FRANCESCO PETRARCA [ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΩ, ΦΙΛΟΙ, ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΕ ΠΟΘΟ]   Εκεί που ανοίγω, φίλοι τα φτερά με πόθο κοντά σας να βρεθώ, να βρω κι εγώ γαλήνη, η Μοίρα εκεί ακριβώς τις ξόβεργές της στήνει, κι αν δεν με πιάσει, αλλού με στέλνει. Τότε νιώθω   πως δεν φελάει σε ξένα μέρ

ANNA SEWARD (1747-1809) TO MR. HENRY CARY, ON THE PUBLICATION OF HIS SONNETS Praised be the poet who the sonnets claim, Severest of the orders that belong Distinct and separate to the Delphic song, Shall venerate, nor its appropriate name Lawless assume. Peculiar is i

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ 15 [ΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ] Πώς και να υπάρχεις έξω από τις λέξεις και μέσα τους και πάλι να σε βρίσκω είναι δικό σου πια αυτό το ρίσκο που θες να κατοικείς για να διαλέξεις. Μαζί με το φεγγάρι που ανεβαίνει πυκνώνοντας γύρω απ’ το μίσο

PIERRE DE RONSARD (1524-1585) [ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΧΡΥΣΟΙ ΔΕΣΜΟΙ...] Αυτοί οι χρυσοί δεσμοί και τ’ άλικο το στόμα μες στα γαρούφαλλα, στα ρόδα και στα κρίνα βαμμένο, και με κοράλλια που-κι εκείνα!- το μάγουλό της βάφαν στης αυγής το χρώμα· τα χέρια κι ο λαιμός· το μέτωπο· κι ακό

RICHARD WATSON GILDER (1844-1909) THE SONNET What is a sonnet? Tis the pearly shell That murmurs of the far-off murmuring sea; A precious jewel carved most curiously: It is a little picture painted well. What is a sonnet? Tis the tear that fell From a great poets hidde

GUIDO CAVALCANTI (1255-1300) S’IO PREGO QUESTA DONNA CHE PIETATE Sio prego questa donna che Pietate non sia nemica del su cor gentile, tu di chi sono sconoscente e vile e disperato e pien di vanitate. Onde ti vien sì nova crudeltate? Già risomigli, a chi ti vede, umìle

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΚΑΡΤΕΣΙΑΝΟ ΦΡΕΑΡ Μες στη σπηλιά της τη σκολιά φυλακισμένος τον ύπνο να τρυγώ και να ονειρεύομαι ότι ελεύθερος αντλώ το κάλλος της στα σκότη· σε σέμνωμα εκείνη να σαρκούται ασμένως των πόθων, που με ωθούσε ε κ ε ί να ζω δεμένος: στου πηγαδιού τον Καύκα

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ [Γραμμένο στο ίδιο πλοίο] Σου άρεσαν τα σονέτα μου και αγάλι αγάλι εψυχοπόνεσες κ’ εμένα κ’ εχάρισές μου, ομορφομάτα, μ’ ένα φίλημα, την καρδιά σου τη μεγάλη. Ποιος ερράγισε τ’ άλικο ανθογυάλι και αντίς αίμα νερά θωρώ χυμένα και τ’ άνθια της

FREDERICK WILLIAM FABER (1814-1863) SONNET-WRITING: TO HIMSELF Young men should not write sonnets, if they dream Some day to reach the bright bare seats of fame: To such, sweet thoughts and mighty feelings seem As though, like foreign things, they rarely came. Eager as

FRANCESCO PETRARCA [Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΨΗ, ΟΠΟΥ ΠΟΝΩ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΩ]   Σ’ αυτή την όψη, πού πονώ κι αναστενάζω, βαθύς ο πόθος μού εκάρφωσε το βλέμμα· κι αφ’ ότου ερώτησε ο Έρως «Τί κοιτάς;», το γνέμα πλέον των χεριών της δεύτερή μου αγάπη βάζω.   Σαν ψάρι που ’πιασε τ’ αγκίστ

EBENEZER ELLIOTT (1781-1849) POWERS OF THE SONNET Why should the tiny harp be chained to themes In fourteen lines, with pedant rigour bound? The sonnets might is mightier than it seems: Witness the bard of Eden lost and found, Who gave this lute a clarions battle sound

THOMAS EDWARDS (1599-1648) IMITATED FROM THE SPANISH OF LOPE DE VEGA (MENAGIANA) Capricious wray a sonnet needs must have; I neer was so put to t before--a sonnet! Why, fourteen verses must be spent upon it: "Tis good, howeer, t have conquered the first stave. Yet I sha

ROBERT BURNS (1759-1796) A SONNET UPON SONNETS Fourteen, a sonneteer thy praises sings; What magic mystries in that number lie! Your hen hath fourteen eggs beneath her wings That fourteen chickens to the roost may fly. Fourteen full pounds the jockeys stone must be; H

