είναι κάτι άνθρωποι που ζβερκώνονται τη ζωή αγέλαστη οδοιπορούν σαν ύαινες ως νάβρουν υπόθεμα τη θλίψη τους να μεταγγίσουν ησυχάζουν τότε -και πότε, όχι- δύστυχοι εμείς! Δύστυχοι κι αυτοί.. α.λ.

ως εγωισμος μετρηθηκε η εγνοια για το ευτελες του δωματιου μεγεθος και το βρωμικο των τοιχων οταν ο φακος συνελαβε τους απεναντι 13 του Σεπτεμβρη αυτου Θεσσαλονικη α.λ. (αναρτηθηκε αρχικα στα pointing out και second sight)

η αληθεια ειναι πως απλωνα για δευτερη φορα το χερι μου στο κουτι με τα κερασματα αυτο εκανε τον Θαναση να τρεξη προς το μερος μου για να με αποτρεψει να φαω και δευτερο γλυκο ο Θανασης ηταν ο 2ος γυμναστης μας εκεινη τη χρονια ενα ατομο πληθωρικο στις εκδηλωσεις του, οχι

αλλοι στεναζουν απο γεραματα και αλλοι απο νειατα αβασταχτα και τα δυο! α.λ. 9*8*08 χανιά λουτράκι

μη γελαστεις τα πολλα "εγω" διαβαζοντας εδω πως εγωϊσμο αποδεικνυουν εναν ανθρωπο σιωπηλο μοναχικο κλειστο απλως καταδεικνυουν α.λ. 7*8*08 χανιά

(παραληρημα πανω σε μια διαφημιση) (ρυθμος χιπ χοπ) Ι . στις σακουλες για σκουπιδια βαλαν αρωμα βανιλια κι εγω ραπαρω οταν φρικαρω II . παω Εξαρχεια πλατεια παντα ηθελα να κανω μια φιλία ενας σκυλος μαυρος και κεφαλας πλησιαζει τον αγκαλιαζω φιλε μη σε νοιαζει III

Δες την ποσο γρηγορα, αποφασιστικα κι αποτελεσματικα κινειται μονη της! Δεν θα της το εκανες αν αναμεσα σε αλλους την εβλεπες.. Αργη, προστατευμενη, αναποφασιστη Πολλοι θα της καταλογιζαν ναζι Αλλοι, με ευκολια, ανημπορια Ελαχιστοι θα ηταν εκεινοι που θα διεκριναν το αληθες

Θα πρεπει να ασκω πανω της με ιδιαιτερα πειστικο τροπο την εξουσια μου, αφου ανταποκρινεται προθυμα σε οτι την υποχρεωνω μη μπορωντας τα ιδια να πραξω με τον εαυτο μου Αλλοτε ακολουθει σαν υποτακτικο και καποτε προπορευεται σαν ειδικο προστατευτικο Παντοτε δε, ασκειται στη

Δυο ζάχαρη και μια κοφτή καφέ, ένα κουταλάκι νερό και ανακάτεμα ο καφές του Ο Σεπτέμβρης ντύθηκε ανόρεχτα δάσκαλος Πότισε το μαντήλι του δυο ρανίδες με τη μυρωδιά μουσκεμένου απο τη βροχή χώματος κι έβαλε στο πέτο του ένα τσαμπί σαββατιανό έτσι κάτι να του θυμίζει πως

Σκεφτομουν πως οπως ο χρόνος κάνει τις εμπερίες μνήμη τα πραγματα γύρω μας αυτά που υπάρχουν κι όσα συμβαίνουν αποκτούν εκείνη τη θλιβερή οικειότητα που τα απογυμνώνει κλέβοντας τη μαγεία τους και στην επανάληψή τους στεκόμαστε τυπικά οικείοι - ή απο οικειότητα τυπι

κενή λέξεων και πλήρης συναισθημάτων αδυνατώ στη δημιουργία σκέψεων κι άλλων, ιδίων ομοιομάτων που, την υπανικτικήν της ποιήσεως γλώσσαν υπηρετούντες στόχο, νουν κι αισθήσεις βάζοντας, ανθρώπων όλων των γενnημάτων ικανοποίησιν θα προσέδιδαν στην ουτοπία χαμένων νοημάτων

απο μια αναρτηση με θαυμασμο στη σοφια του απλου ανθρωπου το πατρικο μου, ειναι ενα σπιτι που χτιστηκε με ..δοσεις και δεν εννοω μονο το οικονομικο αλλά και την ουσια αρχες του 50, καπου σε συνοικια των Αθηνων, πολη τελικου προορισμου των οικογενειων τοσο του πατερα

Τον ρυθμο μετρησα στον χρονο και, λειψο βρηκα τον χαρακτηρα στο νοημα με δυό βραχέα ένα μακρύ και δυό δίχρονα φωνέντα ν αποδίδεται Των ποιητών, διττό σε σημασία έρωτα χρησιμοποίησα ωμεγα κι απεδωσα πιστεψα το νοούμενο στη μαγαλωσύνη Τα σύμφωνα δεν με πείραξαν Ακολουθούσαν

