Τα σώματά μας τράβηξαν τη θερμότητα κι άφησαν τον αέρα να αναπνεύσει ξανά. Η μέρα γέμισε δροσιά και η νύχτα ψύχρα, σχεδόν. Κοιμάμαι πλέον με σεντόνι. Καλύπτω τα μέση μου μονάχα, γιατί έτσι που είμαι δίπλα στην ορθάνοιχτη μπαλκονόπορτα, δε θέλω να ξυπνήσω το πρωί άρρωστη. Ού

Help… I need a vet, or my pills or… my cat back! Από τότε που γεννήθηκα είχα πάντοτε γάτα. Είχε η μητέρα μου πριν με γεννήσει, από παιδί έφερνα στο σπίτι και πάντα τις λάτρευα, δενόμουν μαζί τους, τις εκπαίδευα, νοιαζόμουν. Και πάντα, πλην μίας φοράς, κεραμιδόγατες. Πανέξυπ

Αν δεν είναι κάποια φάρσα και αν δεν τα έχει βάλει μόνη της, τότε η περίπτωση της NOORSYAIDAH, της 40χρονης δασκάλας απο την Ινδονησία είναι σίγουρα μια απο τις πιο περίεργες που έχω δει. Εδώ και 17 χρόνια, σύρματα μήκους 10-20 εκατοστών βγαίνουν απο το σώμα της . Το υπο

Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ! Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη. Σ’ευχαριστώ Μαλι

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com ) Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου. Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης. Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction. Κι εγώ να σημειώ

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

Τα ίχνη του χάνονται στα βάθη των αιώνων. Πολλοί πιστεύουν πως πρόκειται για κατασκεύασμα αρχαίων πολιτισμών αλλά όπως δείχνουν οι έρευνες δεν είναι παρα μόνο 400 ετών. Ο μύθος θέλει έναν Δανό γίγαντα που είχε έρθει να καταλάβει το Cerne Abbas να αποκεφαλίζεται απο τους ντ

Ας ήταν τα πόδια μου ρόδες, να σε πήγαινα σπίτι Ας ήταν τα χέρια μου φτερά, να μ’ έφερναν σε σένα Ας ήταν ο λαιμός μου γερανός, να μπορούσα να φτάσω τα μάτια σου Ας ήταν τα μάτια μου μαργαριτάρια, να μπορούσα να στα χαρίσω Ας ήταν τα δάκρυά μου βροχή, να μούσκευαν τα ρούχ

Σκέφτομαι… πάλι… Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη; Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα; Περίμενα να με κάν

Ένα από τα πολλά e-mail που πήρα ως forwarding τελευταία. Ρίξτε μια ματία. Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε στην φόρα παρτίδα κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπα

που δεν προβλήθηκε από την ελληνική τηλεόραση!!! Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε στην φόρα παρτίδα Κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαναπό κρατικούς και

(Πηγή εικόνας: www.sfflamenco.com) Σπρώξε! Λίγο ακόμα. Λιγουλάκι ακόμη, έλα. Πιο κοντά. Να χορέψουμε. Φλαμένκο. Πορφυρό και πυρωμένο. Πάνω σε σεντόνια ιδρώτα με στιλετιές από κατάμαυρα τακούνια. Ψηλά και περήφανα. Από κείνα κει που κολακεύουν το πόδι ολόκληρο. Το μπρος και

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Δεν μπορώ ή δε θέλω ίσως να συνειδητοποιήσω πόσο φθαρτό είναι το σώμα μου. Ή καμιά φορά πόσο ανούσιο είναι το να τσακώνομαι, το να φωνάζω, το να μπαίνω σε πλεκτάνες και παιχνιδάκια. Πέθαναν άνθρωποι γύρω μου. Πόνεσαν ψυχές καθαρές. Κι άλλες έχασαν τα δεκανίκια τους και μείν

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

Με το ένα μου χέρι μπλοκάρω τις δονήσεις της γης και με το άλλο ψηλαφίζω τα ξέφτια του ουρανού. Να κάνω τα μαγικά μου; Οοps, εκεί μου έπεσε λιγάκι παραπάνω μπογιά. Και τα χείλη μου μουτζουρώθηκαν. Σαν Άτλας αιστάνομαι. και Σα παιδί. άνοιξε τα χέρια σου, μέχρι να πονέσουν οι

Έχει πλάκα έτσι, δε βρίσκεις; Όλοι μα όλοι να ποντάρουν τις μάρκες τους στο κόκκινο κι εσύ, πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, ίσως και λογική, να αφήνεις τη ζωή σου όλη πάνω στο Μαύρο! Και ναι, είναι διασκεδαστικό όταν είσαι ο μόνος που διασκεδάζεις με τον πόνο σου. Με τ

… πως κατέβαινες με τη γλώσσα το κορμί μου. πως κέντραρες και με ρούφηξες ολόκληρη. πως ξέχασα καν ότι υπάρχω, πού είμαι ή τι είμαι, από την ηδονή ναι, όνειρο ήταν (κι αυτό) Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο για τα γενέθλιά μου. Δε θα μου χαρίσω τίποτα. Παρά μόνο μια μεγάλη καρδιά.

Άσπρο-μαύρο. Σπάνια υπάρχουν χρώματα ενδιάμεσα. Όχι πως παντού γύρω μου δε βλέπω απίθανα φωτεινά και τέλεια μιξαρισμένα χρώματα. Όχι. Τα βλέπω! Αλλά στη μεταξύ μας απόσταση, υπάρχει ένα τεράστιο κενό αέρος, κενό. Τίποτα και πολλά πράγματα μαζί.  Από το άσπρο ως το μαύρο, πό

Απόψε θα σας πω μια ιστορία. Όχι δεν αναφέρομαι σε αυτή δίπλα, αλλά σε μιαν αληθινή όσο και σουρρεάλ ιστοριούλα. Ως γνωστόν, έχω συνηθίσει στα σουρεάλ (δες εδώ κι εδώ). Ναι, η ιστοριούλα είναι ερωτικής φύσεως παλιό-κοτσοblogε και με έχει βάλει σε ένα δίλημμα. Και θα ήθελα

Για την 1η σκηνή εδώ [Ένα μέηλ σου, τέλη άνοιξης: "Einai nwris akomi mes ston kosmo ayton na milw gia sena kai gia mena. Na to thimasai." Μαχαίρι στην καρδιά, αναμόχλευσε την νοσταλγία μου για σένα, Μικρέ Πρίγκηπα, κι έπραττα την εσχάτη προδοσία σκέψης απέναντι στον Κ

Κάποτε έγραψα δυο στιχάκια ανόητα για σένα J που σε γνώρισα, και λίγο μετά έφυγες. Πιάνο στο Λονδίνο. Κι από τότε πας κι έρχεσαι, αλλά είσαι εκεί. Απόψε ήρθε η ώρα να μιλήσω σε μένα, στους e-φίλους μου για σένα. Που δυόμιση χρόνια μετά, ύστερα από όσα συνέβησαν εσύ είσ

Απίστευτο! Τρεις ώρες. Τρεις ολόκληρες ώρες. Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ. Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιο

Ξημερώματα σπίτι κι εγώ πατούσα σαν τη γάτα κι έσερνα το σώμα μου προσεκτικά, μη ρίξει τίποτα, μην ακουμπήσει πουθενά, μην τρίξει η πόρτα πίσω μου. Σου άφησα ένα ραβασάκι μέσα σε ένα μικροσκοπικό γυάλινο μπουκάλι, πάνω στο γραφείο σου, μπροστά από το πληκτρολόγιο: «Καλημέρα