Σύμφωνα με μια θεωρία, σε χίλια χρόνια όλοι οι άνθρωποι θα μιλούν μια (την ίδια) γλώσσα. Εκ πρώτης όψεως ακούγεται θλιβερό - να χαθούν τα ελληνικά μας, αλλά και χιλιάδες άλλες γλώσσες; Όμως αν το δει κανείς ρεαλιστικά, μακριά από ρομαντισμούς και τοπικές ταυτίσεις, κάτι τέ

"Δημήτριος Λιανόπουλος, [Νεαρός τότε δημοσιογράφος χωρίς ακόμη να είναι μέλος της Ενώσεως Συντακτών]: Είχε συλληφθεί από τους Βούλγαρους και εξορίστηκε (Β. Μεσολογγίτης, Επίσημα Πρακτικά). Εργάστηκε στο Γερμανικό Γραφείο Τύπου και αγωνίστηκε να αμβλύνει την αθλιότητα των

(...και να που μέσα σε μια στιγμή μπορούν όλα να γκρεμιστούν εντός σου) "Η περίφημη "Δίκη των Δωσιλόγων Δημοσιογράφων" άρχισε στις 23 Οκτωβρίου στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων και συνεχίσηκε μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 1945. Η απόφαση εκδόθηκε μετά από διαδικασία οκτώ ημερών. Στ

1. Η κήρυξη ενός πολέμου είναι πάντοτε «παράνομη»; 2. Ή μήπως άλλες φορές είναι «νόμιμη» κι άλλες «παράνομη»; Και πότε είναι το ένα ή το άλλο; 3. Μήπως η κήρυξη ενός πολέμου είναι πάντοτε «λάθος»; 4. Ή μήπως άλλοτε είναι «λάθος» κι άλλοτε «σωστή»; Και πότε; 5. Το «νόμιμο»

Αυτοί που σήμερα τον στηρίζουν, αύριο θα τον κρεμάσουν... Ως συνήθως!

"Απαγχονίσατε τον Σαντάμ επειδή έκαψε μερικά Σιιτικά χωριά κι εδώ που εξοντώνουν έναν λαό κάνετε τα στραβά μάτια."...«Δυστυχώς, ορισμένοι εταίροι μας αντί να μας βοηθούν, μας υπονομεύουν» είπε, καταγγέλλοντας ότι «γεωργιανές δυνάμεις στο Ιράκ επέστρεψαν, με αμερικανικά αε

Μπλεγμένοι, μπουρδουκλωμένοι, α-νόητοι. «Για να κλαίει και να οδύρεται ο Κακιασβίλι στην κατά-καμμένη Ολυμπία, το δίκιο θα το έχουν οι Γεωργιανοί και τ’ άδικο οι Ρώσοι». Γιάνκα χορεύουν Κακιασβίλη και ο «Ηλιάδης» και ο Κωστάλας και ο Κατσαρός και η άλλη η μουρλοκακομοίρα

...ανακατεύεται! Πως το είχε πει ο Φουκουγιάμα; Ηλθε το τέλος της Ιστορίας; Αιώρα που τον αιωρούσε κι αυτόν και τους ηλίθιους που συμβούλευε και που νόμιζαν πως με την παγκοσμιοποίηση είχαν "καθαρίσει" εξ άπαντος τους λογαριασμούς τους. Οι αγράμματοι! Τώρα ποιος είναι με

Κανένας αρχαίος πόλεμος δεν έχει τελειώσει γιατί οι πόλεμοι τελειώνουν όταν χάνονται και σβήνουν οι λαοί που τους διεξάγουν, όταν τα κόκκαλα των νεκρών, οι αιχμές από τα βέλη και τα δόρατα, οι σπάθες και οι λόγχες έχουν πια γίνει άμμος ψιλή στα βάθη των ωκεανών. Οσο όμως

Θυμάμαι εκείνες τις πρώτες Κυριακές που όλο το σπίτι μύριζε καφέ, καμμένη ζάχαρη, τυρόπιτα και χαρτί εφημερίδας. Θυμάμαι τους ήχους από τα αεροπλάνα και τις τρεις μύγες στη μέση του σαλονιού. Ο πατέρας διάβαζε το κύριο άρθρο και μετά γυρνούσε στ αθλητικά καπνίζοντας "Παλλά

Αυτό ήταν για μένα Κυριακή... Τα δάχτυλά μου να σφίγγουν εκείνα τα καγκελάκια του κρεβατιού, ο πατέρας και η μάνα μου μαζί στο σπίτι, οι σοκολάτες υγείας, ο περίπατος στην παραλία της Θεσσαλονίκης, η μεγάλη κουκουβάγια στο ζωολογικό κήπο, η τυρόπιτα που ψήνεται στο φούρνο,

(ποστ υπό τους ήχους πολεμικών αεροπλάνων) Γιατί νομίζω οτι αυτό το καλοκαίρι δεν θα τελειώσει καλά; >>> Στο μεταξύ:Υπό μερικό έλεγχο η φωτιά στη Σαμοθράκη from Ειδήσεις (Τελευταία Νέα) | ERT Online

