JIŘÍ KOLÁŘ (1914-2002) VEČER Okna se vzpínají Za stoly usedá večer Lampy kvetou A v obnažených zdech se tančí Hudba prchá kolem domů Na řeku se snáší hvězdný déšť Pár milenců Nakoupivší u párkaře Líbající se za každým soustem Míří na Karlák Víly nakloněné přes zábradlí

FRANTIŠEK HALAS ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ Θερμοί πλανίζουν φλοίσβοι τους νευρώνες της πιατέλας τα στήθη της ξελύνεις είσαι σταχτοπούτα απ’ της ζωής την τέφρα κλέβεις κόκκους με τα περιστέρια της εκείνα Βλεννώδη εν τούτοις τα λεπτά λιγδώνουν την αγνή σου προσφορά κι ακολουθείς τα χνά

FRANTIŠEK HALAS ΣΟΦΙΑ Εκείνες οι αλήθειες που παλιά γυμνώθηκαν από τον Νώε ώσπερ οίνος ανακατεύτηκαν μες στην κοιλιά μα βρήκαμ’ άλλες όπως και εκείνος Βαθιούς δεσμούς γορδίους των ρυτίδων εγώ και μ’ ένα χτύπημά μου λύνω χωρίς κανέναν να ρωτώ με πήδων μα και καλών γελώτω

FRANTIŠEK HALAS ΒΡΑΔΙΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΡΕΛΑΤΗ Μια βραδιά στην Αρελάτη ένας γέρος και μια γραία έκατσαν σε μία πόρτα τ’ αμφιμέλανό της έμπα έμοιαζε θα πεις μνημείο με τους δυό μαζί του τότε σαν καχεκτικά αγιοκέρια που παράπλευρα εκεί ελυώναν Ξαφνικά σηκώθηκεν ο γέρος πάνω μετά

FRANTÍŠEK HALAS ΑΝΑΜΟΝΗ Κανέναν δεν περιμένω κι ας κοιτάζω συνέχεια την πόρτα. Αν έλθετε παρακαλώ μην μπείτε ούτε καν την ανάσα σας κρατώντας Δεν περιμένω κανέναν Τον εαυτό μου μονάχα Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

FRANTÍŠEK HALAS ΑΝΤΙΟ ΣΑΣ ΜΟΥΣΕΣ έχουμε τον καπνό μας τη Ρωσσία το κρασί αλλά και νευρώσεις Αντίο σας ναύτες έρημα χαρτοβασίλεια λεξιβλαστήσεις ανάφτε αλεξιφώτων μας φτάνουν έξη κατά πρώτον Αντίο σας αιωνόβιοι έρωτες ρόδα ξέφυλλα στο πάρκο με την κυρία Φαντασία καθεύ

VÍTĚZSLAV NEZVAL ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΤΟΥΣ Των καψαλισμένων τους ωμοπλατών η κίχλη απ’ όλες μέσα τις ποντικότρυπες σαν αιθέρια ομίχλη του θέρους απελαύνει το σόι αν δεν είναι ήδη ξομπλιαστές σαν πετονιές βρεγμένες και αν δεν διαβάζουν το δάχτυλο σέρνοντας των τυφλών

VITĚZSLAV NEZVAL (1900-1958) Η ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ Την πτητικότητα είχε ήδη υποκινήσει Των δαχτύλων της των ίδιων χάρη Στη γενειάδα επάνω κάποιου άντρα Φορτωμένου ώς απάνω σαν κριθάρι Κι η ράχη της στο μεταξύ ωσάν βροχή Εκυλούσε παντού στον μπιντέ τον συνεχή Των γλουτών της Τόν

FRANTIŠEK HALAS ΠΑΡΙΣΙ ΑΝ ΑΦΑΝΙΣΤΕΙΣ και πάλι ο ταύρος θ’ απαγάγει την Ευρώπη κι ύστερα θ’ αναλογιστούμε όλοι μας τα χρόνια που έβγαλε εκείνη Εσένα μέσ’ από το ντεκολτέ της και τη Μόσχα καθώς και τους άπειρους ημών τους ρεμβασμούς το ένα όμως ποτέ με το άλλο μη μπερδεύο

VLADIMÍR HOLAN (1905-1980) ΑΝΑΣΤΑΣΗ Νά ’ναι αλήθεια πως μετά από αυτή τη ζωή μας θα μας ξυπνήσουνε μια μέρα σάλπιγγες τρομαχτικές; Συγχώρα με, Θεέ, όμως παρηγοριέμαι πως η δική μας νεκρανάσταση θε να σημάνει απλά και μόνο με το λάλημα του πετεινού. Θα μείνουμε για λίγο

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο KAREL KRYL KÁDRUJÍ MĚ Kádrují mě v Americe, taky v Kanadě, kádrují mě v republice ba i v úřádě. A kdyby mě stokrát znali, zase by mě kádrovali, vždyť to patří k politice, to je nasnadě. Kádrují mě kolegové na své poradě, čtyři vlády exilové, pátá na hra

OLDŘICH MIKULÁŠEK (1910-1985) NA POČÁTEK SE PTÁM Na počátek se ptám, jehož nebylo, nepadal sníh a bylo nebílo, vlas, tolik světla než se vznítilo, ohnout se aby vítr mohl, čas v kolenou trávy, vesmír holohlavý kšticí svých komet prázdno rozevlást. Vlas, struna strun, p

