ΟΥΣΤ… Κάτω τα χέρια από τη σφαίρα μου. Τ’ακούς; Μου ‘ρθε μια συγκοπή σήμερα. Πήγα κι εγώ να αφουγκραστώ τα mail της μπλογκόσφαιρας και… τσακ… τίποτα, ΠΟΥΘΕΝΑ! Τι έγινε ρε παιδιά; Βγήκε η μπλογκόσφαιρά μου στο σφυρί; Άντρα,,, ??? Ρε άντρα, δε σου είπα να πληρώσεις το λογαρια

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους. Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά

Πάνε σαράντα τρία χρόνια που έχω πάρει αυτή την απόφαση. Είναι πολύ σπουδαία απόφαση βλέπεις, είναι μια απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή μου. Εδώ και σαράντα τρία χρόνια, η απόφαση αυτή πραγματοποιείται αύριο. Φαντάζομαι πως καταλαβαίνεις. Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας απόφασ

Δίχως σημαία κι από μπλογκ σε μπλογκ μοίραζα σήμερα λοιπόν τα βήματά μου να ‘τανε κι όλοι οι χωρισμένοι μια γροθιά θα ‘ταν ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου «…να περνάει η ώρα», είπε ο λαγός στο λιοντάρι.

Το DVD σώζει ζωές… Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ένας πυροσβέστης στην Αμερική! Ο Barry McRoy ήταν, εκτός υπηρεσίας, σε ένα τοπικό εστιατόριο στην πόλη Walterboro, όταν είδε δύο άνδρες να μαλώνουν για να πάρουν τον έλεγχο ενός όπλου. Ξαφνικά, το όπλο εκπυρσοκρότησε χτυπώντ

Έχω ξεμείνει από δύναμη, σκέφτομαι, κάποιες φορές αδιαφορώ πλήρως γι’ αυτό, λάθος, πρέπει να ανακτήσω τον εαυτό μου. Κρατώ τις σκέψεις κλεισμένες στο μπουφάν και περπατάω. Ένας τύπος έρχεται ζαλισμένος προς το μέρος μου, τσιγάρο στο χέρι, άπειρο στα μάτια, μήπως έχεις αναπ

Σ’αρέσει να σε κυνηγάνε; Σ’αρέσει να σε παρακαλάνε; Να σε πιέζουν να μείνεις; Να σε πιάνουν από το χέρι και να σε γυρίζουν πίσω; Σ’αρέσουν αυτές οι υπερβολές; Οι θεατρικότητες; Σου αρέσει να το παίζεις γυναίκα; Να κάνεις παιχνίδια; Γιατί το ‘κανες αυτό απόψε; Ήμασταν τόσο κ

«Ρε μαλάκα, κι εσύ στην Ομόνοια δεν ήσουν πριν έρθεις εδώ;» Νόμιζα πως με είχε φωνάξει για καμιά κλήση που έκοψα κατά λάθος σε γνωστό του κι είχε βρει πάλι αφορμή να μου τα χώσει. Η ερώτησή του όμως με ξάφνιασε. «Μάλιστα κύριε Διοικητά» απάντησα μουδιασμένα. Τότε άρχισε να