Ετοιμάζομαι να τραβήξω νέο χαρτί. Οπότε, φρόντισε να την έχεις ανακατέψει δίκαια. Άσε τον αέρα να ορίσει ποιο χαρτί θα ανέβει στα δάχτυλά μου κι αν θα έχει πρόσωπο ή γραμμένη επιθυμία το κέρμα. Φύσα πίσω σου να διώξεις τα ίχνη και τράβα από την αρχή τη χορδή. Ετοιμάζω αλλαγ

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου. Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατ

Οσοι ασχουλουμαστε ειτε ερασιτεχνικα ( όπως ο γραφων ) ειτε επαγγελματικα ( φανταζομαι ) με τον αθλητισμο εχουμε καποιους αθλητες με τους οποιους υπαρχει μια ψυχωση. Όχι κατ αναγκην ( τουλαχιστον για μενα ) ειδωλοποιηση αλλα με την εννοια του θαυμασμου και του σεβασμου.

Ουάααααααααααααααα Δεν είμαι καλά. Αιστάνομαι σα να χαστουκίζω την ψυχή μου. Σκατά μέρα. Τόσο άσχημη είχα χρόνια να ζήσω. Άντε μήνες… Δε θέλω να στα γράψω τώρα αυτά. Ίσως αύριο. Γιατί τούτο το σακί χωρά πολύ βρισίδι μέσα του. Είναι η πρώτη φορά στον τόσο καιρό που γυρίζω σπ

Εδώ και λίγες μέρες κάτι περίεργοι τύποι κάνουν την εμφάνισή τους στην Αγγλία, σε διάφορα events όπως η έναρξη των εκπτώσεων στα Harrords , μια εκδήλωση του Elton John, ενας αγώνας τένις κλπ . Όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες οι τύποι αυτοί είναι μάλλον τρομακτικοί

Ναι, ναι, αυτό ακριβώς. Νομίζω πως θα εκραγώ. Λόγω θερμοκρασίας. Σιγά μην ανάψω κλιματιστικό. Δεν τα αντέχω. Και σίγουρα δεν αντέχω ούτε καν στην ιδέα, πως θα πρέπει να κλείσω όλα τα παράθυρα, για να δουλέψει αυτός ο διάολος. Οπότε… κάθομαι κι ανασαίνω τον λίβα που έρχεται

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - αρχείο ΤΟ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ. Της Έφης Μαρίνου. ΑΝΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ. «Penetrator». Το έργο του Αντονι Νίλσον μόλις ανέβηκε στο Θέατρο «Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ. Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ. Στη θέση της

Τον κοιτούσα κάμποση ώρα. Η μορφή του, αποτυπωμένη πάνω στο μισόκλειστο παράθυρο. Καθρεφτιζόταν εκεί, ελάχιστα παραμορφωμένος κι εγώ απέμεινα να τον κοιτάζω. Οι κινήσεις του μικρές, κοφτές, αλλά όχι απότομες. Ούτε βίαιες. Απλές κινήσεις. Που πότε εξέφραζαν νευρικότητα, πότε

Δυστυχώς η φύση για άλλη μια φορά χτύπησε την πολύπαθη Δυτική Ελλάδα. 10 μήνες μετά τις φωτιές ο σεισμός ήρθε να καταστρέψει ότι είχε απομείνει σε υλικά αλλά κυρίως σε ψυχικά αποθέματα στους κατοίκους της περιοχής. Για άλλη μια φορά καλούμαστε να δείξουμε την αλληλεγγύη κ

«Γενηθήτω το θέλημά μου». Έτσι αρχίζει και τελειώνει η προσευχή της Αντιγόνης. Την έχω ακούσει να μιλάει κουρασμένα στη μέρα που φεύγει και μετά, να κλείνει τα μάτια στην νύχτα που έρχεται οπωσδήποτε. «Γενηθήτω το θέλημά μου». Τώρα κρεμάει το πανωφόρι στη ντουλάπα. Την ακο

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν. Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων,

Νομίζεις ότι το παρελθόν δεν αλλάζει; Γελιέσαι. Αλλάζει κάθε στιγμή, επιμηκύνεται μέρα με τη μέρα, όλο και πιο πολύ, τόσο, που δεν χωράει στο μυαλό σου και αναδιπλώνεται για να χωρέσει. Λες «ξέχασα» και εννοείς «δεν θυμάμαι». Ξεγελιέσαι απολογούμενος: «ότι έγινε, έγινε, δε

Μια και δυο κίνησα για το σούπερ μάρκετ, το μεγάλο. Εκείνο κει στην πλατεία. Βούτηξα ολόκληρη στον πάγκο με τα φρούτα κι άφησα τις σκιές μου να αποφασίσουν ποιο χρώμα έχουν ανάγκη. Έμπηξαν τα ακροδάχτυλά τους στις φράουλες και τα κεράσια. Για να μπορούν να ζωγραφίζουν με τα

