Και μία έξτρα που την έχασα στη Θεσσαλονίκη αλλά μετά από επίμονες συστάσεις φίλων, την είδα στο Μικρόκοσμο όπου προβλήθηκε το τμήμα του Φεστιβάλ Νέος Ισπανικός Κινηματογράφος. Crimen Ferpecto (2004) λοιπόν, του Alex de la Iglesia. Όντως άξιζε τον κόπο. Έξυπνο και με πολύ

Τελευταία που είδαμε στο φεστιβάλ, 13η αλλά και τυχερή η ταινία Red Awn (2007) του Cai Shangjun από την Κίνα, καθώς κέρδισε το 1ο βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος, το Χρυσό Αλέξανδρο δηλαδή. Όπως και να έχει το ότι πετύχαμε το νικητή έστω και στην τύχη είναι μία ικανοποί

Από την Αργεντινή το El Asaltante (2007) του Pablo Fendrik. Περίεργη ταινία, μικρή σε διάρκεια σχετική με ένα μεσήλικα αστό που γίνεται κλέφτης και “χτυπάει” ιδιωτικά σχολεία όταν έχουν εισπράξει τα δίδακτρα από τους μαθητές. Δεν ήταν κακό αλλά δεν μου άφησε και πολλά όπως

Θέλαμε να δούμε μια ταινία αυτού του περίεργου τύπου του William Klein και τελικά είδαμε το Who Are You, Polly Magoo? (1966). Ενδιαφέρουσα ταινία, ένα καυστικό σχόλιο για το χώρο της μόδας και της τηλεόρασης. Στην αρχή της είναι πολύ καλή, στη συνέχεια κουράζει λίγο αλλά γ

Sugisball (2007) του Veiko Ounpuu που έφυγε από το φεστιβάλ με το βραβείο σκηνοθεσίας, δικαίως κατά τη γνώμη μας κι ας μην είδαμε όλες τις διαγωνιστικές. Ο “Φθινοπωρινός κύκλος” γυρισμένος με φόντο τις εργατικές κατοικίες στην Εσθονία δεν έχει κάποιο συμπαγές σενάριο, περι

E pericolo sporgersi (1992) του Nae Caranfil. “Μην κρέμαστε από τα παράθυρα” ο ελληνικός τίτλος. Δεν ξέρω αν είναι ακριβής μετάφραση, αυτό που ξέρω είναι ότι όσοι κρέμοταν σαν τα σταφύλια (ζωγραφίζω σήμερα!) στην αίθουσα του λιμανιού όπου έγινε η συγκεκριμένη προβολή, σίγο

Μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στη Θεσσαλονική. Matewan (1987) του John Sayles αυτού του πραγματικά σπουδαίου δημιουργού, παρουσία μάλιστα του ίδιου στην αίθουσα αλλά και των δύο πρωταγωνισ

Ano Una (2007)  του Jonas Cuaron γιου του γνωστού σκηνοθέτη Alfonso Cuaron. “Η στιγμή σου” στα ελληνικά. Μία ταινία χωρίς ροή εικόνας αλλά με παράθεση φωτωγραφιών και φυσικό ήχο, διήγηση από τους πρωταγωνιστές και κάποιους διαλόγους. Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί κάποια πρωτοπ

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι και ο μεγαλύτερος φαν του ισπανικού κινηματογράφου. Το Lo que se de Lola (2006) του Javier Rebollo ως κλασσικό δείγμα ισπανικού κινηματογράφου - για να μην πω αλμοδοβαρικού στο λίγο πιο αργό του - δεν με τράβηξε. Δεν είναι κακή ταινία αλλά κάπου

Filantropica (2002) του Nae Caranfil. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη ο οποίος αποδείχτηκε εκτός των άλλων και ωραίος τύπος. Πριν από κάθε προβολή είχε μια ιστορία να πει για να πλασάρει όμορφα την ταινία του και να σου αυξήσει το ενδιαφέρον. Η σ

Αφού φάγαμε μία αναβολή λόγω τεχνικών προβλημάτων, είδαμε τελικά με μία μέρα καθυστέρηση το AFR (2007) του Morten Hartz Kaplers από τη Δανία. Πρόκειται για ένα ψευδοντοκιμαντέρ ή mockumentary όπως λέγεται το είδος αυτό, το οποίο παρουσιάστηκε ως η πλέον προβοκατόρικη ταινί

Ισπανοπορτογαλική παραγωγή το Sud Express (2005) των Chema de la Pena και Gabriel Velasquez. Δεν μου είπε πολλά η ταινία, όχι ότι ήταν και καμιά πατάτα αλλά και να μην την είχα δει δεν θα με πείραζε ιδιαίτερα. Η υπόθεση ξετυλίγεται γύρω από ένα τρένο που εκτελεί το δρομολό

Το πολωνικό Sroda, czwartek rano (2007) του Grzegor Pacek ήταν η πρώτη ταινία που είδαμε του διαγωνιστικού τμήματος. “Τετάρτη, Πέμπτη πρωί” στα ελληνικά, μία μέτρια ταινία σχετικά με μία παράξενη ερωτική ιστορία, με μία πολύ ωραία πρωταγωνίστρια (Joanna Kulig) . Και ο πρω

Γυρίσαμε από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, περάσαμε πολύ καλά κι ας μην καταφέραμε να δούμε την Asia Argento, παρότι μείναμε εκεί 8 μέρες, αφού εμφανίζεται απόψε για dj set και για την προβολή της ταινίας - έκπληξη υποτίθεται- La tezra madre (2007) του πατέρα της Dario Argento