Νομίζω πως αρρώστησα. Ή απλώς ασθενώ και δε θέλω να το παραδεχτώ. Νάτη πάλι η ομοιοκαταληξία … Ξύπνησα χτες… ε, τα είπαμε. Έκανα το γαλατάκι μου, έπαιξα με τις γάτες, κάθισα να δουλέψω αλλά που. Το πράσινο μάτι μου δεν έλεγε να μείνει στην οθόνη. Πηδούσε σα παρδαλό στρουμφά

Χρονολογία: 2143, Ιούλιος… Τόκ τόκ τόκ… Χτυπάει η πόρτα… Είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος… Ήρθε να σου γαμήσει την γυναίκα.. Δεν αντιδράς, φυσιολογικό είναι.. “Mainstream”… Και του γείτονα την γαμάνε κατα καιρούς.. Και των φίλων σου τις γυναίκες, και αυτές τις γαμάνε.. Εδώ

Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Σ’ευχαριστώ, αληθινά. Πραγματικά. Δεν έχω αιστανθεί ποτέ ξανά έτσι. -«Πως είναι το έτσι;». … το ΑΠΟΛΥΤΟ?! Να μπαίνω ολόκληρη μέσα σου, να σε ρουφάω, να σε εξαφανίζω, να σε γεμίζω πρωτόγονους χυμούς και στάχτες, κραυγές και δάκρυα. Να χύνω και να νιώ

Τα σώματά μας τράβηξαν τη θερμότητα κι άφησαν τον αέρα να αναπνεύσει ξανά. Η μέρα γέμισε δροσιά και η νύχτα ψύχρα, σχεδόν. Κοιμάμαι πλέον με σεντόνι. Καλύπτω τα μέση μου μονάχα, γιατί έτσι που είμαι δίπλα στην ορθάνοιχτη μπαλκονόπορτα, δε θέλω να ξυπνήσω το πρωί άρρωστη. Ού

Έδωσα ρέστα σήμερα και η μέρα δεν έχει πάει ακόμη για ύπνο. Που σημαίνει ότι μπορεί να το παρακάνω… κι άλλο! Μου ήρθε η περίοδος. «Καλά» μέχρι εδώ; Είναι από κείνες τις μέρες που αιστάνομαι κάπως. Λίγο ασταθής, λίιιιγο έτοιμη να εκραγώ –αλλά αυτό κι αν είναι σύνηθες-, λίγο

Πριν κοιμηθώ μου έρχονται οι καλύτερες ιδέες. Ιδέες σε πολλά επίπεδα και όταν ξυπνάω το πρωί δεν θυμάμαι τίποτα. Αυτό είναι τραγικό όσον αφορά την υλοποίηση των ιδεών. Αν υπνοβατούσα ίσως να βοηθούσε. Παλαιότερα είχα ένα σημειωματάριο δίπλα στο κρεβάτι, στο οποίο έγραφα τις

Μαδάω νωχελικά το μυαλό μου και παλαντζάρω μεταξύ του «είμαι εδώ» και του «λείπω»! Προσπαθώ να αγγίξω τα πλήκτρα των δαχτύλων μου κι όμως γλιστρούν τόσο φυσικά, που υπνωτίζομαι και προχωρώ παρακάτω. Και να μιλήσω δε θέλω, να φανταστείς. Να αρθρώσω την ακουστική μου. Προτιμώ

Ακούω ambient στον Μιντιακό Πίθηκο. Κι αναδεύω με τις κυκλικές κινήσεις της γλώσσας μου, τα κύματα. Τα μπλε και τα πράσινα, τα φουντωτά, τα αλμυρά. Τα ξεδιαλύνω και ψαρεύω πάνω τους τις διακοπές μου. Κι έτσι οι δείκτες μου μετρούν 4. Τέσσερις μέρες μέχρι να βρεθώ σε παραλία

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους. Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά

Καλημέρες. Πολλές και ανάλαφρα ζουμερές. Πως κοιμήθηκα; Σκατά. Ξύπνησα τόσες φορές, μες τον ιδρώτα, τον υπνωτισμένο λήθαργο, τη βαρύτητα της ζέστης. Σηκώθηκα στις 03, πήγα κατευθείαν στο ψυγείο κι έκλεψα από τις παγοκυψέλες ένα τετράγωνο παγάκι. Το ακούμπησα πάνω μου και με

Έχω μελαγχολήσει. Στη δύση του ηλίου. Έχω θυμηθεί. Στην αστροφεγγιά. Έχω αποκοιμηθεί ερήμην μου. Στην κάπνα.

