Επιτέλους, κάτι καινούριο! Δεν ξέρω που ακριβώς θα με βγάλει αυτή η ιστορία, τους δρόμους που θα ακολουθήσει, αλλά εύχομαι τουλάχιστον να είναι ενδιαφέρουσα, τόσο για σας όσο και για μένα. Ιδού, λοιπόν, το πρώτο κεφάλαιο από ένα -άγραφο ακόμη- μυθιστόρημα με τίτλο: "Δυο

Αυτή είναι μια από τις πρώτες ιστορίες που έγραψα και κάποτε αποτελούσε μέρος ενός τόσο κακογραμμένου μυθιστορήματος, που ούτε κι εγώ ο ίδιος δεν μπορούσα να διαβάσω. Την ξανάπιασα στα χέρια μου προχθές, τη δούλεψα λίγο, και ιδού το αποτέλεσμα: Θα ’ταν λίγο πριν από το μεσ

Του έγινε απαραίτητη δίχως να το περιμένει. Κι έτσι τα μεγάλα λόγια μεταμορφώθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη σε μεγάλες διαψεύσεις. Πόσο έξω έπεσε! Απίστευτο του φαντάζει. Κι όμως, είτε του άρεσε είτε όχι, ο Μεγάλος Μοναχικός -όπως ήθελε να αποκαλεί τον εαυτό του- κάποτ

Το παρακατω κειμενο ειναι μια μικρη συλλογη απο σκεψεις που εγραψα προσφατα κατα την διαρκεια μιας αεροπορικης πτησης… Γραμμα απο τον ταφο μου… Αν για οποιονδηποτε λογω εγω σημερα πεθαινα, ειτε επειδη θα επεφτε το αεροπλανο ειτε επειδη θα με χτυπαγε καποιο αυτοκινητο ή γι

Το παρακατω κειμενο ειναι μια μικρη συλλογη απο σκεψεις που εγραψα προσφατα κατα την διαρκεια μιας αεροπορικης πτησης… Ελλειψη ελεγχου… Καθε φορα που μπαινω σε αεροπλανο σκεφτομαι οτι ειναι πολυ λιγες οι πιθανατοτηες να πεσει το αεροπλανο, ομως αν αυτες οι λιγες πιθανοτητ

Σε ρώτησα πώς είναι οι σχέσεις. ‘Οχι τόσο από άγνοια. Μήτε ήθελα να με/μας συγκρίνεις με το πριν… Ήθελα όμως να δω τι έχεις ζήσει, πώς θα το πεις, πως θα το τιμήσεις ή θα το βρίσεις. Και πόσο πραγματικά μέσα σου αιστάνεσαι καλά με μένα κι εμάς. Πόσο πολύτιμη είμαι για σένα.