(συγγνώμη για τα ιδια και τα ίδια αλλά ετσι μου επιβάλλονται τωρα τελευταία...) Μου μοιάζει κουρασμένο το φως που όλο γυρνά γύρω μου τρομοκρατημένο φανάρι που γελα ουρλιάζει στο φτερό μου το κυμα που περνάς αγγίζει το κούτελό μου με στελνει στο καλό μου Μικρός ψυχαναγκασμ

Μέσα από τοίχους αλτρουιστικούς τα χρώματα κάνουν αντίθεση στην πιο φωτεινή σκέψη μιας μελαγχολικής ημέρας που πέρασε. Έμοιαζε με κοπέλα στα κόκκινα ντυμένη με ματιά που κοίταζαν ευθεία στα δικά μου. Ο δρόμος δεν εμπόδισε να ντύσει το κορμί της και την αντανάκλαση της στη

Ένοχη γυρίζειξανά η θλίψημε ένα τραγούδιροκ απ’ τα παλιά χέρι σε χέρινα σε αγγίζεικαι στα κατακόκκινα σου χείλημια σιγανή φωτιά θέλω όπως τότετην αγκαλιά σουνα χαϊδεύωτα ατίθασα μαλλιά σουΚάποτε θα είμαστε μαζίΣε μια ροκ σκηνήΙδρωμένοι ήρωες,Παθιασμένες οργισμένες κραυγές

Τα φώτα του δρόμου αιωρούνται πάνω από κεφάλια μας. Ποιος τα κρατά; Ο δρόμος δεν είναι ευδιάκριτος και ας φωτίζεται. Μόνο μουντός και σκοτεινός και άπειρος φαντάζει. Τ’ αστέρια στολίζουν τα κεφάλια μας. Δείχνουν τον δρόμο και ας μην τον βλέπουμε. Ήταν βράδυ, χαράματα όταν

Τον 21ο αιώνα η ανθρωπότητα άρχισε να ανακαλύπτει ότι το τέλος της ήταν κοντά. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα η επίδραση της τεχνολογικής άνθησης αποτέλεσε γάγγραινα για το περιβάλλον της γης (σχετικά τρισδιάστατα ολογράμματα θα έχεις δει για τα οικοσυστήματα του περι

Οι επτά αμαρτίες της κοινωνίας: πολιτική χωρίς αρχές, πλούτη χωρίς κόπο, εμπόριο χωρίς ηθική, απόλαυση χωρίς μετάνοια, διαπαιδαγώγηση χωρίς χαρακτήρα, επιστήμη χωρίς ανθρωπισμό, θαυμασμός χωρίς ακολουθία. Μαχάτμα Γκάντι Ινδός πολιτικός και πνευματικός ηγέτης 1869- 1948

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Από την μία είναι αυτοί που έχουν έρθει στη ζωή ξέροντας ότι δεν γνωρίζουν τίποτα και διψούν να μάθουν, ζουν στο περιθώριο ή να το πω καλύτερα ζουν σε εκείνη την υπερυψωμένη γωνιά του κόσμου από την οποία μπορούν να δουν οπουδήποτε γύρω τους

Δεν έχω τι να νιώσω, δεν έχω τι όμορφες ιστορίες να σκεφτώ, δεν έχω όμορφες λέξεις να ντύσω αυτές τις ιστορίες. Όλα μοιάζουν γύρω μου ένα απέραντο κενό στο οποίο δεν υπάρχει τίποτα που να με θέλει. Αισθάνομαι σαν να είμαι ο χειρότερος εγκληματίας. Δεν υπάρχω πια για σένα

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη Σταλαγματιά χρυσή τα μάτια σου, άλλοτε ξοδεύεται σε νύχτα χλοερή κι άλλοτε λαμπυρίζει σε μάταιους λυγμούς. Όποιος το δάκρυ σου το ψάξει, το μικρό ρυθμό του έρωτα ίσως ν αντιγράψει. Θαλα

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη Πώς αντέχεις και περνάς απ τ όνειρο καπνίζοντας άχρηστους ανέμους; Δε φοβάσαι φαίνεται τη νύχτα των αγγέλων ούτε γνωρίζεις βέβαια τη γλώσσα της βροχής. Αλλιώς θ άναβες στο φεγγαράκι προσε

Ο αείμνηστος Ρόμπερτ Κέννεντυ χρησιμοποίησε τα λόγια του Τζορτζ Μπέρναρ Σω στην προεκλογική του εκστρατεία το 1968: Κάποιοι άνθρωποι κοιτούν τα πράγματα όπως είναι και ρωτούν «γιατί»; Εγώ ονειρεύομαι πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ και ρωτώ «γιατί όχι»; Ρόμπερτ Φ. Κέννεντ

Κάποτε, όταν ήμουν μικρός, υπήρχε μια εκπομπή παιδική στην τηλεόραση σε κρατικό κανάλι που την έβλεπα τακτικά. Ήταν εθισμός για μένα η τηλεόραση και καθόμουν με τις ώρες να δω πράγματα που πολλές φορές δεν καταλάβαινα, αλλά η περιέργεια με ωθούσε. Δένεσαι πάνω στο κατάρτ

με μάγεψε απο την πρώτη φορά που το άκουσα...

