ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Δεν υπάρχει χρόνος για δοκιμές και νέα διάψευση ελπίδων. Δεν είναι ώρα για νέα απογοήτευση, δεν είναι ώρα για παγίδευση σε παραπλανητικές ψευτολύσεις. Δεν αξίζει στο λαό να νοιώσει για μια ακόμα φορά προδομένος. Μεγάλα Λόγια Μεγάλων Ανδρών " Εάν

(Πηγή εικόνας: giverny-impression.com) Δεν έχω κέφι σήμερα. Η ψυχή μου μεταμορφώθηκε σε κοιμισμένο νούφαρο και ξάπλωσε πάνω σε φυσαλίδες γυάλινες. Ταξίδεψε τόσο μακριά από μένα. Ετοιμαζόμαστε με τον άντρα για την τελευταία, μεγάλη μας μετακόμιση. Αυτής της σεζόν, τουλάχιστο

άλιμος - αύγουστος 2008 alimos, attica, greece - august 2008

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους. Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά

Σε έχω φανταστεί 1-2 φορές μέχρι τώρα να λες στα μάτια μου πως θες να παντρευτούμε, περιμένοντας εναγωνίως και λιγάκι αμήχανα την απόκρισή μου. Τις προάλλες που γονάτισες με νόημα και θεατρικότητα για να μου ζητήσεις συγνώμη, την είδα τη στιγμή ζωντανή. Άρα υπάρχει, όχι; Κα

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου. Χτυπάς και σήμερα. Βλέπεις και σήμερα. Αγγίζεις και σήμερα. Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν. Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ; Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου; Όταν φίλμαρες όνειρα κ

Μια και δυο κίνησα για το σούπερ μάρκετ, το μεγάλο. Εκείνο κει στην πλατεία. Βούτηξα ολόκληρη στον πάγκο με τα φρούτα κι άφησα τις σκιές μου να αποφασίσουν ποιο χρώμα έχουν ανάγκη. Έμπηξαν τα ακροδάχτυλά τους στις φράουλες και τα κεράσια. Για να μπορούν να ζωγραφίζουν με τα

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά. Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγ

Μια ζωή… δες πόσο πολύτιμο είναι αυτό το ψάθινο κουβαράκι που από τόσο ξεκίνησε και κοίτα… Έχει γιγαντωθεί. Έχει πλέξει κι άλλες σελίδες πάνω του. Κι έχει γίνει ένα όμορφο, καθάριο, στρογγυλό τόπι με εκατομμύρια γραμματόσημα, ρίζες, κομμάτια, φλοίδες, ρινίσματα να το διαμορ

Ξύπνησε ιδρωμένος και μ’ έναν φοβερό πόνο, συνέπεια της οπορτουνιστικής διάθεσης του παχιού του εντέρου να εργάζεται δίχως να λαμβάνει υπόψη τις εντολές απ’ τα κεντρικά, αδιαφορώντας για την γραφειοκρατία των δυο οργανικών συνεταίρων του Νικολάκη Διάσελου: Θρέψη – Πέψη Α.

(Πηγή εικόνας: www.change-management.com ) Πάρε, βγάλε, αφαίρεσε. Μη μου δίνεις άλλο. Όχι άλλο, να χαρείς. Σταμάτα το για λίγο. Τράβα το πόδι σου από το πεντάλ, κράτα το χέρι σου μακριά από το πρόσωπό μου, κλείσε το στόμα σου λίγο και γείρε το κεφάλι να δεις. Γείρε το ψηλά,

Στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης In Maputo, Mozambique

Happy hour… Έλα κόσμε, πάρε κόσμε… Έχω… κι από αυτό έχω καρδιά μου. Έμεινα χωρίς Internet τις τελευταίες, δεν ξέρω κι εγώ πόσες, ώρες. Οι γάτες μου, τα καμάρια μου, τα πλασματάκια τα αθώα που συμπληρώνουν σχεδόν 4 μήνες ζωής, μασούλησαν τα καλώδια. Κι εγώ απέμεινα να κοιτάζ

Διάλεξες από τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια μια παραδοσιακή στάμνα με ρόδακες, και τη γέμισες προσεκτικά μέχρι επάνω. Τη φούσκωσες δάκρυα, αμαρτίες και μεταμέλειες… Αμέλειες. Αφού ροκάνισες το φαγωμένο κομμάτι ξύλου, προσπάθησες να το σπάσεις, να τ’ανοίξεις στα δυο και γρήγορα β

-Μα γιατί επιμένεις; Δεν σου έδωσα εγώ την κάρτα! -Κι αν δεν την έδωσες εσύ, τότε ποιος την έδωσε; -Που να ξέρω ‘γω! Ψάξε στον κύκλο σου, όλο και κάποιος θα βρεθεί που θα τολμήσει να παραδεχτεί ότι τρώει τυροπιτάκια σε new age συνέδρια. Κι αν δεν σου λυθούν οι απορίες, ξ

Το κινητό του Νικολάκη Διάσελου, ιδιωτικού ερευνητή της blogόσφαιρας, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο, αλεξιθάνατο και αλεξίκακο, σπάταλο και επιζήμιο (ο Διάσελος ήταν πιστός οπαδός της θεωρίας που έλεγε ότι δεν είναι οι άνθρωποι αυτοί που καταχρώνται τα αντικείμενα, αλλά το αντ

Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στην Νομική Σχολή και στην οδό Σκουφά και στις οδούς Μαυρομιχάλη κι Ιπποκράτους ,ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες κι αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο:"Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι;Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα;" Κι η Σύγκλ