Έτσι ακριβώς! Μιας μετακόμισης που δε λέει να τελειώσει, αφού γίνεται αποκλειστικά με Ι.Χ., και μ’ αυτό πόσα να κουβαλήσει κανείς. Ωστόσο, η σωτηρία δεν είναι μακριά. Ένα ακόμη ταξίδι δρόμος, φτάνει φυσικά να μην ξεχάσω πίσω κάποια πράγματα, όπως σήμερα. Όπως σήμερα που ήρθ

…πρώτη φθινοπωρινή μέρα… τι όμορφο ταξίδι… καταπληκτικός ουρανός… απίστευτο φως... φοβερά χρώματα… --->

…μου αρέσει το καινούργιο τραγούδι του Κότσιρα. {Και πριν πέσετε να με φάτε, συνεχίζω να θεωρώ την ελληνική μουσική (όπως την έχουν καταντήσει κάτι τελειωμένοι “καλλιτέχνες” όπως Μακρόπουλος, Καλλίδης και λοιποί) για πέταμα, θάψιμο βαθειά στο χώμα και αιώνια καταδίκη στο σ

Γιατί κάθε Σεπτέμβριο αρρωσταίνω? Ούτε ραντεβού να κλείνω και κάθε αρχές Σεπτέμβρη είμαι κρυωμένη...Έτσι υποδέχομαι εγώ το φθινόπωρο...

Kαλό μήνα, καλό φθινόπωρο, καλή εβδομάδα, καλημέρα, καλώς σας βρήκα, καλά να πάθω που νόμιζα ότι οι διακοπές μου θα κράταγαν για πάντα! Ακόμα και ο καιρός το σ/κ μου έλεγε «Φύγε! Δεν χόρτασες ακόμα;». Όμως εγώ εκεί να παλεύω με τα κύματα, με τον αέρα, με τις σκέψεις… να θέ

Dear You, Μπήκε το φθινόπωρο. Δεν κάνει κρύο και -για να πω την αλήθεια- δεν έχω δει πουθενά πεσμένα φύλλα, οπότε το φθινόπωρο μπήκε μόνο “τυπικά”. Άτυπα, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ, alive and kicking. Ετοιμάζομαι για τη μετακόμιση - κοιτάζω σπίτια, παίρνω τηλέφωνα, τρώω

Τα λάθη είναι για το μυαλό του ανθρώπου είναι ότι και το νερό για τα χέρια: όσο και α προσπαθείς να τα κρατήσεις εκεί, πάντα κάτι θα ξεφύγει. Στις 3.30 ώρες του ταξιδιού μέχρι την Πάτρα, σκεφτομουν ακριβώς αυτό: τα λάθη μου. Και εννοείται πως οι 3.30 ώρες στο τρένο, ήταν π

Ναι, ΟΚ το ξέρω… Με τις καιρικές συνθήκες εκεί έξω και το…”και εσύ πάρει Fujitsu” να καίει στο full εδώ μέσα, το post αυτό μοιάζει λίγο παράταιρο. Αλλά trust me, it’s not! Το Φθινόπωρο είτε σας αρέσει είτε όχι πλησιάζει επικίνδυνα (επιτέλους!!). Βέβαια κανείς δεν ξέρει έτσ

Γύρισα προχτές κι εγώ από το νησί του έρωτα και περιμένω να ξαναφύγω για το νησί της Παναγίας. Επιβεβαίωσα ότι για μερικούς ανθρώπους, για τους οποίους η δουλειά δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα ισχυρό ψυχοτραυματικό σοκ, η περίπτωση «3 μήνες καλοκα

Ξέρετε ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή στην πραγματοποίηση μιας μεγάλης επιθυμίας;; Οι λίγοι μήνες πριν αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή. Ο χρόνος που κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν οι προετοιμασίες για αυτήν, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες δυσκολίες, τα

Δέσε την κιμωλία σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και ξεκίνα να μαγνητίζεις στον μπλε βυθό αλογάκια της θάλασσας με τη βοήθεια από ζωντανό αγκίστρι. Όταν θα ‘ρθουν οι Απόκριες εσύ σε ποια στέγη του κόσμου θα πετάς, ντυμένος όνειρο; Κι όταν η Πρωτοχρονιά αποφασίσει ξανά να αλλ

Ακριβώς ένα μήνα μετά το ανέβασμα του προηγούμενου post, το σύμπαν φρόντισε προς μεγάλη μου χαρά να επιβεβαιώσει τη γνωστή φράση του Πάουλο Κοέλο από τον «Αλχημιστή»: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις»... Από τότε που επέστρεψα από τις κα

