Σκεφτόμουν… τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο; Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο

Τεντωμένο σκοινί. Με δέσαν εκεί πάνω, μετέωρη, ανάμεσα σε σκόνη, σωματίδια και λάμψεις που κατρακυλάνε στο τζάμι του ουρανού. Και προσπαθώ να γραπώσω σκέψεις. Να σταματήσω τις σκέψεις μου, να τις προσέξω, να τις γυαλίσω λιγάκι παραπάνω και να τις ξαναβάλω στη θέση τους. Να

Έδωσα ρέστα σήμερα και η μέρα δεν έχει πάει ακόμη για ύπνο. Που σημαίνει ότι μπορεί να το παρακάνω… κι άλλο! Μου ήρθε η περίοδος. «Καλά» μέχρι εδώ; Είναι από κείνες τις μέρες που αιστάνομαι κάπως. Λίγο ασταθής, λίιιιγο έτοιμη να εκραγώ –αλλά αυτό κι αν είναι σύνηθες-, λίγο

ήταν οι διακοπες μου τον Αύγουστο. Τη Τετάρτη βγήκα απο το Νοσοκομείο. Γεμάτη με εκείνο το συναίσθημα του ως εδώ ήταν, μη το παλεύεις άλλο, δεν σε θέλει. Για μιά ακόμη φορά αφέθηκα. Στα χέρια άλλων που πάσχιζαν για μένα. Για μία ακόμη φορά επέζησα. Εκπληξη αισθάνομαι και α

Τι να σε χρεώσω ψυχή που δεν κρύβεσαι, που δε χωράς και που δε με χωράς; Τι να χρεώσω στις ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τα σκαλιά, ακούραστα ως τώρα; Μέσα-έξω πόνος. Μέσα-έξω ύπαρξη. Μέσα-έξω νότες. Μέσα-έξω αύρα, βλέπω, θέλω, αισθήσεις, ταξίδια σε ό,τι δεν μπορώ (

Σταχύς ανεμοστρόβιλος με τεράστιες δαγκάνες στο περίβλημά μου για να πετσοκόβει ό,τι αντέχει, ό,τι μένει, ό,τι ζει για να δημιουργεί. Κοίτα τώρα που έχτισες πάνω μου πολιτεία δαιδαλώδη, άσχημη πολύ, βέβηλη. Κοίτα πώς τσιμέντωσες το γκαζόν που κάθε πρωί χτένιζε η γλώσσα μου.

Στην κυριολεξία κι εδώ που τα λέμε, ακόμη φτύνω. Fuck. Πήγα για… σφαγή χτες. Οδοντίατρο. Και υποβλήθηκα σε εξαγωγή δοντιού. Κι εκεί που νόμιζα ότι είμαι καλά και πως τελείωσαν τα βάσανά μου ανέλπιστα γρήγορα, αφού και μηχανή καβάλησα και στο τηλέφωνο μίλησα, τσουπ… να το αί

Βυθίστηκα στα σεντόνια των αναμνήσεων σήμερα. Ξάπλωσα για ελάχιστα λεπτά το μεσημέρι στο δωμάτιο. Άνοιξα τα πάντα διάπλατα και προσκάλεσα τον αέρα να χορέψει και να φωτίσει τα πάντα. Και ταξίδεψα πάνω στις τσαλάκες του υφάσματος, σα να ‘ταν ένα κομμάτι σκληρό φύλλο κι εγώ,

Δεν πρόκειται να ξανακάνω έρωτα… Δεν πρόκειται να ξαναδωθώ σε κανέναν… Θα παίζω θέατρο και θα είμαι ασφαλής. ~ You are dismissed from my life. Ελεύθερος!

Αφού λόγω της "ξηρασίας λέξεων" και της δόλιας της γρίπης δεν μπορώ να γράψω κάτι νέο, είπα ν ανεβάσω μια παλιά ιστορία που είχα ξαναδουλέψει πρόσφατα. Διαβάστε, λοιπόν, για Το Δράμα της Μάρθας: Έκλαιγε με λυγμούς, εδώ και μέρες, απαρηγόρητα, χωρίς σταματημό. Έκλαιγε μόν

Εσύ πονάς, επειδή δε σε γαμάει. Εσύ πονάς, διότι τα χέρια αντί να ψαχουλεύουν πάνω σου, μέσα σου, έρωτα απέραντο, γίνονται μαστίγια κι αφήνουν λεκέδες. Εσύ πονάς, γιατί ξέρεις αλλά δεν μπορείς να μιλήσεις. Ξέρεις όμως! Εσύ πάλι πονάς, επειδή δε σ’αγαπάει πια και στο δείχνει

«Δεν πας καλά!» «Λες να μην το ξέρω, ρε Γιώργο;» «Ε, και τι κάνεις γι’ αυτό; Όλη μέρα πίνεις, κι ύστερα πιωμένος ξενυχτάς. Μέχρι πότε...» «Όσο αντέχω!» «Και μετά;» «Και μετά θα πάω στο διάολο να ησυχάσουμ’ όλοι!» Κάθε μέρα όλο και χειρότερα δείχνει ο Αντρέας. Κάθε μέρα πίν

«Δε θέλει να με βλέπει. Όχι τώρα. Όχι ακόμη. Ίσως και ποτέ. Αν με δει, λέει, αν του μιλήσω, αν προσπαθήσω να δικαιολογηθώ, δε θα αντέξει, δε θα συγκρατήσει τα νεύρα του. θα με σκοτώσει, επί τόπου...» «Φοβάσαι, Αναστασία; Τον φοβάσαι;» «Όχι! Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος, δεν