Ναι, ναι, αυτό ακριβώς. Νομίζω πως θα εκραγώ. Λόγω θερμοκρασίας. Σιγά μην ανάψω κλιματιστικό. Δεν τα αντέχω. Και σίγουρα δεν αντέχω ούτε καν στην ιδέα, πως θα πρέπει να κλείσω όλα τα παράθυρα, για να δουλέψει αυτός ο διάολος. Οπότε… κάθομαι κι ανασαίνω τον λίβα που έρχεται

Το Μεσολόγγι όπως θα ξέρατε ίσως είναι μια πόλη κοντά στο Αγρίνιο. Το Αγρίνιο όπως ίσως δε θα ξέρατε διαθέτει ένα άριστα συντηρημένο μετρικό σιδηροδρομικό δίκτυο μέχρι το Κρυονέρι (κανείς δεν ξέρει ποιο Κρυονέρι απ’ όλα). Το Μεσολόγγι είναι ευρέως γνωστό για την περίφημε έ

Τέλεια κεντραρισμένος! Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη. Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω. Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου. Χτυπάς και σήμερα. Βλέπεις και σήμερα. Αγγίζεις και σήμερα. Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν. Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ; Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου; Όταν φίλμαρες όνειρα κ

Μόλις βγήκα από το λήθαργο. Ξύπνησα από όνειρο. Και πάτησα ξανά στα πέταλα της γης. Κρατούσα, λέει, μια απόχη. Αληθινή απόχη, κεντημένη με γυαλάκια, σταλακτίτες καθαρούς, μαγικούς, βγαλμένους από ουράνιες σπηλιές. Κι έτρεχα σε απέραντο λιβάδι. Και τοσοδούλες μέλισσες μου ‘

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Δεν μου πήρε πολύ χρόνο να καταλάβω. Ο ύπνος είναι μια παύση. Φοβάμαι να την πραγματοποιήσω. Σπάνια την πραγματοποιώ ομαλά. Ξυπνάω κουρασμένος, με βρώμικη ανάσα και ξερό λαιμό. Φταίει η οδοντόπαστα μάλλον. Αν και τελευταία, έχω αρχίσει να υποψιάζομαι πως για τον λαιμό ίσως

Ένας σημαντικός παράγοντας για να κοιμάσαι παραπάνω είναι τα απίστευτα όνειρα που βλέπεις τις τελευταίες ώρες του έξτρα ύπνου. Αν μάλιστα ξυπνάς και κάθε δυο ώρες και σκέφτεσαι διάφορα πράγματα, αυτά ενσωματώνονται με έναν μοναδικό ονειρικό (TM) τρόπο στα ήδη υπάρχοντα όνε

(Πηγή εικόνας: travelblog.org) Κατά τις 18, τι ώρα ήταν, βγήκα να περπατήσω. Να ξεμουδιάσω. Να αερίσω το κορμί μου και τους εφιάλτες του. Τις νεόδμητες ρωγμές του. Κοίταξα το ταβάνι όπως πάντα και είδα ασπρουλιάρικο, μισοφαγωμένο και με μεγάλα κενά σα τρύπες, το φεγγάρι. «Κ

Την ώρα που γυρνούσαμε, μου έδειξες στο δρόμο ένα αυτοκίνητο στολισμένο με λευκά τούλια. Νιόπαντροι. Ας πρόσεχαν. Μειδιώντας αποκρίθηκα: «Και στα δικά σου»! Ειρωνικό δεν είναι, να εύχομαι στον «άντρα» μου και στα δικά του; Χτες έκανα έναν από τους χειρότερους ύπνους των τελ

Είδα πολλά σήμερα. Γέμισε το πράσινό μου μάτι εμπνεύσεις. Παπαρούνες, πετρόχτιστα σπίτια, χωριά γραφικά και όμορφα τακτοποιημένα, τρενάκια, απομεινάρια μνημείων, ραβασάκια αρχαίων, νεκρά μα και ζωντανή φύση, τον ήλιο να αναγεννάται μέσα από αναποφάσιστα σύννεφα. Ξεκίνησα τ

Να τρέξω, να προλάβω, να ζήσω, να θυμηθώ. Ξυπνώ. Η δουλειά δε μου πηγαίνει τόσο καλά. Ψάχνω για γκόμενο. Χμ… δύσκολο. Εδώ δε βρίσκω άνθρωπο, γκόμενο να κρατήσω θα βρω; Αμ φίλο; Αληθινό! Στεναχωριέμαι. Τρώω. Παχαίνω. Μένω μόνος. Τρέχω να δουλέψω. Παίρνω λίγα. Δουλεύω πολύ. Μ

Είναι μεταφυσικά αλλόκοτο. Τις τελευταίες μέρες βλέπω και βλέπεις απανωτά όνειρα κι εφιάλτες με εμάς! Και την επόμενη μέρα, διηγούμαστε τι είδαμε! Ενός είδους διαγωνισμός… Έχεις ξαπλώσει τώρα… Σ’ακούω να ροχαλίζεις ελαφρά. Είσαι πτώμα. Πόνεσαν οι γάμπες σου από την ορθοστασ