Την κοίταζε καθώς κοιμόταν. Κλεφτά, σαν παιδάκι του δημοτικού που παίζει με τη συμμαθήτριά του για λίγη προσοχή, για ένα πρώτο σκίρτημα. Άναψε τσιγάρο και ο καπνός σχημάτισε ένα μικρό σύννεφο πάνω από το κρεβάτι. Τον ακολούθησε με το βλέμμα του να κινείται ανάμεσα στους κι

"Γιατί...ο άλλος;" Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει αυτή τη φράση, στη δουλεία, στο σπίτι, στο πικ-νικ, στο ορυχείο...Η φράση είναι όπως και να το κάνουμε cool και πολύ γρήγορα έχει συμπεριληφθεί σε άλλα catchphrases του ένδοξου παρελθόντως όπως το "π

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση… Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο. Όχι δε θα σας μιλήσω για το “φαινόμενο Λαζόπουλος” γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half

Στο άσχετο σήμερα, μέσα στο Μετρό άρχισα να σκέφτομαι το θάνατο. Να χτυπήσει λέει το τραίνο και να μας πάρει όλους μαζί του. Σκέψου φρίκη που την έπαθα ανάμεσα στην Αττική και τον Άγιο Ιωάννη! Δεν τον πολυ-φοβάμαι τον θάνατο. Είναι ανόητο άλλωστε να φοβάσαι κάτι που απλά δε

Δε θυμάμαι πάντα τα λόγια σου… Υπάρχουν στιγμές - μονάχα για μερικά δευτερόλεπτα - που ξεχνάω ακόμα και τη μορφή σου. Δεν ξέρω γιατί το σώμα αντιδρά έτσι όταν πονά στη θύμησή σου, ίσως γιατί ξέρει και εκείνο πως κάποια πράγματα ο άνθρωπος τα αντέχει όπως τα ναρκωτικά: μόνο

Όταν μας ρωτάνε “πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;” έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο. “Χάλια…” Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε. Λίγο. Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που

Τα λόγια περιττά… Χίλια κομμάτια σε δωμάτια και δρόμους… Ένα κολάζ αναμνήσεων και προσδοκιών είναι μονάχα η ζωή… Η φωτογραφία από το αριστουργηματικό Six Feet Under, μια από τις καλύτερες σειρές που είδαν ποτέ το φως των τηλεοπτικών καναλιών…

Υπάρχει κανένας από τους εκατοντάδες Θεούς που να ψάχνει εμένα;;   ‘Cause I could really use one right about now…   Ααααα…. και μια χάρη από τους τελευταίους παράτολμους, αθεράπευτα ρομαντικούς που ακόμα έχουν τον κουράγιο να τον ψάχνουν:   Αν τον βρείτε, πείτε του να έρθει

Προσθέτεις ισότοπα ανεξαρτησίας, ρινίσματα γλυκιάς απόγνωσης και άγνοιας, ανιόντα μυστηρίου και τρία ml μυρωδιάς από χιλιάδες στοίβες ρούχα και όλα αυτά σε περιβάλλον ασφάλειας, μοναξιάς/φασαρίας εξ επιλογής και πίεσης τριών ατμοσφαιρών υπομονής. Όπως όλα τα χημικά σκευάσμα

Επιτέλους μετά από καιρό μουσικής απουσίας και αδικαιολόγητης ευτυχίας (για την Alanis μιλάμε, why the hell was she happy?), μου θυμίζει για ποιόν ακριβώς λόγο αγάπησα τη φωνή και τα γκρινιάρικα, παραπονομένα και κυρίως μπερδεμένα τραγούδια της.

Και δεν ξέρω τι πρέπει να πρωτοαισθανθώ (I always get like that) : χαρά για όσα έχω ζήσει και δει μέχρι τώρα, ή λύπη για όσα άφησα να περάσουν χωρίς να τα αγγίξω; Οι ευχές φέτος ήρθαν και από άτομα που δεν περίμενα ποτέ πως θα ενδιαφέρονταν να μου στείλουν χρόνια πολλά. Ήτα

Χθες έριξε την πρώτη φθινοπωρινή βροχή! Όλα ήταν υπέροχα έξω, ο ουρανός, η βροχή, οι αστραπές… Το μόνο που ήθελα ήταν να κάτσω μόνος μου και να απολαύσω αυτό το απόγευμα στο σπίτι, ένα απόγευμα μόνο για μένα! Κάπως έτσι άρχισε, και πάνω που είχα ηρεμήσει…άρχισαν τα τηλέφωνα

Intervention - The Arcade Fire Το κομμάτι μου άρεσε εδώ και λίγο καιρό για το ρυθμό του και το ξεχώρισα αμέσως από το Neon Bible. Όταν διάβασα τους στίχους το λάτρεψα. Βγάζει μια υπόγεια ένταση στην αρχή που όσο προχωράει γίνεται και πιο δυνατή και στο τέλος ξεσπάει. Φαντασ