Ήταν καλύτερα όταν έλεγα ψέματα. Τα πράγματα ήταν πιο γαλήνια τότε… αυτή η φράση ηχεί εδώ και κάμποση ώρα στα αυτιά μου. ξανά και ξανά. Είχαμε έναν καβγά με τον άντρα. Ένας από τους πολλούς. Σιγά μη με ρουφούσε ποτέ η απάθεια, υποτονικότητα, δειλία του άντρα. Έκρηξη + Ηρεμί

«Δεν πας καλά, Βασιλική...» «Λες να μην το ξέρω!» «Ε, τότε γιατί δεν κάνεις κάτι γι’ αυτό;» «Να κάνω τι; Όλη μέρα κι όλη νύχτα αυτό σκέφτομαι, αλλά απάντηση δε βρίσκω. Να κάνω τι;» «Να πας να τον βρεις, τώρα που σε χρειάζεται.» «Μα δε με θέλει εκεί, δε με θέλει κοντά του.

Δεν μπορώ ή δε θέλω ίσως να συνειδητοποιήσω πόσο φθαρτό είναι το σώμα μου. Ή καμιά φορά πόσο ανούσιο είναι το να τσακώνομαι, το να φωνάζω, το να μπαίνω σε πλεκτάνες και παιχνιδάκια. Πέθαναν άνθρωποι γύρω μου. Πόνεσαν ψυχές καθαρές. Κι άλλες έχασαν τα δεκανίκια τους και μείν

Έχει πλάκα έτσι, δε βρίσκεις; Όλοι μα όλοι να ποντάρουν τις μάρκες τους στο κόκκινο κι εσύ, πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, ίσως και λογική, να αφήνεις τη ζωή σου όλη πάνω στο Μαύρο! Και ναι, είναι διασκεδαστικό όταν είσαι ο μόνος που διασκεδάζεις με τον πόνο σου. Με τ

Όλα τα έχασε. Όλα! Και τώρα τριγυρνά μοναχός, με σκυμμένο το κεφάλι, μέσα στους δρόμους μιας βρώμικης, οχληρής κι αφιλόξενης πόλης, και σκέφτεται. Όσο του το επιτρέπει το θολωμένο απ’ το πιοτό μυαλό του, σκέφτεται. Σκέφτεται την προηγούμενή του ζωή, τα νιάτα που ξεκίνησαν

Άσπρο-μαύρο. Σπάνια υπάρχουν χρώματα ενδιάμεσα. Όχι πως παντού γύρω μου δε βλέπω απίθανα φωτεινά και τέλεια μιξαρισμένα χρώματα. Όχι. Τα βλέπω! Αλλά στη μεταξύ μας απόσταση, υπάρχει ένα τεράστιο κενό αέρος, κενό. Τίποτα και πολλά πράγματα μαζί.  Από το άσπρο ως το μαύρο, πό

Απίστευτο! Τρεις ώρες. Τρεις ολόκληρες ώρες. Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ. Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιο

Μαδρίτη , Απρίλιος 2008. Πλάθα Μαγιόρ. Καθόμαστε, πίνουμε μπύρα, ακούμε τη μουσική από τους περιπλανώμενους. Η πλατεία εγκαινιάστηκε με αίμα, αφού το 1621 εκεί έλαβε χώρα η εκτέλεση του Ροδρίγο Καλδερόν, υπουργού του Φιλίππου Γ. Ο Καλδερόν συμπεριφέρθηκε με τόση αξιοπρέ

Θέλω να γουργουρίσεις μέσα μου. Πάνω μου. Παντού μου. Ναι. ΕΣΥ Θέλω και να σε πονέσω. Όχι λιγάκι. Να σου ανοίξω βίαια τα πόδια, να σε αιφνιδιάσω. Γυναικείες κινήσεις. Ίσως. Να σε γυρίσω απότομα. Να ανασάνω πάνω στον κώλο σου. Να φτύσω μέσα σου. Κι εκεί που εσύ θα περιμένεις

Οι περισσότεροι άνθρωποι είτε κάνουν σχέση για να νιώσουν ασφάλεια –οι γυναίκες το παραδέχονται τουλάχιστον-, είτε αν μη τι άλλο, αποκτούν αυτό το συναίσθημα όταν μπαίνουν σε μια «σοβαρή» σχέση. Ε λοιπόν εγώ δεν το έχω. Ναι, ποτέ μου δεν το είχα ανάγκη, χωρίς να το σνομπάρω

Κάθε χάραμα παίρνει τη βαρκούλα του και βγαίνει στ’ ανοικτά. Όχι, όχι για να ψαρέψει, ή ίσως ναι, και γι’ αυτό. Ποτέ δεν ήταν στ’ αλήθεια ψαράς, ήταν άνθρωπος της γης, αγρότης, αλλά από τότε που έχασε την κυρά του παράτησε τα κτήματα κι άρχισε ν’ αγαπάει όλο και πιο πολύ τ

Κοιτάζω το χέρι μου. Το φέρνω μπροστά στο πράσινο μάτι μου και το παρατηρώ. Μπλε σημεία πάνω στα δάχτυλα, πρησμένη σάρκα, άσχημη όψη. Το χτύπησα, το χρησιμοποίησα βίαια, το έκανα άψυχο μέσο και τώρα αυτό, μου θυμίζει πώς κάτι τόσο ζωντανό, αναγκαίο και παρόν, μπορεί να γίνε