Η δημοσίευση αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της προηγούμενης σαν όνειρο επαναλαμβανόμενο. Όνειρο που ανάγεται στη φράση [κανείς δεν αγαπά και δεν αγαπιέται πια] κλισέ αγκύλη που ανοίγει και κλείνει μέσα της μια μια τις ψυχές και τις τρομάζει.. και τις πονάει, γιατί

Είναι κάποιες φορές που η αγάπη μπορεί να γίνει ουσιαστική και περισσότερο αληθινή για άψυχα υλικά και άυλα αντικείμενα παρά για κάποιο έμψυχο όν δηλαδή για κάποιο πρόσωπο. Είναι κάποιοι που σκέφτονται ότι ένα ιδιόκτητο προσωπικό τους αντικείμενο έχει συναισθηματικά μεγαλύ

Χωρίς πολλά πολλά ένα θα πω.. αυτή η μέρα υπάρχει για να μας θυμίζει πόσο μόνοι είμαστε ή νιώθουμε. Τι θέλετε τέτοιους επετείους; Δεν ξέρετε ότι ο έρωτας και η αγάπη δεν γιορτάζει μόνο μια μέρα αλλά κάθε μέρα με εσωτερικό για τον καθένα τρόπο; Ναι είμαι μόνος αλλά.. όχι δε

Φαντάσου ένα κουτί που δεν έχει πάτο. Τι θα μπορούσε να έχει στο εσωτερικό του άραγε; Τιποτα! Σωστα. Φαντάσου μια κιθάρα δίχως χορδές. Τι ήχο θα μπορούσε να βγάλεί; Φαντάσου να υπήρχε μια χώρα με ένα μόνο κάτοικο,ποίον θα μπορούσε άραγε να αγκαλιάσει; Αισθανομαι μόνος και

Θυμάσαι μια μικρή αυλή; κάπου σε ένα άγνωστο στους πολλούς μέρος. Θυμάσαι το πέτρινο μονοπάτι; με τις πορτοκαλιές να σε υποδέχονται δεξιά και αριστερά σου όλα άρχισαν με ένα Em σε ένα όνειρο βαθύ κορδέλες γύρω και χαρές στα αυτιά μου έφθαναν και ήταν το δικό σου γέλιο η δι

(Πηγή photo: spikeorama.com) Ξέρεις πως ακούγεται το θρόισμα του νερού όταν είσαι κλεισμένος σε μια ψηλοτάβανη σπηλιά, ντυμένη με ιστούς, υγρασία και τόνους από σκοτάδι; Άκουγα τις σταγόνες από τη βροχή της νύχτας, χτες, και νόμιζα ότι η ζελατίνα που φορούσα ραΐζει σε διάφο

Μέτρησα Στίχοι:Νίκος Ζούδιαρης Μουσική:Νίκος Ζούδιαρης Πρώτη εκτέλεση:Ελευθερία Αρβανιτάκη Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές κι ήταν η σχέση μας αυτές χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω αν προλαβαίνω να σου πω Από μένα πόσα δεν μπορώ Ό,τι κι

Θέλω πραγματικά και ειλικρινά να ζητήσω συγγνώμη σε όσους έφερα σε δύσκολη θέση και όσους στενοχώρησα με την ειδεχθή, αήθη και αποτρόπαια συμπεριφορά μου τις τελευταίες 3 μέρες. Ξέρω, είναι δύσκολο να αμνηστευτώ στη συνείδηση μερικών γι΄ αυτό όποιος, ακόμα, διατηρεί μέσα τ

Δεν θα πω πολλά μόνο αυτά τα λίγα. Είναι πολύ άσχημο όταν σε ξεχνάνε τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Δεν με πειράζει η απόρριψη αλλά πολύ περισσότερο η αδιαφορία και το γεγονός ότι με πετάει σαν να είμαι σκουπίδι. Είμαι πολύ στενοχωρημένος και θλιμμένος και θαύμα είναι που βρήκα

Πόνο μισεμένο νοιώθει και βγαίνει έξω στα αγάλματα εσκόνταψε χτες βράδυ εν μέσω μιας μελωδίας τα ‘χε πάρει με την πλανεύτρα την αγία τη σκιά του Νιφάδες χιόνι κοσκινά ο άνεμος στα μαλλιά, στο στήθος, παντού προδόθηκαν τα άυλα του νου φυλλαράκι του πληγωμένου ουρανού Σε Δ

Τα φώτα της πόλης θολά και τα φανάρια στους δρόμους δείχνουν προταιρεότητα ψηλά. Θελω να πω ένα τραγούδι, ρε συ, λυπητερο, μοναχικό, να κλάψω και να δακρύσω για σένα. Παντού βλέπω εσένα, είσαι παντού και ταυτόχρονα πουθενά… θέλω να ταξιδέψω εκεί ψηλά γιατι έχω την ψευδα

Είμαι εγκλωβισμένη σ’ένα σπίτι κάπου στην Ηλιούπολη. Με το laptop στα γόνατα, μαγκώνω τα πλήκτρα και που και που ρίχνω μια κλεφτή ματιά έξω. Σχεδόν σκηνικό από ταινία θυμίζει ό,τι συμβαίνει μπροστά στο τζάμι. Λες και δεκάδες τεχνικοί σκαρφαλωμένοι πάνω σε θεόρατες σκάλες, ρ