Πάντα η καλύτερη διαφήμιση για τον ελληνικό τουρισμό ήταν οι Χολιγουντιανές ταινίες: «Το παιδί και το δελφίνι», «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», «Αλέξης Ζορμπάς», «Ποτέ την Κυριακή» κ.λ.π. Οι ταινίες αυτές έφτιαχναν ένα προφίλ στη χώρα του τύπου: «Σουβλάκι,

Είναι μακριά. Σε ένα δρόμο. Αδιέξοδο. Είναι καλυμμένο από κισσούς, σχεδόν δε φαίνεται τοίχος. Διώροφο. Στο Λονδίνο. Σαν να βρέχει. Πας να μπεις. Δε μπορείς. Η μεγάλη κόκκινη πόρτα είναι κλειστή τις νύχτες. Πάντα. Είναι νύχτα. Πάντα. Γλυκιά νύχτα. Πάντα. Έρχεται, μπαίνεις.

Μικρότερος δεν είχα και ιδιαίτερη συμπάθεια στα βιβλία. Τα έβλεπα σαν βάσανο και χάσιμο χρόνου. Χρόνο που θα μπορούσα να αξιοποιήσω διασκεδάζοντας και κάνοντας όλα αυτά, τα κουλα που κάνουμε σαν έφηβοι. Σε πιό μεγάλη ηλικία, άρχισα να διαβάζω φανατικά και άρχισα να εκτιμώ

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες· όλο και περισσότερες. Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά, παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται. Το τέλος αναμενόμενο: με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό. Μάταια.

Ξανά ο βόμβος του συρμού που πλησιάζει. Ξανά το μανιώδες ποδοβολητό των μελλοντικών συνεπιβατών μου, που ενώ βρισκόμαστε δύο επίπεδα πάνω από τις αποβάθρες αρχίζουν να τρέχουν σαν τρελλοί για να προλάβουν, λες κι έχουν κλείσει μοναδική θέση για το συγκεκριμένο δρομολόγιο κ

Η στριμμένη έφυγε πριν μερικά πρωινά μένα διαστημικό λεωφορείο. Ο γιατρός μάλλον το παράκανε με τα χάπια και όταν ένα βράδυ άρχισε να τραγουδάει-ασταμάτητα όμως- αυτό με όλη την τσιρίδα που προϋποθέτει για τα αμύητα αυτιά μας, κανείς πραγματικά δεν κοιμήθηκε. Την επόμενη

Μαζικές δολοφονίες καταγραφηκαν στο σταθμό του Μοσχάτου και υπάρχουν πολλες υποψίες ότι πρόκειται για μεγάλη συνομωσία που έχει εξαπλωθεί στους σταθμούς ολόκληρου του δικτύου του ηλεκτρικού. Όπως όλες οι δολοφονίες, και αυτές λαμβάνουν χώρα τις νυχτερινές ώρες και το πιο

Αν σκέφτεστε να καλέσετε στο παιδικό πάρτι του/ης μικρού/ής σας έναν κλόουν για να διασκεδάσουν τα παιδιά τότε διαβάστε αυτό το post πριν κάνετε οτιδήποτε. Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού Nursing Standard οι κλόουν δεν διασκεδάζουν αλλά τρομάζουν τα παιδιά και οι πιθανότη

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, χωρίς κάλαντα. Πέρασε και η Πρωτοχρονιά, χωρίς κάλαντα επίσης. Είστε γονείς και δεν αφήσατε το παιδί σας να πει τα κάλαντα; Άραγε γνωρίζετε πως έτσι εμποδίζετε: - την ορθή κοινωνικοποίησή του; - την ενασχόλησή του με το ζωντανό πολιτισμό και την πα

Χθες είδαμε στο σινεμά την “Ομίχλη” του Φρανκ Ντάραμποντ, ταινία βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Στήβεν Κινγκ. Μου άρεσε πολύ. Yπήρξαν βέβαια αρκετές σκηνές που ο ωμός ρεαλισμός τους δε μου επέτρεπε να τις παρακολουθήσω παρά μόνο λοξοκοιτώντας την οθόνη, αλλά κι αυτό εί

[Αυτή είναι η ιστορία του Ρούντολφ, του μικρού ελαφακίου, που νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει βόλτες για πάντα ανέμελο· ακούς εκεί…] Ο Ρούντολφ το ελαφάκι με τ’ αδέρφια του μαζί τρέχαν μέσα στα δέντρα και ακούγαν εμ-πι-θρι Ο Ρούντολφ τραγουδούσε «τι να φοβηθώ εδώ; παίζω, χαμο

Το παρόν μπλογκ μετά από μια περίοδο βαθύτατης περισυλλογής επιστρέφει δριμύτερο. Και δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά, αφού η κάτοχος του ζει καθημερινά, τον τελευταίο καιρό, ιστορίες δυνατών συγκινήσεων. Κι αυτό γιατί ανακάλυψε μια μυστική κρύπτη, μια κρυφή πύ

Ανατρέξτε στους συνδέσμους σε αυτήν την ανάρτηση

Νόμιζα οτι θα τη βγάλω στο γραφείο σήμερα, και μέχρι αργά μάλιστα, αλλά τελικά όχι! Μου προτάθηκε να την κάνω κατά το μεσημεράκι λόγω γιορτής :-)))) Ε και είπα I DO! Άδεια και με το νόμο δηλαδή! Αλλά επειδή είναι γνωστό οτι δε θέλω να αφήνω κανένα παραπονεμένο, σας αφήνω

Από τον πρώτο καιρό που κάποιος αποφασίζει να συμμετάσχει με κάποιον τρόπο στον εικονικό (αλλά ίσως όχι και τόσο εικονικό) κόσμο του Διαδικτύου αποφασίζει ο ίδιος για την ταυτότητά του. Αυτή μπορεί να λέγεται avatar ή nikcname ή υπογραφή ή οτιδήποτε σχετικό. Όσο πιο βαθιά μ