Το γιατί υπάρχουν συνάνθρωποί μας στις φυλακές, δεν είναι δουλειά δική μας να το κρίνουμε. Το ότι ΚΑΙ αυτοί έχουν δικαιώματα και προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν σωστά, μπορούμε να το υποστηρίξουμε. Για την κατάσταση των ελληνικών φυλακών και των εγκείστων, το ΚΚΕ,

...ενα αγαπημένο τραγούδι. ...συντροφιά στον πόνο,στίς αναμνήσεις,στίς εξομολογήσεις,στούς" διαλόγους" μονολογώντας για όλα αυτά που δεν ζήσαμε... ...στην "κρυφή" υπόσχεση ...της αντάμωσης

    Αυτές τις μέρες της οικονομικής καταιγίδας, που αδειάζει ταμεία και ταράζει ζωές, η αττική γη ζει εν παραλλήλω βίο ατάραχο, προμοντέρνο, μακριά από τα τρέχοντα, τους φόβους και τη δυσθυμία. Αλλά και κοντά. Από τις 3 Οκτωβρίου και έως τις 2 Νοεμβρίου το λείψανο του Αγί

Για μια εποχή περιφερόμουν σα φάντασμα, Μέσα στις σκιές της νύχτας, Από τόπο σε τόπο, Απ’ το τίποτα στο τίποτα. Δεν είχα κάπου να πάω, όχι στ’ αλήθεια, Μονάχα περιφερόμουν αναζητώντας στο άγνωστο, Μια υποψία πίστης που πεισματικά μου διέφευγε. Ωστόσο, δεν κατάφερα να τη βρω

Προσπαθούσα να κοιμηθώ Μα δεν μπορούσα. Σκέψεις με ταλάνιζαν Αναμνήσεις κρατούσαν τα μάτια μ’ ορθάνοικτα. «Πρέπει... Πρέπει να τελειώνω με όλα Όσο είναι ακόμη νωρίς,» Σκεφτόμουνα. Αλλά, δεν μπορούσα να κάνω κάτι, Καθώς ήμουν, Νυσταγμένος, αλλά άυπνος, Αποφασισμένος μα αδύ

Για μια ακόμη φορά μπορώ να πω ότι η ταινία δεν αδίκησε τη «Σιωπή των Αμνών» του Τόμας Χάρρις, αλλά αντίθετα ανέδειξε τα δυνατά στοιχεία της στοιχεία. Η υπόθεση λίγο-πολύ γνωστή απ’ την ταινία: Ένας κατά συρροή δολοφόνος σκορπά τον πανικό απάγοντας και δολοφονώντας γυναίκε

«Πίστεψε σε παρακαλώ πως έρχονται επιτέλους για εμάς τα καλύτερα… Γιατί μ’αγαπάς και σ’αγαπώ. Και καμιά φορά ΑΥΤΟ είναι αρκετό». Έχω φορτώσει στο Μιντιακό Πίθηκο το «The king for a thousand years», the king for a million dreams των Helloween κι αφήνω να μου βγει κάθε πρίμα

..ο έρωτας δεν είναι ρούχο να το δοκιμάσεις.... δεν είναι παλτό να το φορέσεις.... δεν έχει μέτρα.. ούτε σκέψη.... δεν έχει μορφή ούτε πρόσωπο.... έχει τρέμουλο στα χείλη.... έχει κλάμα.... έχει δυνατούς παλμούς στη καρδιά.... έχει πάθος.... έχει ατέλειωτους οργασ

κρυώνω λίγο.. και νιώθω αυτή την υγρασία να μου περνάει το είναι.. στεγνό το στόμα.. και μια ψυχή στο κενό.. μια μαχαιριά είναι εδώ και πονά..

Εκφράζομαι.. σχεδόν πάντα "φόρα παρτίδα.." αλλά δεν νιώθω την ανάγκη να το κάνω ξανά. Απέχω..

8 μήνες.. 10 μέρες.. 4 ώρες.. ..φτάνουν για ένα ταξίδι στο Παρίσι.. ..χωρίς να χρειαστεί το Παρίσι την παρουσία μου.. ..ίσως να φτάνουν για δυο ζωές!!! ..ίσως να χάνει το Παρίσι.. ..ίσως.. ..ίσως.. .. ίσως.. ..ανάσα μεγάλη.. ουφφφφφφφφφφφφφφ ..θέλω να είναι

όλα τσίτα.. στα όρια μας.. γκρίνιες.. μαγικές στιγμές.. σεξ.. αγκαλιές.. κλάματα.. γρήγορες ατάκες.. και παράταση στο τίποτα.. παράταση σε δύσκολες ώρες.. που σίγουρα ΠΡΕΠΕΙ να γευτούμε.. γεννήθηκες για να σε γνωρίσω.. είμαι απόλυτα σίγουρος.. ήμουν.. είμαι.. και θα

Πρότερος έντιμος βίος και κατόπιν σιωπή.. Δεν με χωρά τούτος ο κόσμος Προσεκτικά κρυμμένος πίσω από ερμαφρόδιτα συναισθήματα, μέσα σε χαλκευμένα προσωπεία, κάτω απτις απροσπέλαστες θαμπάδες.. Βγαίνοντας τρομαγμένος, μέσα από ιδρωμένα όνειρα δίπλα στων οριστικών μου επιλ

