Αχ, ζέστανα κι άλλο το βλέμμα μου. Έβαλα τέντα. Εκρού απέξω, κρεμ από μέσα. Και τώρα, κάθε πρωί που ξυπνώ, αντί να βλέπω την ασπρίλα του νοσοκομείου να λούζει σαλόνι και γραφείο, αντικρίζω μια κίτρινα ζεστάδα να χοροπηδά πάνω στα έπιπλα, τους τοίχους, το παρκέ, τα λουλούδια