Σκεφτόμουν πόσο ιδιαίτεροι είμαστε. Όχι οι Έλληνες. Το ανθρώπινο είδος. Γνωρίζουμε μοναχα ένα μηδαμηνό και αμελητέο μέρος αυτού του κόσμου κι όμως, κάπου μέσα μας κουρνιάζει η σιγουριά πως τα ξέρουμε όλα, πως είμαστε κυρίαρχοι. Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο και γνωρίσαμε στοιχε

Image credit: Gallery (για απευθείας σύνδεσμο κλικ στην εικόνα) Με απογοήτευσες. Δε μπορώ να προσποιηθώ πως δε νιώθω απογοητευμένη. Με εκπλήσσω, αλλά περίμενα κάτι άλλο. Νόμιζα πως γινοταν κάτι άλλο. Και ξαφνικά, ένα περιέργο συναίσθημα υποψίας κατέκλησε τον κόσμο μου μίλια

Ε λοιπόν ναι! φοβάμαι τα αεροπλάνα! το παραδέχομαι, το λέω, το ΟΥΡΛΙΑΖΩ και δε θα σταματήσω να το υποστηρίζω με ακλόνητα επιχειρήματα! Πριν αρχίσετε με τις κωλοστατιστικές και τα “περισσότερα αυτοκινητιστικά ατυχήματα” θέλω να σκεφτείτε πολύ σοβαρά την περίπτωση να είστε μέ

Είναι μερικές φορές που φοβάσαι να αρπάξεις τη ζωή στα χέρια σου και να της ψιθυρίσεις γλυκά τις επιθυμίες σου. Δεν έχεις τη δύναμη να ακούσεις κι εσύ ο ίδιος τί θέλεις και φυτοζωείς ανάμεσα σε σένα και την ύπαρξή σου. Και το σκέφτεσαι, έντονα, πώς θα ήταν αν τολμούσες να κ

Μία καρδιά βουτηγμένη στη λήθη. Σαν Αφροδίτη αναδύεται πού και πού η αγάπη που τη βούλιαξε. Σαν οπτασία κάλλους, τραγουδά μαγευτικούς ψιθύρους. Και απλώνω το χέρι να την αγγίξω, να ζήσω για πάντα εκεί, μα φεύγει και στη θέση της φουντώνουν φλόγες πάθους, βουβοί λυγμοί, έρωτ

Ας γράψουμε κάτι, μην το κλείσουμε και το μαγαζί… Έχει πανσέληνο απόψε. Και έχω γελάσει πολύ. Παρατηρώ φίλους, παρατηρώ τον κόσμο και πολύ γελώ με την πάρτη τους. Όχι με κακία βέβαια …τους χαιρομαι Και μου λείπουν. Απολογισμός του 2μήνου και μάλιστα με priority: -μου λείπε

credit: my gallery (την έχω πειράξει αλλά ΕΓΩ είμαι ο “author” hehe) Φωνές μόνο κυριαρχούν στον εσωτερικό μου κόσμο …όλες οι εικόνες μες στην ομίχλη. Ψάχνω να τις βρώ, απλώνω τα χέρια μου, μα τίποτε δε βλέπω. Μόνο ακούω. Και φαντάζομαι. Μία εικονική πραγματικότητα είναι η

Λοιπόν, έχω μπερδευτεί τελείως. Μα τελείως. Μα εντελώς τελείως. Δεν ξέρω τί ώρα είναι. Και για να είμαι ειλικρινής, ούτε και προτίθεμαι να μάθω, αφού μπερδεύτηκα για τα καλά. Όταν ήρθα εδώ, το ρολόι μου έδειχνε ώρα Ελλάδας. Έτρεχα να προλάβω το χρόνο, μιας και είστε 2 ώρες

Νιώθω πως όλο αυτό που ζώ είναι ένα τεράστιο 8ωρο σκληρής δουλειάς που δε λέει να περάσει. Μέσα στο μυαλό μου το μόνο που σκέφτομαι είναι -πώς έμπλεξα εγώ έτσι; -πότε θα γυρίσω πίσω; -μήπως βλέπω απλά έναν εφιάλτη; Κι αν ναι, γιατί δεν ξυπνάω να τελειώνουμε; Είναι πολύ άσχη

Χτές το βράδυ με είχε πιάσει για τα καλά η μαλακία μου. Παρίστανα τον Καραμανλή και το κολπάκι που κάνει με τα χέρια του για να μας πείσει και ενώ κόντευα να ψοφήσω από το γέλιο, μου ήρθε μία πολύ διεστραμμένη ιδέα στο μυαλό. Αν ήμουν εγώ Πρόεδρας; (κόμματος ντε) Τί καλά πο

Δύο θαλασσοπράσινοι αστέρες στο χαοτικό σύμπαν, υπνωτίζουν όλα τα βλέμματα. Λαμπυρίζουν σε βάθη αιωνιότητας νιότη, ευτυχία, ανεμελιά. Μοιάζεις με όαση σε κάποια μακρυνή Γή της Ερήμου. Τα μάτια σου οδηγοί σε καταπράσινα πελάγη γνώριμης ομορφιάς. Τα χείλη σου δυο βουνά που αν

Ο Σίζαρ έκλεισε με δύναμη την πόρτα του σπιτιού του συγχισμένος. Οι μεντεσέδες έτριξαν ενοχλητικά σχεδόν όπως ένιωθε τα νεύρα του να τρίζουν τεντωμένα μέσα στο κεφάλι του. Κάθισε στον άσπρο καναπέ και κοιτούσε το ξύλινο πάτωμα με μάτια που καίνε, γεμάτα αγωνία και τρέλα, γε

Ονειρεύομαι νησιά και παραλίες, έναστρους και καθαρούς ουρανούς, τη συντροφιά σου και δροσερά μπάνια στη μαύρη θάλασσα. Τα χέρια σου η πετσέτα μου, η γλώσσα μου…η δική σου. Γεύση αλμυρή και καλοκαιρινή, σα μαργαρίτα, πίνοντας τεκίλα και κοιτάζοντας στα μάτια σου. Αυτά τα υπ

Ωραία και τί κάνω εγώ εδώ τώρα; Τί σκατά υποτίθεται πως πρέπει να γράψω; Τί διάολο κάνω εγώ εδώ μέσα; Έχω αυτήν την άσπρη μαλακία και πρέπει να τη γεμίσω. Να τη γεμίσω με σκέψεις. Τί σκέψεις; Δεν ξέρω, ό,τι μού ρχεται στο μυαλό. Το μόνο άλλωστε που πρέπει να κάνω είναι να γ