έγινε μαγεία.... όσοι βρέθηκαν στη συναυλία των Anathema έζησαν κάποιες απο εκείνες τις στιγμές που τα πόδια σου ανυψώνονται λίγο πιο πάνω απο τη γη. Και όλοι έφυγαν χαμογελαστοί και γεμάτοι.

που ξεπλένει τους δρόμους και λυτρώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Έφτασαν οι καλύτερες μέρες του χρόνου, που μυρίζει κρύο, νερό, ζεστά σκεπάσματα, αχνιστά φλιντάνια καφέ, νυσταγμένα μελαγχολικά πρωινά αλλά και σχολικές αναμνήσεις. Περπατάω στο δρόμο, τυλίγομαι καλά με τη ζ

ο πάντα υπεράνω και ο κυρίαρχος παίκτης στο παιχνίδι της ζωής, η πιο πειθαρχημένη ουσία του κόσμου. Ο πιό σκληρός, ο Παρελθόντας Χρόνος. Οι στιγμές χάνονται, και ο Χρόνος μας αφήνει στα χέρια μια χούφτα αναμνήσεις, που τελικά κάποια στιγμή μας εγκαταλείπουν κι αυτές ή φεύ

Μου πήρε λίγο παραπάνω χρόνο απόσο νόμιζα, αλλά κατάφερα να συγκεντρώσω τελικά στιγμές και εικόνες του φετινού καλοκαιριού. Η τεχνολογία βοηθάει και οι στιγμές δεν ξεθωριάζουν. Η μαγεία παραμένει φρέσκια.

εμένα μου βγάζουν μια περίεργη μελαγχολία. Καθαροδευτέρες, αποκριές, 25ες Μαρτίου, πάντα θυμάμαι να με πιάνει ένα περίεργο "κατι" που με ωθεί να χωθώ στο κρεββάτι μου, να κουκουλωθώ, να βάλω τραγούδια όπως το παρακάτω και να κοιμηθώ ως την επόμενη "φυσιολογική" ημέρα. Μάλ

..απόψε, κάθομαι μπροστά στο τζάκι, κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και κοιτάζω τη φωτιά, και πίνω ένα ποτήρι μπρούσκο κρασί, τόσο νόστιμο και μυρωδάτο καθαρό νέκταρ, ένα ντοκιμαντέρ έλεγε πως ο άνθρωπος κοιτάζοντας τη φωτιά απέκτησε αυτό που τον έκανε να σταματήσει να είναι ζ

ο μυρωδάτος και ο αχνιστός, που είναι μέσα στο περίτεχνο λευκό φλιτζάνι του, το κανατάκι με το γάλα, το μπωλάκι με τα κουλουράκια βανίλιας και κανέλας, ο ήχος του κουταλιού "ντιν-ντιν-ντιν-ντιν" καθως η ζάχαρη λιώνει στο ζεστό ρόφημα, ένα φρεσκοστριμένο τσιγάρο αλφάδι, έν

Σήμερα θυμήθηκα ένα απο τα πιο διασκεδαστικά και μαγικά όνειρα που έχω δει, και είναι οτι είμαι φίλος με ένα σαλάχι με βούλες, τέτοιο: αλλά πολύ μεγάλο, περίπου 5 μέτρα, και εγώ ανεβαίνω στην πλάτη του και κολυμπάμε στον ωκεανό.... κατα τη διάρκεια δε της βόλτας μιλούσαμε

Με μεγάλη λύπη και πολλή συγκίνηση είδα σήμερα στο youtube το τελευταίο και 115ο επεισόδιο της Κάντυ... Έχω μεγάλη εμμονή με τα παιδικά προγράμματα που έβλεπα μικρή στην τηλεόραση. Ξοδεύω πολλές - παρα πολλές ώρες στο να ψάχνω και να κατεβάζω απο το διαδίκτυο, αλλά κυρίως

Το πρώτο που κατάφερα να μάθω απ έξω: I went out to the hazel wood, Because a fire was in my head, And cut and peeled a hazel wand, And hooked a berry to a thread; And when white moths were on the wing, And moth-like stars were flickering out, I dropped the berry in a str

Είδα σήμερα για δεύτερη φορά την ταινία "Last Days" που αφορά τις τελευταίες μέρες ζωής του Kurt Cobain, πριν αυτοκτονήσει. Δεν είναι και η πιο κλασσική ταινία που έχεις δει, οι διάλογοι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι, η πλοκή επίσης, αυτό που μετράει είναι η ατμόσφαιρα. Η ατμόσφα

αρκει να μην μοιαζει η φωνη σου με της Σαρρης γιατι τοτε θα ερθει ο μαναβης να σε επισκεφθει

"τι καλά να έπαιρνα καμιά ντουζίνα και να γέμιζα ένα τοίχο".... απο μέσα μου συνέχισα την πρόταση "στο σπίτι μου"... σκέφτηκα πως δε μένω πια μόνη μου.... απο έξω μου είπα.... "αλλά δεν έχω ούτε σπίτι να τις βάλω ούτε λεφτα να τις αγοράσω"... τα λεφτά τα παρέβλεψα...

