Δόξα Δεκέμβρη μήνα - Ηλίας Κατσούλης/Παντελής Θαλασσινός (Καλαντάρι,2006)   Ο Δεκέμβρης είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ηλιακού μας έτους, αλλά ο δέκατος μήνας, όπως το λέει και το όνομά του (Δεκέμβρης από το λατινικό decem = δέκα), από την πρωτοχρονιά τη

Λοιπόν, σήμερα αποφάσισα να “ξε-χρεώσω” μερικά από όσα χρωστώ -τελειώνει ο μήνας, αλλάζει σιγά σιγά η εποχή, είναι καιρός πληρωμών. Να μη μας βρουν οι καινούριοι με

Ο Αγαμέμνων, Ελευθερία Αρβανιτάκη-Οδυσσέας Ελύτης/Δημήτρης Παπαδημητρίου(Τραγούδια για τους μήνες, 1996) Μέρες τώρα, από την Κυριακή το βράδυ, θέλω να σας πω… για την εκδρομή που πήγαμε. Στις Μυκήνες, στο Κεφαλάρι και στο αγαπημένο Ανάπλι. Με πούλμαν, μια παρέα όλο

Μελπομένη (η): Μούσα της Ελληνικής μυθολογίας. Ήταν η μούσα της τραγωδίας, παρά τα χαρούμενα τραγούδια της. Κατά τη Θεογονία του Ησιόδου και του Απολλοδώρου ήταν κόρη του Δία και της Μνημοσύνης και μητέρα των Σειρήνων μετά του Αχελώου. Στην αρχή θεωρούταν μούσα του μέλους

Ταξιδιώτης ο Νοέμβρης, λέει ο ποιητής… Κι αν τα ταξίδια δεν είναι εύκολα πάντα, γίνονται και με τη σκέψη -και με ένα καλό βιβλίο, ένα αγαπημένο τραγούδι… Αν έχεις και καλή παρέα μαζί, ακόμα πιο όμορφα! 

  Άνοιξε την βαριά πόρτα που χώριζε την κουζίνα από τη σάλα της ταβέρνας -βαριά, να κρατάει τους ήχους μακρυά από τους πελάτες. Να αφήνει να περνάνε μόνο μυρωδιές, όπως άνοιγε κι έκλεινε. Κρατούσε πάντα την κουζίνα της μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα -ήταν το δικό

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω… που λέει κι ο Σωκράτης, στην αγαπημένη μου Πριγκιπέσσα. Άλλα ξεκίνησα να γράψω σήμερα, είδα όμως το ποστ της Ρίτσας και θυμήθηκα…  Ο Τάσος Λειβαδίτης, ένας από τους πιο αγαπημένους μου ποιητές, και πάνε κιόλας 20 χρόνια που έφυγε.

” Ο Οκτώβριος, καρδιά του φθινοπώρου, συχνά αναφέρεται από το λαό ως Αϊ Δημήτρης, ή Αϊ-Δημητριάτης, από τη μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου στις 26 του μήνα, που θεωρείται και ορόσημο του χειμώνα”, λέει το λαογραφικό μου ημερολόγιο…  Δεν ξέρω γιατί αλλά από παιδί, ενώ δεν

Ενάμισι περίπου χρόνο τώρα, η μαμά μου γράφει σ’ αυτό το blog. Και, ενώ το ονόμασε NatassAki, και είπε τόσες φορές ότι είναι δικό της και δικό μου, ούτε τους κωδικούς της μου δίνει, ούτε με αφήνει να γράψω ό,τι θέλω -μόνο ζωγραφιές ξέρει να ζητάει κάθε τόσο! Σήμερα όμως, τ

Ο Άλλος με κάλεσε να παίξω σε ένα “παιχνίδι συγκίνησης από οποιοδήποτε λόγο”. Πρέπει να αναρτήσεις ένα κείμενο, βίντεο, στίχο, τραγούδι που σου προκαλεί συγκίνηση, χωρίς απαραίτητα να εξηγήσεις το λόγο. Μια και κοιτάζοντας το ημερολόγιο το πρωί είδα ότι σαν σήμερα 9 Οκτώβρ

Διάβασα πολύ αυτό το καλοκαίρι. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα (μάλλον μείωσα τις ώρες του blogging :p), αλλά είχα χρόνια να διαβάσω τόσα βιβλία μαζεμένα, και να κατεβάσω λίγο τη στοίβα με τα αδιάβαστα! Διαβάζω έτσι κι αλλιώς πολύ, αλλά το καλοκαίρι –που οι μέρες είναι πιο μεγάλ

Οκτώβριος σημαία στα μπαλκόνια (Ηλίας Κατσούλης,Παντελής Θαλασσινός - Καλαντάρι,2006) “Τον ξέρω για ευαίσθητο και για παραπονιάρη τον πάω στην Ακρόπολη, μετά στο Λουμπαρδιάρη” Το φθινόπωρο, είναι, ίσως, η πιο μυστηριώδης και ιδιόμορφη εποχή του χρόνου. Είναι μια

