Ήταν βράδυ Σαββάτου και η πρώτη βροχή του Φθινοπώρου έπεφτε πάνω στην παλιά πόλη του Ηρακλείου. Όπως συνήθως συμβαίνει στην πρώτη βροχή, η σκόνη στους μετασχηματιστές των πυλώνων προκάλεσε διακοπή του φωτισμού στους εξωτερικούς χώρους. Τα ορμητικά ρυάκια στα στενά σοκάκια

Χωρις φωτισμο παραμενει καθε βραδυ, μετα τις 2:30 τα μεσανυχτα, ο Παρθενωνας, το μνημειο συμβολο του Ελληνισμου, σε ολοκληρο το κοσμο... την ιδια ωρα, που αλλα Εθνικα Μνημεια, στις περισσοτερες αναπτυγμενες χωρες του κοσμου, παραμενουν συνεχως φωτισμενα καθολη τη διαρκεια τ

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους. Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά

…Άνοιξα τα κοκκινισμενα μάτια μου όταν ένιωσα ότι πνίγομαι ,μια σωτήρια αίσθηση αυτοσυντήρησης και μια παράξενη γεύση στο ξεραμένο μου στόμα … Το ονειρεύτηκα …θεέ μου ,έμοιαζε τόσο αληθινό ..τόσο που ..ένα τράβηγμα στο λαιμό μου με επανέφερε στο ίδιο δωμάτιο ,το φως είνα

αλλα μωρο μου ξερεις γιατι μαρεσει να ειμαι ξυπνια οταν ειναι τοσο αργα και εσυ εισαι εκει μονος σου μεσα στο σκοταδι?

τι και αν εισαι κοντα; τι και αν εισαι 20 λεπτα με το αυτοκινητο μακρια; πιο μακρια εισαι τωρα... ουσιαστικα εισαι πιο μακρια.. πιο πολυ σε εβλεπα και μιλουσαμε οταν ησουνα κριτη... εσυ αισαθαναισαι πιο μακρια... ή πιο κοντα; αναρωτιεμαι τωρα... αναρωτιεμαι και αν γραφεις

Παλιά νόμιζα πως μόνο εγώ μπορούσα να δω αυτόν το λευκόγκριζο μουσαμά με τους απύθμενους κρατήρες που καλύπτει την επιφάνεια του φεγγαριού. Απόψε είχε ένα εκπληκτικό, ψυχρό και υγρό ολόγιομο φεγγάρι, πάνω από το κεφάλι μου. Το σκηνικό ήταν σωστό, το ίδιο και οι μετρημένες α

Το Όνειρο με έβαλε κάτω κι άρχισε την ανάκριση τρίτου βαθμού και μάλιστα χωρίς προβολέα. Έτσι, στο σκοτάδι, κάτω από το νερό και το σύμπαν, βάλθηκε να μάθει. Μ’αρέσουν οι ερωτήσεις, οπότε έπαιξα. Τι με ρωτάς; 1. Γιατί κλαις; Γιατί είμαι μόνη εκεί ψηλά κι όλα τα άλλα, απλώς

Κάτι ξεκίνησε τελείως θεόστραβα. Στην αρχή είπα, έτσι, για να διατηρήσω το θετικό μου πνεύμα -γκούχου-γκούχου-, πως φταίει η μέρα. Μετά η μέρα έγινε η εβδομάδα, μετά το δεκαήμερο, ε, το δεκαπενθήμερο. Αλλά έχω πειστεί, πως ούτε ο μήνας δε με φτάνει! Μα τι να πω δηλαδή, ότι

Ετικέτες κατασκευές, νύχτα, σκοτάδι, τι θέλει να πει ο ποιητής;, φανάρι, φως, χειροποίητο

Είμαι καθισμένος στο γωνιακό τραπέζι και προσπαθώ να φάω μετά από ένα πολύωρο και κουραστικό ταξίδι με την νταλίκα που έχω αραγμένη ακριβώς από έξω ,θέλω ακόμα τρεις ώρες ταξίδι μέχρι να ξεφορτώσω και να ξεκουραστώ επιτελούς Παρατηρώ μέσα σε αυτήν την βοή που υπάρχει εδώ ,τ

……Ξύπνησα μέσα στη νύχτα σχεδόν πετάχτηκα όρθιος ,ένας οξύς πόνος στο στομάχι μου νομίζω ότι κάτι υπάρχει μέσα μου και θέλει να βγει έξω ,με το που στέκομαι στο κρεβάτι το κεφάλι με προδίδει ξαναπέφτω στο μαξιλάρι με δύναμη ,θεέ μου δεν πρόκειται να ξανά πιω ποτέ το σκέφτομ

Μου αρέσει το σκοτάδι ,με ηρεμεί κάθομαι ώρες έτσι με ανοιχτά τα μάτια ,μέσα σε αυτό το τίποτα σε σκέφτομαι ,πάντα σε σκεφτόμουν έρχεσαι την ώρα που είμαι μόνος μου κάθεσαι απέναντι μου και μου πετάς σαν τραπουλόχαρτα τις αναμνήσεις ενός έρωτα που ξεκίνησε τυχαία και τελείω

Ανατρέξτε στους συνδέσμους σε αυτήν την ανάρτηση

Στην σιωπή είναι όμορφα αλλά κάνει κρύο. 55 ημέρες στο σκοτάδι της απομόνωσης ήταν αρκετές και δεν θέλω να τα περάσω ξανά. Πόσο πολύ επιθυμούσα να είχαν αλλάξει όλα, όσα άφησα πίσω από την βαριά πόρτα της σιωπής μου. Τίποτα όμως δεν άλλαξε, τίποτα! 2 Άνθρωποι έχασαν την ζω