Λυπάμαι αν είναι ακόμα ένα μαύρο εξάλεπτο, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι φωτογραφίες είναι απο το αρχείο του in.gr και την καλύτερη φωτογραφία την έβαλα προ-τελευταία....

δε τις θέλω, δε τις θέλω!! Μετά απο το σχόλιο του σκουλικιού για τον ομιχλώδη δρόμο, αποφάσισα να δηλώσω για ακόμα μια φορά πως είμαι διεστραμένη. Τώρα θα αναλύσω τη διαστροφή μου γιατρε... Ο ήλιος είναι αναγκαίος. (Ευτυχώς για κάτι άτομα σαν κι εμένα, που το ανθρώπινο είδ

..για όλους εμάς και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας που θα πρέπει να συνηθήσουμε να ζούμε σε μια Ελλάδα.. που δε θα είναι πια η ωραιότερη χώρα του κόσμου που δε θα υπάρχουν δέντρα για να ακούμε τα πουλιά που δε θα υπάρχουν άγρια ζώα παρά μόνο σε φωτογραφίες που

Είπα να κάνω ένα διάλειμα απο τον πονοκέφαλο της πτυχιακής μου και κατέληξα να βλέπω την αγαπημένη μου ταινία, για άλλη μια φορά... Όποιος την έχει δει, τη λάτρεψε, όποιος όχι, έχει ευκαιρίες να το κάνει ακόμα.... Στη λίστα που έδωσε ο zero είναι στο Νο25 των 100 καλύτερω

Μη με ρωτήσεις πως το θυμήθηκα αυτό, αν και κανεις δε μπορεί να ξεχάσει τα 20 λεπτά που ο θρύλος των pink floyd πήρε ξανά σάρκα και οστά πέρυσι στο live8 και μετά χάθηκε πάλι. Ακόμη κι αν δεν είχες ακούσει ποτέ το όνομά τους, καταλάβαινες πως σε εκείνη τη σκηνή κάτι πολύ σ

Όλη η φιλοσοφία για τον έρωτα και την διαμάχη των δύο φύλων, σ ενα παραμύθι. Κάθε γραμμή κρύβει χιλιάδες άλλες πίσω της. Το βρήκα απο ένα ξεχασμένο cd, που ήταν γεμάτο παραμύθια σε αφήγηση απο διάσημους καλλιτέχνες. Το συγκεκριμένο ήταν με τη φωνή της Φαραντούρη. - Είδα έ

Οι παλαιότεροι λένε πως αν δεν ξυπνάς πρωί με την ανατολή του ηλίου, τότε δεν είσαι ευτυχισμένος άνθρωπος. Σκεφτείτε τις λιγοστές (για τους περισσότερους) φορές που ξυπνήσατε νύχτα, φτιάξατε ελληνικό καφέ, ανάψατε τσιγάρο και καθίσατε ένα μισάωρο στη σιωπή, είδατε τον ήλι

Πόσες κούτες χρειάζεσαι: - Για φωτογραφίες, χαρτιά, περιοδικά; - Για βιβλία; - Για ρούχα; - Για σεντόνια και κουβέρτες; - Για cds και dvds; - Για τρείς εκτυπωτές; - Για τρία λαμπατέρ; - Για κατσαρόλες, τηγάνια, πιάτα και ποτήρια; - Για στιγμές; - Για γέλια; - Για κλάμματα;

Όταν σκέφτομαι τον παππού μου οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: κόκαλο, μισός και βάσανο. Ο παππούς μου ήταν πάντα λειψός άνθρωπος. Γύρω στα 27 του χρόνια, εμφανίστηκε καρκίνος στο δεξί του πόδι και οι γιατροί αναγκάστηκαν να του το κόψουν πάνω από τα δάχτ

Το τελευταίο που πρέπει να αναφέρω για το ταξιδάκι στην Πελοπόννησο είναι πως πήρα την πιο γερή τζούρα ελιάς στη ζωή μου. Τζούρα οπτική, καθώς το αγαπημένο μου δέντρο, η ελιά, υπήρχε παντού, σπαρμένο εδώ και κει και παραπέρα. Και ανάμεσα στους χιλιάδες τόνους του πράσινου π