Ξημερώματα σπίτι κι εγώ πατούσα σαν τη γάτα κι έσερνα το σώμα μου προσεκτικά, μη ρίξει τίποτα, μην ακουμπήσει πουθενά, μην τρίξει η πόρτα πίσω μου. Σου άφησα ένα ραβασάκι μέσα σε ένα μικροσκοπικό γυάλινο μπουκάλι, πάνω στο γραφείο σου, μπροστά από το πληκτρολόγιο: «Καλημέρα

Βρίσε όσο θες. Εγώ θα σου πω τούτο, που με κατακεραύνωσε απόψε, λες και χρειαζόμουν μια ακόμη αποκάλυψη στη ζωή μου : ) Ιδού λοιπόν η σανίδα –βρεγμένη μάλιστα- που με χτύπησε: Αν εμείς οι γυναίκες, δεν είχαμε από καταβολής μας, στο DNA και στο υποσυνείδητό μας, την ανάγκη γ

Ο μπλε κάβουρας πήδηξε τον υπουργό μας. Το τραπέζι του τρόμου χώρισε το κέικ. Ο Κωστής έσπασε τον κρεμμυδοστίφτη. Η σουλτάνα η Φωφώ έδεσε έναν ουρακοτάγκο. Ο Βούλγαρος οδοντίατρος διάλεξε μερικές κατσαρόλες. Τα παραισθησιογόνα μανιτάρια έκαψαν την από πάνω.   Η συναυλία έτ

Τι συμβαίνει ακριβώς όταν είσαι μόνος; Και πόσο χειρότερο είναι, στ’αλήθεια, να είσαι από το να αιστάνεσαι μόνος; Τα ρολά ούτως ή άλλως κατεβασμένα είναι. Είμαι μόνη, στο σπίτι. Έχω τα απαραίτητα φώτα αναμμένα. Πέντε κεριά όλα κι όλα, δηλαδή. Ένα ποτήρι του κρασιού γεμάτο κ

Οφθαλμαπάτη της καρδιάς Filed under: Σαλιάρα — Tags: blogosfaira, sex, αγάπη, αγκαλιά, αέρας, άντρας, γυναίκα, έρωτας, ζευγάρι, ζωή, καρδιά, μουσική, μπλογκόσφαιρα, σάρκα, σύντροφος, σχέση, υποσυνείδητο, φιλί, φως — demon @ 11:56 pm Είναι περίεργο το πώς μπορεί να αλλάζει

Μπουουουουου… Υπάρχουν στιγμές που βυθίζομαι τόσο πολύ μέσα μου, ώστε κι εγώ η ίδια τρομάζω. Νιώθω ένα χέρι να ξεπροβάλλει από τα αόρατα σωθικά μου, να σκαρφαλώνει μέχρι το κεφάλι μου και να τραβά έναν-έναν τους πόρους μου. Μέχρι το έξω να μπει μέσα. Μέχρι το έξω να γίνει μ