα με μια καλή φίλη χτες στο τηλέφωνο. Μια καινούργια φίλη, π

Καλησπέρα Ελλάδα! Πρώτα, επιτρέψτε μου να απολογηθώγια τον τρόπο μου… Πολλοί από εσάς, θα εκτιμάτε την ησυχία,την ασφάλεια, την οικογένεια…την ευνομία, την τάξη, την φήμη. Στο πνεύμα της ανάμνησης του εορτασμού,για σημαντικές επιτυχίες του παρελθόντος…που γενικά σχετίζεται

Γιατί μοιάζουμε τόσο; demon March 9th, 2008 Κλεισμένη σαν ορχιδέα μέσα σ’ένα μακρόστενο κουτί από ζελατίνα. Να κοιτάζω έξω. Να κοιτάζω μέσα από το διάφανο κάλυμμα. Να αναρωτιέμαι πού είμαι, πού ανήκω. Αν ανήκω. Γιατί ν’ανήκω; Άνθρωποι ζευγάρια. Άνθρωποι παντρεμένοι. Άνθρω

Οι μέτριοι πολιτικοί συνήθως παράγουν μέτριο πολιτικό έργο. Το γεγονός αυτό βεβαίως έχει μικρή σημασία, όταν το κράτος του οποίου προΐστανται δεν βρίσκεται σε κρίση και η ευημερία των πολιτών είναι συνάρτηση περισσότερο της ατομικής προσπάθειας και λιγότερο της συλλογική

Δεν μπορείς να ησυχάσεις, το ξέρω. Σκέφτεσαι που και που μην ανοίξω την πόρτα και σκορπίσω την ύπαρξή μου μακριά σου. Το σκέφτεσαι. «Φοβάμαι μη μ’αφήσεις. Φοβάμαι μη φύγεις», φοβάσαι. Μην τολμήσεις να με αφήσεις ποτέ. Τ’ακούς; Σου λέω! Κι εσύ… κρατάς μέσα σου το φόβο, τον ε

Και να που έφτασε εκείνη η στιγμή που πάντα απευχόταν, μια στιγμή καθοριστική, που σίγουρα θα άλλαζε τη ζωή του για πάντα. Τώρα, είναι έτοιμος να σκοτώσει. Να σκοτώσει έναν άντρα που του έκανε πολλά, που πολύ του τυράννησε το σώμα και του μάτωσε την ψυχή, σε μια προσπάθεια

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, χωρίς κάλαντα. Πέρασε και η Πρωτοχρονιά, χωρίς κάλαντα επίσης. Είστε γονείς και δεν αφήσατε το παιδί σας να πει τα κάλαντα; Άραγε γνωρίζετε πως έτσι εμποδίζετε: - την ορθή κοινωνικοποίησή του; - την ενασχόλησή του με το ζωντανό πολιτισμό και την πα

Καλά είστε απίθανοι ΟΛΟΙ !!!! Που τα βρίσκεται και τα λέτε, μπράβο. Αμετανόητε δεν ξέρω τι θα πει template, πάντως αυτό που πέφτει το έβαλε μόνο του το wordpress και μοιάζει πράγματι σα χιόνι, το έβαλα έτσι για πλάκα, γιατί τώρα μαθαίνω από ιντερνετ και μπλογκσ κλπ.

[Αυτή είναι η ιστορία του Ρούντολφ, του μικρού ελαφακίου, που νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει βόλτες για πάντα ανέμελο· ακούς εκεί…] Ο Ρούντολφ το ελαφάκι με τ’ αδέρφια του μαζί τρέχαν μέσα στα δέντρα και ακούγαν εμ-πι-θρι Ο Ρούντολφ τραγουδούσε «τι να φοβηθώ εδώ; παίζω, χαμο

Όλοι οι άλλοι είδαν ότι ήμουν θλιμμένη, εκτός από σένα… και μένα! Το είχα ξεχάσει ότι ήμουν. Κι εσύ… δεν το είδες ποτέ. Πες μου, η αγάπη αρκεί τελικά; Γιατί κάτι μου λέει πως δεν; Αν σ’αγαπώ και μ’αγαπάς όταν τελειώσουν τα χρήματα θα τραβά στην ανηφόρα; Κι όταν θίξω τον εγω

Έχει ανοίξει πάλι το θέμα με τις κάμερες και την παρακολούθηση των πολιτών. Καθαρά η θέση μου. Πρέπει να επιτραπεί η χρήση τους κάτω από ένα αυστηρότατο πλαίσιο ελεγχόμενης λειτουργίας, το οποίο θα αφορά όχι τόσο το τι και πότε θα καταγράφουν (θεωρώ μη ρεαλιστική την άποψη

για τις πληγείσες περιοχές στην Πελοπόννησο, έτσι ώστε να βοηθήσουν με τις δικές τους δυνάμεις στην αποτελεσματική εφαρμογή των μέτρων που έχουμε ήδη ανακοινώσει. Η χώρα μας, εδώ και λίγες μέρες περνά πολύ δύσκολες ώρες, η τραγωδία εκτυλίσσεται με πολλά μέτωπα πυρκαγιών σε