(ημιτελες) Ειναι κατι παιδια με ματια καστανα και τσινορα γλυκα Στους μικρους τους ωμους κουβαλανε βαρια την κοινωνικη κατακραυγη τη μανα τους λενε πουτανα και γελανε να κρυψουν της ψυχης τους τη κραυγη "μανα! δε μας αγαπουν, δε μας τιμανε!" Το βημα τους αλλαζουν Με τη

σκονη κιτρινη γεμισε ο ουρανος και τα ρουθουνια μου η Αφρικη βοηθεια ζηταει κι η μελαγχολια μου βρισκει λιπασμα για να καρπισει . α.λ. 23*3*08 4 σχόλια:Τάσος Ν. Καραμήτσος είπε... Εντυπωσιακό!Την καλησπέρα μου17 Απρίλιος 2008 12:09 πμ Mr.Di είπε... έτσι η μελαγχολία

ελα! γελιεσαι αν νομιζεις πως αυτα γραφονται σαν ποιημα.. στο τελος του ωραριου ο εκνευρισμος ηταν φανερος στα προσωπα και των δυο - τι; ψελισε πιο πολυ απο αναγκη να βρει σκαλοπατι να πει και τα δικα της παρα απο περιεργεια η απαντηση την εδιωξε πιο μακρυα - εκεινος ο

αφησα τους αδενες μου ακαλυπτους κι εκεινοι απο εκδικηση αλλαξαν την οπτικη μου 2 σχόλια:dim juanegro είπε... άφησα δεν άφησα το παίζω πως θυμάμαι το παίζω πως ξεχνάω και με αδένες και με αυχένες ποτέ μου δεν τα πήγαινα καλά στους πρώτους δίνω άγνοια στους δεύτερους

αν δεν αξιζει γι αυτο να καεις, τοτε για ποιο; - να κανουμε αγκαλιτσες; - κι εγω σ αγαπω μαμα... με τον τονο που υιοθετουν τα μπομπιροκινητα οταν ψιλοειρωνευονται κατασταση - εγω σε αγαπω, θετικη εμφαση - ασε μανα!, απομακρυνση - τι; - απο οσα εχω δει και ακουσει, ενα κατ

η ερωτηση εμεινε μετεωρη “εχει κανεις καλη σχεση με τη λογοτεχνια;” οταν γι’ απαντηση τεθηκε το ερωτημα: “τι ειναι λογοτεχνια;” οπως καλη ωρα κρεμαστηκε στον πινακα η απογοητευση μαζι με το χερι που εγραφε: √2/2 στο επιφωνημα που ακολουθησε τη γραφη Α! 1!.. √2/2=1! φτου

μολις προσπερασες σαν ανοητη μια φραση ποιητη που, σε δευτερη φαση αλλιως την εκτιμησες η βιασυνη σπευδει αποδειξεις να δωσει στον μικροαστισμο σου ευτυχως που υπαρχουν και οι δευτερες σκεψεις α.λ. 4*2*08 αναφορα σε φραση της Συλβια Πλαθ δημοσιευμενη στο ενθε

τρεις οι καθρεφτες και περιγραφουν τη μορφη σου με διαφορα κι εσυ τα πιο πολλα ψεματα οποιον σου λεει ν αγαπας τοση η αναγκη σου να μοιαζεις και να μη μοιαζεις ... α.λ. 4*2*08 Ο/Η vel... είπε... Τσου,"να μη μοιάζεις"έτσι να εκπαιδεύσουμε την ανάγκη μαςΆσε που υπάρχε

Μου είπε πριν λίγες ημέρες ένας έμπειρος στα κείμενα άνθρωπος:"..όταν συλλαμβάνεις και εκφέρεις μοναδικά μια σκέψη που όταν οι άλλοι - που δεν την έχουν σκεφτεί- την διαβάζουν και την θεωρούν αυτονόητη..αυτό θεωρείται επιτυχία"Καλή μας ημέρα:-) 10 Φεβρουάριος 2008 9:14 πμ

πισ απ τις οθονες η πραγματικοτητα ειναι πεζη φοραει παντοφλες και τρυπια νυχτικια εχει μουτρα αβαφα κι αχτενιστα μαλλια πισ απ τις οθονες η νυχτα κρυβει μυστικα καημους και ονειρα παλια υπογειες κραυγες πληξη κι εγνοιες θολες μικρες ανωδυνες ανατροπες (και) συναισθηματι

πως να ζεσταθουν αυτες οι αιθουσες;! δεν ειναι το πετρελαιο που δε φτανει ειναι τα χνωτα που λιγοστευουν

Για να ομορφίνω το δομάτιό μου έβαψα το όνομά σου με κόκκινο χρώμα στους τοίχους. Όλοι με ρώτησαν πόση κόκκινη μπογιά χάλασα μα κανείς δεν κοίταξε τις φλέβες μου.