Ξαπλώνω πάνω σε άστρα, την ώρα που ο ουρανός κάτω από τα δάχτυλά μου ξαναγεννιέται, απλώνεται, τεντώνεται, αναμορφώνεται, φυσά, καταδύεται και φιλοξενεί κι άλλα αστέρια, φωτεινά, μυστηριακά αντικείμενα πάνω στον απύθμενο μουσαμά του. Είναι, από όσο θυμάμαι, η πρώτη φορά στη

Έδωσα ρέστα σήμερα και η μέρα δεν έχει πάει ακόμη για ύπνο. Που σημαίνει ότι μπορεί να το παρακάνω… κι άλλο! Μου ήρθε η περίοδος. «Καλά» μέχρι εδώ; Είναι από κείνες τις μέρες που αιστάνομαι κάπως. Λίγο ασταθής, λίιιιγο έτοιμη να εκραγώ –αλλά αυτό κι αν είναι σύνηθες-, λίγο

Δυο μέρες τώρα ακούω ακατάπαυστα Iron Maiden. Ως επί το πλείστον τελευταίες δουλειές. Έτσι, για να συμπληρώσω τη μουσική έξαρση που άναψε με τη συναυλία του Σαββάτου. Και τώρα, γυρίζω ολόκληρη τη ροδέλα της έντασης δεξιά, για να ηχήσει το «Thin line between love and hate»…

Αποφάσισα να φωταγωγήσω το βασίλειό μου. Πήγα κι αγόρασα κεριά. Μιλιούνια! Ρεσώ και τετράγωνα, ψηλά και στρογγυλά, γυμνά και σε γυάλινες θήκες… Και τ’άναψα! Έτσι, μου τη βάρεσε και τα άναψα. Απόψε νωρίς-νωρίς. Έβαλα ένα πάνω στον εξωτερικό. Ένα ζερβά κι ένα δεξιά από την οθ

Καλό Σαββατοκύριακο, guys. Φεύγω, πάω ride. Τριήμερο μέχρι το Λεωνίδιο. Να μαζέψω ψίχουλα, συναισθήματα, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα σύννεφα και η απόλαυση. Τα λέμε τη Δευτέρα ξανά. Αν σκοπεύει κάποιος να έρθει Rock’em all festival, come forward. Don’t be shy!

Η ψυχή σου να διανύσει χιλιόμετρα. Το μάτι σου να καταγράψει συναίσθημα κι ομορφιά. Τα δάχτυλά σου να πιάσουν χρυσά πέπλα. Τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν αστερίες του αέρα. Το σώμα σου να σπρώξει πόρτες, βυθούς και κουφάλες δέντρων. Και τα χείλη σου να μυρίσουν ό,τι η φύση γενν

Να θυμηθώ να περάσω από τις βιτρίνες σήμερα το απόγευμα. Σκέψη και βιτρίνα. Συναίσθημα και βιτρίνα. Επιθυμία και βιτρίνα. Άλλες με χρώματα άπειρα, αμέτρητα, ατελείωτα. Άλλες με λέξεις, γλώσσες και διαλέκτους με τόσο μεράκι και πείρα καμωμένες, που επιτρέπουν σε όλα τα πλάσμ

Σκέφτομαι… πάλι… Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη; Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα; Περίμενα να με κάν

Τείνουμε να ονομάζουμε συναισθηματική τη συμπεριφορά μας, όταν παρατηρούμε ορισμένες εκφράσεις προσώπου και φωνής, όπως το χαμόγελο ή το μουγκρητό, και όταν βλέπουμε ορισμένες αλλαγές στη φυσιολογία, όπως το να ανατριχιάζει ή το να ιδρώνει κανείς. «Η καρδιά έχει τους λόγο

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Σύμφωνα με μια θεωρία που υποστήριξαν αρκετοί παλαιότερα, τα συναισθήματα είναι μαθημένες συμπεριφορές που μεταδίδονται πολιτισμικά, περίπου όπως και οι γλώσσες. Όπως πρέπει να ακούσεις πρώτα τα αγγλικά για να τα μιλήσεις, έτσι πρέπει να δεις πρώτα άλλους να είναι χαρούμε

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο. Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέ

Δεν μπορώ να αιστανθώ τίποτα. Τα χέρια μου κρέμονται στα μπράτσα της πολυθρόνας. Το στομάχι μου, φουσκωμένο, πετιέται τρανό έξω. Το κεφάλι μου κρέμεται σα νεκρό κρανίο. Και πάνω στα βλέφαρά μου νιώθω να έχουν προσγειωθεί δυο σακιά με άμμο. Τα μάτια, λες υπνωτισμένα, δεν κοι

Τα ‘φτασα, τα ‘φτασα! Τα 6 κεράκια πάνω στο ιντερνετικό μου συννεφάκι. Τους καβάλησα τους 6 μήνες, σαν ένα στενό, υπάκουο κι όσο χρειάζεται νευρικό Bros-άκι. Επέτειος, μετά από γενέθλια. Μετά από σκέψη, επιμονή και μια ανεμελιά. Αυτό αιστάνομαι όταν μπαίνω, κάθε μέρα, στην