Ήταν καλύτερα όταν έλεγα ψέματα. Τα πράγματα ήταν πιο γαλήνια τότε… αυτή η φράση ηχεί εδώ και κάμποση ώρα στα αυτιά μου. ξανά και ξανά. Είχαμε έναν καβγά με τον άντρα. Ένας από τους πολλούς. Σιγά μη με ρουφούσε ποτέ η απάθεια, υποτονικότητα, δειλία του άντρα. Έκρηξη + Ηρεμί

Ο λογος που καταχωρω την αγωγη Κουτια κατά Βατιδου όπως δημοσιευθηκε στο πρωτο θεμα είναι γιατι πιστευω πως προκειται για ένα κοινωνικο μαθημα. Δεν με ενδιαφερει το κουτσομπολιστικο του πραγματος, αλλα πιστευω ότι είναι μια διδακτικη ιστορια για ολους μας. Πως ένα ζευγαρι

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης. Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Νάτη η βελόνα που με τρύπησε. Την είδες; Την ψηλάφισες; Την άφησες να σου τρυπήσει κι εσένα το δέρμα; Να σου στάξει λευκό αίμα από τα σωθικά; Πριν μια ώρα, ο εαυτός μου με ξύπνησε. Με σήκωσε από το κρεβάτι. Με έστειλε να πλύνω τα χέρια μου. Λες και αναμένω κάτι. Κάτι που θα

In poetry the intellectual must be fused with the sensuous to bring out gratifying meanings. A deep, inner music is the soul of poetry with emotion being the heart of any poem! Truly fine poetry must be read aloud. A good poem does not allow itself to be read in a low voice

Μου εκανε μεγαλη εντυπωση η συνεντευξη του στην Καθημερινη και την αντιγραφω αυτουσια. Αφιερωμενο σε οσους λενε ότι ολοι οι ιερεις είναι διεφθαρμενοι, ότι δεν υπαρχουν αξιολογοι κληρικοι και κατά τη γνωμη μου τετοιες δοξασιες εχουν να κανουν γιατι όταν οι ανθρωποι απορρι

Θέλω να γουργουρίσεις μέσα μου. Πάνω μου. Παντού μου. Ναι. ΕΣΥ Θέλω και να σε πονέσω. Όχι λιγάκι. Να σου ανοίξω βίαια τα πόδια, να σε αιφνιδιάσω. Γυναικείες κινήσεις. Ίσως. Να σε γυρίσω απότομα. Να ανασάνω πάνω στον κώλο σου. Να φτύσω μέσα σου. Κι εκεί που εσύ θα περιμένεις

(Πηγή εικόνας: www.change-management.com ) Πάρε, βγάλε, αφαίρεσε. Μη μου δίνεις άλλο. Όχι άλλο, να χαρείς. Σταμάτα το για λίγο. Τράβα το πόδι σου από το πεντάλ, κράτα το χέρι σου μακριά από το πρόσωπό μου, κλείσε το στόμα σου λίγο και γείρε το κεφάλι να δεις. Γείρε το ψηλά,

Είναι μεταφυσικά αλλόκοτο. Τις τελευταίες μέρες βλέπω και βλέπεις απανωτά όνειρα κι εφιάλτες με εμάς! Και την επόμενη μέρα, διηγούμαστε τι είδαμε! Ενός είδους διαγωνισμός… Έχεις ξαπλώσει τώρα… Σ’ακούω να ροχαλίζεις ελαφρά. Είσαι πτώμα. Πόνεσαν οι γάμπες σου από την ορθοστασ

Η Φίλια είναι μια γυναικα που φανταζει απλησιαστο ιδανικο. Πανεμορφη, επαγγελματικα καταξιωμενη, εξαιρετικα ευφυης, καταπληκτικη μαγειρισσα και μεγαλη καρδια… Εκμεταλλευομενος τη φιλια μας – το παραδεχομαι - την παρακαλεσα να μου χαρισει μια νοτα της, ένα δικο της κειμ

Φάτσα είσαι τελικά, το ξέρεις; Γλυκούλι πρόσωπο, ευχάριστο, τελείως μπεμπέ και μια μύτη, όλα τα λεφτά. Με ένα στρασάκι τοσοδούλι εκεί πάνω να αστράφτει και να τραβά το βλέμμα. «Πάρε το φεγγάρι» σου είπα κάποια στιγμή πριν καταπιώ το πράσινο υγρό. -«Κοίτα να δεις που τελικά

Σκέφτομαι πως το στέμμα της ζωής τα μετρά αυτά που δίνει. Κι αυτά που τελικά παίρνει πίσω. Κι αν είναι ευτυχισμένη και γεμάτη, η στέκα αυτή γυαλίζει. Φωτίζει το πρόσωπο, την ύπαρξη. Η μαμά χρόνος τείνει την παλάμη της. Κι εσύ πάνω της γράφεις στόχους κι όνειρα. Και που και