Κάποιοι πάντα μου έλεγαν ότι αυτή είναι η καλύτερη ιστορία που έχω γράψει. Και πάντα διαφωνούσα μαζί τους. Ωστόσο, είναι η πιο αληθινή, και γι αυτό της έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Διαβάστε, λοιπόν, για το κορίτσι που ήθελε να το φωνάζουν Θάλασσα: Στη θαλασσιά Μαρίνα - Ποια ε

Πόσο διαρκεί μια κηδεία; demon March 20th, 2008 6 λεπτά. 11 λεπτά. 21 λεπτά. 24 λεπτά. 26 λεπτά. Πέρασε μια ολάκερη ώρα κι εγώ ακόμη καθισμένη εδώ είμαι. Πάνω στον καναπέ. Πάνω από φέρετρα. Πάνω από παρελθόντα κι αναμνήσεις τόσο βαθιές κι ανατριχιαστικές, όσο οι βελόνες π

Έφυγες νωρίς ούτε που πρόλαβα ν αρχίσω, έφυγες νωρίς, μα είχα κι άλλα να σου πω... λόγια μυστικά, την άλλη όψη σου ν αγγίξω, λόγια μαγικά από ένα κόσμο μαγικό.... Ποιος φωνάζει; Ποιος πληγώνει τη σιωπή; Τι να θέλει να μου πει;

Ολες οι μέρες ίδιες, φρικιαστική μονοτονία. Διαδέχεται η μιά την άλλη, χιλιοπαιγμένη ιστορία. Συμβιβασμοί , ψευτιά κι υποκρισία κατάντησε η ζωή μας μιά σκέτη κοροϊδία. Ληγμένα αισθήματα, προσμένοντας ελεύθερα ταξιδεύουν, και τη σιωπή της συγκατάβασης συγκατάνευση την ερ

Χτύπησε το τηλέφωνο και δεν μιλούσε κανείς. "Ναι;" Άκουγα μιαν ανάσα, αλλά ίσως να ήταν μόνο η δική μου. "Ποιός είναι; Παρακαλώ; Ναι;" Πρέπει να ρώτησα πέντε φορές. "Είδα μια ταινία απόψε" ψιθύρισα τότε, ελπίζοντας να μην είναι κάποιος άσχετος. Αλλά θα μπορούσε να είναι ο

Συνήθισε πια τους τρόπους της σιωπής Κι οι άλλοι απλά δεν τον καταλαβαίνουν. Τον βλέπουν να κάθεται εκεί γαλήνιος κι αμίλητος Και τον ρωτούν τι τρέχει, Γιατί δε μιλάει. «Τι να τρέχει ρε παιδιά;» απορεί αυτός. Πώς να τους εξηγήσει ότι τώρα πια δε μιλά Επειδή δεν έχει τίποτ

Ο/Η soduck γράφει στο η σιωπή: Επίκαιρη, αναγκαία, πληγωμένη αλλά και εγκληματική. Καλά έκανες και πέρασες. Η σιωπή με παρέα γαληνεύει καμια φορά. … Ο/Η soduck γράφει στο ερωτα-παντηση σε τρείς πράξεις: on time σχολιασμός φίλε. Ακριβώς τη στιγμή που σκεφτόμουν οτι είπα πολλ

Στην πραγματικότητα κανένας δεν μπορεί να πληγώσει τα αισθήματά μας >>> Το άκουσμα ενός βιολοντσέλλου ανατρέπει τη σιωπή >>> Οπως οι στίχοι ενός ποιήματος, το ζωγραφικό παραλήρημα στον καμβά, το άρωμα μιας γυναικείας ράχης >>> Θαύμασα τον "Μυστικό Δείπνο" του ανατολικογερμα

Όλα τριγύρω είχαν ποτίσει από την απογευματινή βροχή. Βράδιαζε ολοένα, ο χωμάτινος δρόμος είχε πια γίνει βούρκος από τα βήματα των περαστικών. Κοίταξε τα παπούτσια του, είχαν βαρύνει από την λάσπη. Προχώρησε, αδιάφορος πια για το αγκάλιασμα της βροχής που πήρε πάλι ν’ αρχίζ

Μεγάλο πάθημα της ανθρώπινης φύσης είναι η απόσταση που χωρίζει τη σιωπή από το θείο. Ο ποιητής, καταγραφέας του χάσματος μεταξύ Εκείνου και του Άλλου, απολαμβάνει τον ρόλο του. Οι φτερούγες των αγγέλων (ως αξιακό σύμβολο) είναι μετωνυμία της ποιητικής δύναμης. Το σημαίνον

Ξεκινώ να γραφω αυτό το άρθρο Κυριακή απόγευμα , με τον τηλεοπτικό δέκτη ανοιχτό στα τελευταία νέα απο το ολοκαύτωμα , σωστά πολεμικά ανακοινωθέντα. Δεν ξέρω αν μέχρι να δημοσιευτούν τούτες οι γραμμές θα έχει γίνει δυνατόν να μπει τέρμα στην καταστροφή. Επειδή όμως κάποια σ