WILLIAM WORDSWORTH (1770-1850) NUNS FRET NOT AT TEIR CONVENT’S NARROW ROOM Nuns fret not at their convents narrow room And hermits are contented with their cells; And students with their pensive citadels; Maids at the wheel, the weaver at his loom, Sit blithe and happ

JOHN KEATS (1795-1821) ON THE SONNET If by dull rhymes our English must be chained, And, like Andromeda, the Sonnet sweet Fettered, in spite of painéd loveliness; Let us find out, if we must be constrained, Sandals more interwoven and complete To fit the naked foot of

FRANCESCO PETRARCA [ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΟΤΑΤΗ ΜΑ ΚΙ ΑΓΙΑ ΗΜΕΡΑ]   Εκείνη την πικρότατη μα κι άγια ημέρα, που κλαίουσα ήμπε στην καρδιά μου μια εικόνα της, δεν υπάρχει τρόπος... ύφος... να την πω, να τη γράψω· μόνο ο νους μου την πιάνει ως αιθέρα.   Με θλίψη ευγενικά αρθρωνότ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ Κομμάτι αργά, μα κάποτε θα ρθούν, οι κριτικοί, των τωρινών τα εγγόνια, στης παγερής ανυπαρξίας τα χρόνια στη σκόνη μου την τύχη τους να βρούν. Τον κόσμο το στενό θα ρθούν να ιδούν όπου η καρδιά η πλατιά χτυπούσε αιώνια και σα δεντρό πετούσε

DANTE GABRIEL ROSSETTI (1828-1882) A SONNET A Sonnet is a moments monument,-- Memorial from the Souls eternity To one dead deathless hour. Look that it be, Whether for lustral rite or dire portent, Of its own arduous fulness reverent: Carve it in ivory or in ebony, As

GARCILASO DE LA VEGA [ΑΠΟ ΚΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑ ΠΟΘΟΥΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΣΤΗΣΕΙΣ]   Από κερί άγαλμα ποθούσες να με στήσεις να βλέπω για ήλιο μοναχά το πρόσωπό σου, που όποιος τό ’δει και δεν πιάσει απ’ το δικό σου το βλέμμα πυρκαγιά, του λείπουνε οι αισθήσεις.   Από τα μάτια σου ένα φως πη

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Η ΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ        Σαν από γέλιο εκεί να χορεύει η Φύση Η Φύση χαμογέλασε και η Ζάκυνθος με χάρη οχ των κυμάτων ήβγε την κοιλία. Μυρτιές και κλώνοι κι αιθέρια πνεύματα απ’ τον κεστόν –από τη ζώνη της Αφροδίτης ήτοι– τη στεφάνωσαν να πάρει το

GUERZO DI MONTECANTI (13ος αιώνας) HE IS OUT OF HEART WITH HIS TIME If any man would know the very cause Which makes me to forget my speech in rhyme, All the sweet songs I sang in other time,-- Ill tell it in a sonnets simple clause. I hourly have beheld how good withd

GARCILASO DE LA VEGA [ΑΔΗΜΟΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ’Ν’ ΑΠΟ ΜΕΣΑ]   Αδημονώντας για να δω τί ’ν’ από μέσα στου στήθους σου το κέντρο... τί εκεί ανασαίνει... να δω αν αυτό που πνέει απ’ έξω ώς μέσα μπαίνει και αν το είναι με το φαίνεσθαι συνέχει τρέσα   ευθεία, τα μάτια εκάρφ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΡΚΟΡΑ Χτες έδειξες σε μένα και στον κόσμο, Μοίρα, τον νεαρό βλαστό και μού ’πες στη λαλιά σου: «Το βλέμμα στον σεμνόν ετούτο στρέψε! Γύρα σου πού θα βρείς ειδή άλλη τέτοια, τη θωριά σου ν’ αρπάζει μαγεμένη; Το παιγνιώδες –

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΟΡΦΕΑΣ Αοιδέ, που τρέχεις στην τυφλήν ειρκτή της νύχτας νά ’δεις τη σύζυγό σου μες στη λήθη, ω, μη βαρυγκομήσεις που αντί γι’ αυτήν εμένα εις τούτο τ’ άντρο, που ’χτισ’ ο Άδης, θε νά ’δεις – με άξια πνεύματα έφτασα κι εγώ επίσης. Βασανιστήκαμε να ρθού

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΜΙΑ ΚΟΥΠΑ ΓΑΛΑ Γ α λ ά ν ι ζ α ν –που λέει κι ο Ρίτσος– οι μετώπες της Αίτνας, και το μάγμα εκρύωνε που ’χε τρέξει στην κοίτη των ερώτων. Χτύπησε ήδη έξω έξη φορές το σήμαντρο: εξημέρωνε. Α ν τ ι λ ό π ε ς ετρέχαν οι σφυγμοί σου ακόμη – ε σ ύ μου τό ’