Άθλιες σκηνές το βράδυ, λόγια αδιάφορα, η μυρουδιά του άπλυτου μωρού ο γέρος που αποκοιμήθηκε στην καρέκλα, μικρές μοιχείες στον ύπνο, οι εποχές (ποιές εποχές;) - ενώ απ το διπλανό δωμάτιο ακουγόταν μουσική, σαν κάποιος να θεραπευόταν απ την προσωρινότητα. --------

Συχνά, μέσα στη νύχτα, καθώς περπατάς ολομόναχος κάτι σ αγγίζει στον ώμο γυρίζεις τότε- και μονομιάς νιώθεις όλο το μάταιο της ύπαρξης. Αλλά δε θλίβεσαι σαν να σαι ο πρώτος που το ανακαλύπτεις. ------------ Λειβαδίτης Τάσος

Ενώ οι κούκλες με τα παλτά που φορούν τα κορίτσια πάνω από τα μαύρα συνολάκια του μουσουλμανισμού λιώνουν στη λάβρα της Μέσης Οδού, παραπέρα το παζάρι με τα διάφανα γκλίττερ υφάσματα της Ανατολής φαίνεται να απευθύνεται κυρίως σε τουρίστες και ορθόδοξους παπάδες. Στην Πρίγ

-Καλημέρα σας… -Λέγετε -ΙΚΑ Νέων Μουδανιών εκεί; -Ναι, τι θέλετε; -Ο παιδίατρος θα έρθει σήμερα; -Όχι, λείπει -Πότε επιστρέφει; -Μετά τις 29… -Μα λείπει από τον Μάιο -Εχει άδεια -Το παιδί μου έπρεπε να κάνει ένα εμβόλιο από τότε… -Τι να σας κάνω; -Άλλος γιατρός μπορεί να

Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. "Πώς γίνεται;" ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό αφού μ αγαπούσες. --------------- Λειβαδίτης Τάσος

Ξαναδιαβάζω, σχεδόν μονορούφι «τα καημένα» του Μένη Κουμανταρέα, εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα 1978, β’ έκδοση. Πήγαινα ακόμη στο Λύκειο όταν το πρωτοδιάβασα, κοντεύουν τριάντα χρόνια τώρα. Ασύλληπτη μου είχε φανεί η γραφή του τότε, στην αρχή με δυσκόλεψε, γρήγορα την έμαθα

...και ειδικά τα τελευταία επεισόδια, με τους αποκεφαλισμούς! Λάτρεψα τον αποκεφαλισμό του καθολικού αρχιτράγου το οποίον ο Μέγας Τράγος, Πάππας Κλήμης είχε αναγορεύσει Αρχιεπίσκοπο λίγο πριν πάει στον ντάκο! Λάτρεψα τον αποκεφαλισμό του Τόμας Μουρ! Αν και θα προτιμούσα ν

Στην τράτα μας την κουρελού, τη δημοσιογραφική, τη χιλιομπαλωμένη, σπάνια πλέον διαβάζεις ρεπορτάζ της προκοπής. Και ειδικά στα ένθετα περιοδικά των εφημερίδων. Κι αυτό όχι γιατί δεν υπάρχουν ικανοί ρεπόρτερ αλλά γιατί κυρίως λείπει το θάρρος από τα ίδια τα έντυπα που εκτε

Μερικές φορές νομίζει κανείς πως σ’ αυτόν τον τόπο ζουν έντεκα εκατομμύρια παρθένες κλεισμένες πίσω από τα καφασωτά μην τις δει ο ήλιος και κάψει το άσπιλο και αμόλυντο δέρμα τους και καμιά δεκαπενταριά εξώλης και προώλης που χαλάνε την καλή μας φήμη. Κι όταν κάποτε βγα

όλα τα άστρα τ ουρανού μ ένα φιλί στα μάτια... ...όλα τα φιλιά του Κόσμου μ ένα άστρο στο στόμα σου. Αντρέ Μπρετόν και Πώλ Ελυάρ από το Δοκίμιον Προσποιήσεως Γενικής Παραλύσεως... ...ακριβώς γιατί στο Δουβλίνο κάνει κρύο. Περίπου 12 με 14 βαθμούς. Και το Δουβλίνο είναι ό

Βράδυ όμοιο σχεδόν με τ άλλα : η πλήξη, λιγοστό το φώς, οι χαμένοι δρόμοι κι άξαφνα κάποιος που σου λέει "είμαι φτωχός", σαν να σου δίνει μια μεγάλη υπόσχεση. --------------- Λειβαδίτης Τάσος

Αργά. Το καφενείο άδειασε. Οι φίλοι έφυγαν. Κι εγώ ρεμβάζω ολομόναχος, κάνοντας τάχα πώς παίζω με τις τρίχες του στήθους μου, ενώ βγάζω προσεχτικά μιά μιά τις σφαίρες τις συνομιλίας, ---------- Λειβαδίτης Τάσος

Είναι ασύλληπτο πώς μπαίνει κανείς σε μιά κάμαρα. Το κλειδί δεν έχει καμιά σημασία. -------------- Λειβαδίτης Τάσος