Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου. Χτυπάς και σήμερα. Βλέπεις και σήμερα. Αγγίζεις και σήμερα. Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν. Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ; Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου; Όταν φίλμαρες όνειρα κ

ξεχνώ ακόμη πότε η μέρα η αφημένη πέφτει ξεχνώ ακόμη κι αυτό ότι ο ουρανός σχίζεται ότι μάτια χωρίζονται ότι το αίμα πετιέται ότι κοιτάζει σαν να’ταν η αγάπη εγώ, αναμένω τη μεγάλη ψυχρή ηρεμία, και ότι ο ορίζοντας επιτέλους ανάβει Δώσε μου τη φωτιά σου Δώσε μου.

(βουητό πόλης, θόρυβοι δρόμου, μουσική απλή, ονόματα, φωνές, κλάξον.) κοιτά σφίγγοντας τις γροθιές, τα αντικείμενα στο τραπέζι χάνονται· τα χέρια του περιγράφουν τη χειρονομία της αποφυγής, πέφτουν. Το κεφάλι του γέρνει αργά, πέφτει· το μέτωπο στο τραπέζι· τα χέρια στο μέ

Η Πόρτα ανοίγει, πίσω της κρεμασμένο παντελόνι χωρίς πτυχές τιράντες απροσδιορίστου χρώματος· φθαρμένες δύο στριμμένες γραβάτες καπέλο στο κρεβάτι πρόσωπο κουρασμένο μάτια θλιμμένα «τι περίεργα πράματα» μου λες «συμφωνώ μαζί σας».

Στο κινητό φόντο διάφορων της επικαιρότητας εικόνων με τους συνήθεις τίτλους. Πλήθη μεγάλων προσωπικοτήτων, ατυχήματα αθλήματα ιεροτελεστίες, εργοτάξια πανηγύρια· μάχες. Ένα χέρι ανδρικό καλά ανοικτό, δυνατό. Ενώνεται με το της γυναίκας χέρι αστόλιστο· περιποιημένο. Τα δύο

Μια διάγνωση είναι ότι πρέπει· πρόκειται για ασθένεια εκ αμφιβολίας προερχόμενη αφού η πλαστή μου ειλικρίνεια πρέπει επειγόντως να θεραπευτεί τώρα για να προλάβω να νιώσω την ηδονή μια γραπτής μου θύμησης. ένα κίνητρο το οποίο δεν φαίνεται πειστικό.