Χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να κολλήσεις ένα βάζο, παρά για να το σπάσεις και αυτός είναι η μοναδική αλήθεια. Αυτή η συσσώρευση όλων σου των φόβων, όλα αυτά που άφησες πίσω και το φοβερότερο απ’ όλα, το μέλλον σου, θα κρατήσει βασανιστικά πολύ. Μακάρι να κατάφερνα να

Μάσκες και όψεις, καθρέφτες και αντικατοπρισμοί….Μα τίποτα δε κρύβει τη γύμνια μας…ούτε η στρατηγική! Νομίζω οτι το παρακάτω κομμάτι περιγράφει επακριβώς τούτη τη κατάσταση: “Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη που με εμποδίζει οτι είναι πίσω του να δώ Δεν έχω δει ποτέ μο

πρό(σ)κληση, να μας πάρετε μαζί σας στο ομορφότερο μέρος στον κόσμο που έχετε πάει! πείτε μας εσείς και τα έξοδα πληρωμένα! καλλιτέχνης άνευ τέχνης, τέλσον, Άρης, blue elephpant και η if…ιγένεια.

«Πέρασες απ΄ τη ζωή μου και τα έκανες όλα άνω-κάτω, γαμώ τη μου…» σκέφτηκε την ώρα που το ραδιόφωνο στ’ αμάξι παίζει ένα ζωντανό κομμάτι που λατρεύει. Ξέρει πως δεν υπάρχει κανείς άλλος να τον ακούσει μα κοιτάζει προς την θέση του συνοδηγού μόνο για να δεί ένα παπάκια-κάγκο

Το είπες ξεκάθαρα, με μια φωνή βαθειά και θυμωμένη, αυτο που δεν παραδέχεσαι, είναι κάτι που δεν μπορείς, αδυνατείς σε κάθε επίπεδο, να επιστρέψεις στον άλλο, γιατί οι απαιτήσεις του δε, θα έπρεπε να, σε ενδιαφέρουν. Δυο χέρια στο λαιμό και αλλάζεις, αλλάζεις δέρμα και, του

Σκαρφαλωμένος στη γυρισμένη πλάτη σου, ψάχνω να βρώ τις κινήσεις μου, μέσα σε έναν έρωτα χωρισμένο σε στρατόπεδα. Κι οι αποστάσεις, σε πλήρη ακινησία, και μήτε ένα βήμα μπρός, μήτε πίσω, και μάτια στεγνά, και λόγια αβίαστα σκληρά, αλόγιστα και αζύγιαστα, και… και…και… και,

Ξεκίνησα αποφασισμένος να μην σκηνοθετήσω καμία συνάντηση, ξεκίνησα τυχαία. Να ακολουθήσω τη ροή μιας περιπλάνησης, ενεργητικά –πράγμα αδύνατον– δίχως να επιδιώκω κάτι συγκεκριμένο, γιατί στις μυθοπλασίες περί έρωτα καταγράφονται μνήμες περαστικές, αόριστες, μακρινές και κα

Όταν ήταν γύρω στα δώδεκα μίλησε στην Έλενα, τον πρώτο του μεγάλο έρωτα, για τον φανταστικό του φίλο που τον φώναζε χαϊδευτικά Μάξιμο. Αυτή είχε την κακή συνήθεια να τον φιλά απαλά στα χείλη και να του υπενθυμίζει πως ο φίλος του αυτός, ήταν στην πραγματικότητα ανύπαρκτος.

…σχεδόν τα καταφέραμε… μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά, …πλέον είμαι σίγουρος, αυτή την φορά θα το τελειώσω…

Πολλές φορές, πηγαίνοντας στη προς τη γέφυρα του Πολυφύτου, σταματούσα για ώρα, στύλωνα το βλέμμα μου σε κάτι μεγάλες λευκές πέτρες στη βάση της και σκεφτόμουν πως έβλεπα έναν βυθό όπου δεν υπάρχουν πια οι Εφιάλτες. Πέρασα έξι χρόνια στη βαριά υγρασία των δρόμων του νησιού,