Δούλεψα σαν τρελή όλες αυτές τις μέρες. Μία κοιμόμουν στις 03:30, χτες στις 05:00. Με μια υπερένταση που χτυπούσε το ταβάνι κι ένα νευρικό γέλιο, που όσο κι αν ήθελα να κλείσω το πράσινό μου μάτι να ξεκουραστώ, αυτό δεν έλεγε να με εγκαταλείψει. Καλά ήταν. Έτσι, σε φόρμα. Κ

Απίστευτο! Τρεις ώρες. Τρεις ολόκληρες ώρες. Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ. Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιο

Βρίσε όσο θες. Εγώ θα σου πω τούτο, που με κατακεραύνωσε απόψε, λες και χρειαζόμουν μια ακόμη αποκάλυψη στη ζωή μου : ) Ιδού λοιπόν η σανίδα –βρεγμένη μάλιστα- που με χτύπησε: Αν εμείς οι γυναίκες, δεν είχαμε από καταβολής μας, στο DNA και στο υποσυνείδητό μας, την ανάγκη γ

Οι περισσότεροι άνθρωποι είτε κάνουν σχέση για να νιώσουν ασφάλεια –οι γυναίκες το παραδέχονται τουλάχιστον-, είτε αν μη τι άλλο, αποκτούν αυτό το συναίσθημα όταν μπαίνουν σε μια «σοβαρή» σχέση. Ε λοιπόν εγώ δεν το έχω. Ναι, ποτέ μου δεν το είχα ανάγκη, χωρίς να το σνομπάρω

Το ‘χα μεγάλη ανάγκη κι ο τρόπος που ΄γινε ήταν σχεδόν μυστικιστικός, σημαδιακός, ενεργειακός. Αποφάσισα να καληνυχτίσω τα μάτια μου νωρίς, χτες. Ξέρω πως κάθε φορά που σε αγκαλιάζω με αυτό τον τρόπο και κλείνω τα μάτια, αφήνω στους ώμους, στο δέρμα, στα οστά σου ρινίσματα

Παλεύεις στα τυφλά demon March 10th, 2008 Ποτέ μου δε συμπάθησα τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να εκφράζονται. Ποτέ μου δεν άντεξα τους ανθρώπους που δε σου λένε πώς αιστάνονται. Αιστανόμουν μια αφόρητη καταπίεση όταν ο άλλος δεν έδειχνε τι έχει μέσα του. Ή όταν φοβόταν να

Ήμουν μέσα σ’ένα βαγόνι και διακτινιζόμουν από την Άνω Ηλιούπολη και το σταθμό μετρό του Αγίου Δημητρίου, στο σταθμό Αττικής και στα Κάτω Πατήσια. Φρενήρης και νευρική η σημερινή μέρα. Χωρίς ρεύμα, χωρίς φανάρια, χωρίς υπομονή στους δρόμους. Αλλόκοτα σκοτεινή η αποψινή νύχτ

Έχω απλώσει μπροστά στη γυμνή μου αγκαλιά τα κοσμήματα που φόρεσα σήμερα. Μια ασημένια αλυσίδα με ένα ανάγλυφο πουλί και δυο αστερίσκους από αμέθυστο. Τον πολύ μικρό κρίκο που φοράω σχεδόν πάντα στο αφτί, στη δεύτερη τρύπα, με το διάφανο, φυσητό γυαλί σε σχήμα σπείρας. Τα κ

Αλλόκοτα μελαγχολικό. Επιβλητικό, τεράστιο, αχανές. Διαπεραστικό. Μπλε-Γκρίζο-Λευκό σκέπαστρο. Θόλος άχρωμος. Τοιχογραφία καλά τεντωμένη πάνω στο τελάρο. Εκτείνεται για χιλιόμετρα, μίλια, ημισφαίρια, καρέ, ώρες… και τυλίγει τη θέση σώματος της ψυχοσύνθεσής σου. Το μέσα σου

Πόσο ειλικρινής είμαι με τον εαυτό μου; Σκεφτόμουν πώς να το διατυπώσω αυτό. Αν έγραφα σε δεύτερο ενικό, θα νόμιζες πως αναφέρομαι σε σένα. Ναι, σε σένα! Όχι μωρέ. Ας πούμε ότι μιλάω για μένα. Έτσι, αόριστα. Πόσο παίζω; Πόσο λέω αυτό που θέλω; Πόσο ξέρω τι θέλω; Πόσο είμαι

Νομίζω πως δεν μπορούμε να συνεχίσουμε. Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε στο παιχνίδι. - “Μπορούμε να συνεχίσουμε… Ο ένας για τον άλλο”. - Μέχρι… πότε; - “Όσο πάει αυτή η ζωή. Είμαι μαζί σου. Είμαι για σένα”. Είμαι σπίτι. Έχουμε τσακωθεί. Ξανά! Εγώ περιμένω τι θα κάνεις;