(θα μπορούσε άνετα να είχε σχεδιαστεί για μένα! :p) Τρείς -μόνο- ευχές, μου ζήτησε να κάνω το τέρας που (κάνει πως) δεν ξέρει… Δεν θέλω να κάνω ευχές. Γενικά, εκτός από τις μέρες των γιορτών και των γενεθλίων -όπου εύχομαι πάντα Χρόνια Καλά και Πολλά, [αφού, τι να τα κάν

Φθινόπωρο, Χάρις Αλεξίου, σε μουσική Νίκου Αντίπα (Δι’ ευχών, 1992) Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε στην εποχή των ματιών που κοιτάζ

…τη Δευτέρα, πρόλαβε και βγήκε η πανσέληνος. Και μια και ήταν “υγρή”, μούσκεψε το θέατρο, αναβλήθηκε η συναυλία! Νυχτερινό,στίχοι Δημήτρη Παπαχαραλάμπους, μουσική Σωκράτη Μάλαμα -Δρόμοι (2007) Έτσι πήγα την Τετάρτη. Μόνη μου αυτή τη φορά -με παρέα εκτός οικογένειας

Έχω ξεκινήσει να γράφω για τα βιβλία που διάβασα τούτο το καλοκαίρι -αλλά σήμερα, είναι ακόμα το κεφάλι μου γεμάτο μουσική. Ήταν υπέροχη η συναυλία χθες, στο θέατρο Πέτρας. Όχι ότι είπαν κάτι καινούριο, όχι κάτι που δεν ήξερα -ούτε η Αλεξίου, ούτε ο Στόκας έχουν τραγούδια

(Σεπτέμβρης, του Γιάννη Τσαρούχη) Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης (Ηλίας Κατσούλης,Παντελής Θαλασσινός - Καλαντάρι,2006) Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα θέλει να παίξει ακόμα με τ’ άστρα τ’ ουρανού πριν έρθου

Μικρός που είσαι ουρανέ, Ενδελέχεια & Λ. Μαχαιρίτσας [Σ ένα μεγάλο αύριο, 2008] Εντάξει, επιστρέψαμε στη βάση μας! Αφού περάσαμε υπέροχα, ξεκούραστα και ήρεμα φέτος, γυρίσαμε -όχι στη δουλειά, ακόμα :p- στην πόλη. Μας κακοφάνηκε, η αλήθεια… Παρ’ ότι δεν είδαμε θάλα

Γι’ αυτούς που λησμονήθηκαν, Ηλίας Κατσούλης-Παντελής Θαλασσινός, Στης καρδιάς μου τ’ ανοιχτά - 2003 ———– Πέρασε ένας χρόνος, από τότε που έμεινες «εκεί»… που δεν πρόλαβες να γυρίσεις. Πέρασε χρόνος! Μερικές φορές μου φαίνεται σαν χθες, μερικές μου φαίνεται αιώνας.

Φιλενάδα μου, από κοντά ήταν πολύ πιο όμορφο -κρίμα που η μηχανή μου δεν είναι τόσο καλή, να μπορεί να αποδώσει ότι έβλεπα! (άστη να ξεκουραστεί, δεν πειράζει! ) (τέλεια η συνταγή μετά την κούραση της μέρας, απίθανα ήταν! και τα 4 για τον καθένα μας ) Σμααααααααααααααααααα

Αύγουστος είναι…(Ηλίας Κατσούλης,Παντελής Θαλασσινός - Καλαντάρι,2006) Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα και κάποια νύχτα στη ζωή που τα ‘χεις όλα μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα αλ

το 1981 η Αρλέτα γράφει, μελοποιεί, τραγουδάει και ζωγραφίζει το δίσκο “Ένα καπέλο με τραγούδια”. Στο δίσκο αυτό, (δείτε τον, στο ποστ της Κλέλιας) εκτός από ” Το καλοκαίρι” έχει το αγαπημένου μου “τραγούδι της δραχμής” και το “Ο Λύκος“, που λατρεύω -είναι από τους δίσκους

Τα τελευταία χρόνια (δεν θυμάμαι πόσα, 5-6 μάλλον) που τις εφημερίδες για να τις αγοράσουμε πρέπει να έχουν “προσφορές”… μαζεύω, κάθε τέτοια εποχή, διάφορα CD με Summer Collections, Τα Hit του Καλοκαιριού, και άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Συνήθως είναι συλλογές με ανάλαφρα,καιν

Ο Γλάρος, Αφροδίτη Μάνου (Οδυσσέας Ελύτης, Μιχ. Τρανουδάκης/ Η Ποδηλάτισσα, 1979) Κάθε φορά που μπαίνω στο blog της Γλαρένιας, μου έρχεται στο μυαλό αυτό το ποίημα-τραγούδι του αγαπημένου Ελύτη Είπα λοιπόν σήμερα, μετά κι από όλα όσα πέρασε με το blog της, να της

Χμμμ διαβάζεις ε? Να σου προτείνω ? πέρα από “το νησί” που ακόμα το θυμάμαι σαν ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ, αυτόν τον καιρό διαβάζω του Πρεσσφιλντ το “οι τελευταίες αμαζόνες“.. αν σου αρέσει το ιστορικό μυθιστόρημα τότε ο άνθρωπος είναι “μάστορας” ~ έχει γράψ