Ξαπλώνω πάνω σε άστρα, την ώρα που ο ουρανός κάτω από τα δάχτυλά μου ξαναγεννιέται, απλώνεται, τεντώνεται, αναμορφώνεται, φυσά, καταδύεται και φιλοξενεί κι άλλα αστέρια, φωτεινά, μυστηριακά αντικείμενα πάνω στον απύθμενο μουσαμά του. Είναι, από όσο θυμάμαι, η πρώτη φορά στη

Τι να σε χρεώσω ψυχή που δεν κρύβεσαι, που δε χωράς και που δε με χωράς; Τι να χρεώσω στις ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τα σκαλιά, ακούραστα ως τώρα; Μέσα-έξω πόνος. Μέσα-έξω ύπαρξη. Μέσα-έξω νότες. Μέσα-έξω αύρα, βλέπω, θέλω, αισθήσεις, ταξίδια σε ό,τι δεν μπορώ (

«Πίστεψε σε παρακαλώ πως έρχονται επιτέλους για εμάς τα καλύτερα… Γιατί μ’αγαπάς και σ’αγαπώ. Και καμιά φορά ΑΥΤΟ είναι αρκετό». Έχω φορτώσει στο Μιντιακό Πίθηκο το «The king for a thousand years», the king for a million dreams των Helloween κι αφήνω να μου βγει κάθε πρίμα

Αποφάσισα να φωταγωγήσω το βασίλειό μου. Πήγα κι αγόρασα κεριά. Μιλιούνια! Ρεσώ και τετράγωνα, ψηλά και στρογγυλά, γυμνά και σε γυάλινες θήκες… Και τ’άναψα! Έτσι, μου τη βάρεσε και τα άναψα. Απόψε νωρίς-νωρίς. Έβαλα ένα πάνω στον εξωτερικό. Ένα ζερβά κι ένα δεξιά από την οθ

Για να μπορέσω να συμβιώσω πρέπει να μετριάσω την εκρηκτικότητά μου. Για να μπορέσεις να συμβιώσεις (μαζί μου), θα πρέπει να κοιτάξεις και λίγο τριγύρω σου. Τις ανάγκες και την ύπαρξη των άλλων. Ξέρω πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ή τουλάχιστον δεν αλλάζουν όταν το θέλουμε ε

… πως κατέβαινες με τη γλώσσα το κορμί μου. πως κέντραρες και με ρούφηξες ολόκληρη. πως ξέχασα καν ότι υπάρχω, πού είμαι ή τι είμαι, από την ηδονή ναι, όνειρο ήταν (κι αυτό) Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο για τα γενέθλιά μου. Δε θα μου χαρίσω τίποτα. Παρά μόνο μια μεγάλη καρδιά.

Δούλεψα σαν τρελή όλες αυτές τις μέρες. Μία κοιμόμουν στις 03:30, χτες στις 05:00. Με μια υπερένταση που χτυπούσε το ταβάνι κι ένα νευρικό γέλιο, που όσο κι αν ήθελα να κλείσω το πράσινό μου μάτι να ξεκουραστώ, αυτό δεν έλεγε να με εγκαταλείψει. Καλά ήταν. Έτσι, σε φόρμα. Κ

Ο Lockheart μου πάσαρε ένα σεντόνι… μούρλια. Σαράντα ολόκληρες ερωτήσεις ό,τι πρέπει. Τι είπα για το προηγούμενο παιχνίδι; Ότι ήταν ανάκριση. Τι είναι 19 χαστούκια μπροστά σε 40. Ε?! Λες και το ‘ξερα. Εμμένω όμως: εμένα οι ερωτήσεις μ’αρέσουν. Τρελαίνομαι για την ακρίβεια.

(Πηγή εικόνας: www.change-management.com ) Πάρε, βγάλε, αφαίρεσε. Μη μου δίνεις άλλο. Όχι άλλο, να χαρείς. Σταμάτα το για λίγο. Τράβα το πόδι σου από το πεντάλ, κράτα το χέρι σου μακριά από το πρόσωπό μου, κλείσε το στόμα σου λίγο και γείρε το κεφάλι να δεις. Γείρε το ψηλά,

Σκέφτομαι πως το στέμμα της ζωής τα μετρά αυτά που δίνει. Κι αυτά που τελικά παίρνει πίσω. Κι αν είναι ευτυχισμένη και γεμάτη, η στέκα αυτή γυαλίζει. Φωτίζει το πρόσωπο, την ύπαρξη. Η μαμά χρόνος τείνει την παλάμη της. Κι εσύ πάνω της γράφεις στόχους κι όνειρα. Και που και

Από πολύχρωμα ρυζόχαρτα, ξύλο, σύρμα και σπάγκο είναι φτιαγμένος. Ευτελή υλικά. Καθημερινά. Που όμως του δίνουν πνοή, φτερούγες, ύπαρξη. Τον ανεβάζουν με μια απότομη κίνηση ψηλά. Τον τραντάζουν και τον στέλνουν στα ουράνια. Κι αν είναι ικανός ο χειριστής του θα τον κρατήσε

Νόμιζα πως όταν θα ‘κανα σχέση, θα με κανάκευαν, θα με φρόντιζαν, θα μπορούσα ξανά να αφεθώ, να γίνω παιδί, να με νταντέψουν, να μου συγχωρήσουν… Πόσο λάθος! Πρέπει να μάθω να φροντίζω μόνη μου τον εαυτό μου. Πρέπει εγώ , πρώτη, να με κάνω ευτυχισμένη. Να με προσέχω. Την υγ