FRANTIŠEK HALAS ΤΡΙΑ ΤΟΠΙΑ                    στον Γ. Τσ. Τοπίο των παιδικών μου χρόνων που ροές σε φέραν αείρροες μουλιασμένο από φυλακής πρωΐας μέσα σε οίνους ξανθούς και χιλιάκις στων κυμάτων τα γυαλιά διαθλασμένο στα τσακίδια πήγες εχάθης Τοπίο αστικό που σ’ εξαπ

OLDŘICH MIKULÁŠEK (1910-1985) Η ΧΑΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ Τί ωραία η Χάνα, τί καλή, Η φιλημένη απ’ τη βροχή. Κι αυτός που γέρνει ο ουρανός Πάνω της, πόσο σκοτεινός. Τί ήρεμοι οι κάμποι κάτω εκεί, Έτσι που κάθονται οι νεκροί. Και σε γροθιά, πώς το δεντρί χαρά κι ανθό

MIROSLAV HOLUB (1923-1998) STRUČNÁ ÚVAHA O MILOVÁNÍ Při milování roztáhneme nohy od ucha k uchu, nebo alespoň tím směrem, vyceníme zuby, poukazujíce tak na dávná vývojová stádia, kdy ještě milování bylo projevem vítězoslávy nad padlým blížencem. Vyrážíme dech hezky z h

FRANTIŠEK HALAS (1901-1949) ΣΙΩΠΗ Στάχυα λιγνά είν’ το κορμί σου ξεδιπλώνει έναν σπόρο που πλέον δεν βλασταίνει σα στάχυ ναι λιγνό σαν άγανο είναι το κορμί σου Κεντημένο με μετάξι είναι το κορμί σου γραφή του πόθου και στην πιο απόκρυφη πτυχή κρυμμένη σαν κέντημα μεταξ

FRANTIŠEK HALAS ΣΤΙΧΟΙ Και χάρη έχουμε να βλέπουμε τυφλοί θεότυφλοι και χάρη έχουμε ν’ ακούμε κουφοί θεόκουφοι Στον άνεμο φτερό και η ελπίδα οφθαλμαπάτη αστέρια στο ντορό και χρυσωμένο χάπι τραγούδι στη βροχή και στις γκρεμίλες άτι στις λέξεις συνοχή που που εμίλεις στ

LUDVÍK KUNDERA (1920) ΤΑ ΑΧΛΑΔΙΑ Τρία αχλάδια ζουμερά τά ’δα στον μυχό της νύχτας πάνω στ’ άδειο τραπέζι όπου μόνο κάτι απ’ το φεγγάρι είτανε ακόμα μεινεσμένο: νεκρής φύσης ανάμνηση σε χρόνους ευτυχείς στην πρώτη σου εγκυμοσύνη τότε που εντελώς απροόπτως ο κόσμος έθαλλε

VÍTĚZSLAV NEZVAL ΠΟΙΗΤΙΚΗ, ΙΙ Ζούμε σε καιρούς οπού το δυνατό αδύνατο είναι ανέφικτο σήμερα τριάντα χρόνους ποιήματα να γράψεις τη μια στιγμή πρέπει να επινοούμε ύστερ’ απ’ την άλλη να σώζουμε ό,τι ακόμη σώζεται λεπτό να μην έχουμε στασιό και ησυχία Ζήτω η φαμίλια του Α

VÍTĚZSLAV NEZVAL (1900-1958) Η ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Ποδηλασία είναι ο έρως μες στο τράφφικο· τα νεύρα σου σωστά να τα εύρει – σούστες και ισορροπία: να μην είναι ανεδαφικό στον αέρα ν’ ανεμολογάνε οι φούστες των κοριτσιών. Μαζί ψηλά σηκώνει της Σταχτοπούτας το λιλά γοβάκ

Αφιερώνεται στην Έλενα Σταγκουράκη VÍTĚZSLAV NEZVAL (1900-1958) ΠΟΙΗΤΙΚΗ Πρωτίστως πρέπει η χλεύη στους σπαγκοραμμένους! Εικόνα πυρκαγιάς, σαν εμπρηστής ωραίος! Της πλέμπας οι ζονγκλαίρ στεφάνια κάνουν με αίνους για να στεφεί και ο έρως – μόλις τελευταίος! Η μπομπαρί

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο KAREL KRYL BRATRICKU, ZAVIREJ VRATKA Bratříčku,nevzlykej, to nejsou bubáci, vždyť už jsi velikej, to jsou jen vojáci, přijeli v hranatých železných maringotkách. Se slzou na víčku hledíme na sebe, buď se mnou, bratříčku, bojím se o tebe na c

MIROSLAV HOLUB (1923-1998) Ο ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΗΔΗ Μ’ ένα κτύπημα κεραυνοβόλο σκότωσε τον κύκλο, την εφαπτομένη και το σημείο διασταύρωσης των παραλλήλων μέσα στο άπειρο. Σαν τιμωρία για τον τετραγωνισμό κατάργησε τους αριθμούς από το τρία και πάνω. Τώρα

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο KAREL KRYL MORITURI TE SALUTANT 1. Cesta je prach a štěrk a udusaná hlína a šedé šmouhy kreslí do vlasů [: a z hvězdných drah má šperk, co kamením se spíná, a pírka touhy z křídel Pegasů. :] 2. Cesta je bič, je zlá jak pouliční dáma, má v ruce štítky,