Γιάννης Ρίτσος 1η Μάη 1909  -  11 Νοέμβρη 1990 Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη του 1990, φεύγει απ΄τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος. Το μπλογκ αυτό και εγώ προσωπικά, τιμάμε τη μνήμη του Μεγάλου Ποιητή, δημοσιεύοντας το παρακάτω ποίημά του. Αυ

Στή μνήμη του Μέμου Παναγιωτόπουλου και του Τάσου Σπυρόπουλου Παραλείποντας, λοιπόν, τα σκοτεινά ενδιάμεσα της διήγη- σης, θ άναφερθώ μόνο στο οτι έπρεπε να κλαίμε σιγανά, γιατί ο ιδιοκτήτης μας απαγόρευε τα όνειρα και μόνο το χέρι της άρρω- στης (που σε λίγο θα πέθαινε) δ

Ένα βιβλίο κρατώ, απο ο παράθυρο κοιτώ... ένα πλοίο, που να πηγαίνει απορώ; Μήπως στην κοπέλα που αγαπώ; Αχ να είμουν εκεί απο τα μάτια της να θαμπωθώ, στο φιλί της, να πνιγώ και απο το νέκταρ της να αναστηθώ!

αλλά κάποιοι λένε είσαι θεός!!! Έχω ένα κολλητό που είναι Paxoulos... λένε ότι είναι φίλος καλός αλλά δεν ξέρουν τι αρετές κρύβει και έχει γίνει για εμένα

Τα μάτια μου κλείνουν, για σένα δακρύζουν, τα άστρα σιγοψυθιρίζουν, τα τόσα σ αγαπώ... μα αυτά που μας στιγματίζουν, είναι οι άνθρωποι που αξίζουν, που ξέρουν να το ζούν κάθε λεπτό, που δεν ζητούν αντάλαγμα και φτάνουν και στον θάνατο για τον άνθρωπο αυτό!

Όταν άρχισε η πολιορκία, ο μάντης τοχε πεί καθαρά : "τη σιωπή να φοβόσαστε", έτσι πολεμούσαμε αδιάκοπα φωνάζοντας, τα τύμπανα κι οι σάλπιγ- γες δεν έπαυαν στιγμή, ενώ τις νύχτες συδαυλίζαμε τις γυναίκες να ουρλιάζουν πάνω απ τους νεκρούς τόσο, που καμιά φορά κάποιος

Με την ευκαιρία του τρισάγιο στην μνήμη του Ν. Σεργιανόπουλο ο Ιορδάνης του έγραψε μερικές λέξεις και τους τις αφιερώνουμε όλοι!

Ολοι γεννιόμαστε με μια καρδιά όταν χτυπάει κανονικά σημαίνει οτι είμαστε καλά όταν χτυπάει τρελλά τότε ερωτευτήκαμε μια άλλη παράφορα ευχόμαστε να μην τελειώσει ποτέ και να την έχουμε πάντα αγκαλιά αν η ζωή μας τα φέρει διαφορετικά να είμαστε ευτυχισμένοι που μας αγάπησαν

Εθνικό Συντονιστικό Πρόγραμμα έγκαιρης και έγκυρης ειδοποίησης των πολιτών

Διάβαζα πριν λίγο μια κριτική βιβλίου και αν δεν ήμουν Βούδας, σε ό,τι αφορά τη ψυχική μου γαλήνη, θα έμενα με το στόμα ανοικτό. Ο άνθρωπος που υπέγραφε την κριτική δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποδεικνύει τις γνώσεις του, αφήνοντας την περιγραφή του βιβλίου σε δεύτερη

...μπήκες μέσα στην ζωή μου όπως ο φρεσκοξυρισμένος άντρας που μοσχοβολάει κολώνια λεμόνι... μπαίνει, Αύγουστο, σε γεμάτο ιδρωμένους επιβάτες λεωφορείο...

Ετικέτες κατασκευές, νύχτα, σκοτάδι, τι θέλει να πει ο ποιητής;, φανάρι, φως, χειροποίητο

Μεγάλο πάθημα της ανθρώπινης φύσης είναι η απόσταση που χωρίζει τη σιωπή από το θείο. Ο ποιητής, καταγραφέας του χάσματος μεταξύ Εκείνου και του Άλλου, απολαμβάνει τον ρόλο του. Οι φτερούγες των αγγέλων (ως αξιακό σύμβολο) είναι μετωνυμία της ποιητικής δύναμης. Το σημαίνον

«Ω ζωή της ιδικής μας άνοιξης! Γιατί μαραίνεται ο λωτός του νερού; Γιατί μαραίνονται και πέφτουν τα χαμογελαστά παιδιά της άνοιξης; Α! η Θελ είναι σαν τόξο δροσερό, σα σύννεφο περαστικό, Ανταύγεια, σκιά μες στον καθρέφτη του νερού, Κάτι σαν όνειρο παιδιού και σα χαμόγελο μ

Τα μάτια ως κλείνω σε ζεστή φθινοπωριού βραδιά, μυρίζοντας του ολόθερμου του στήθους σου τα μύρα, βλέπω να ξετυλίγεται φαιδρή μια ακρογιαλιά, που ενός ήλιου μονότονου τηνε θαμπώνει πύρα. Ένα νωχελικό νησί που η γης του εκείνη βγάζει κάτι δεντριά παράξενα μ’ ολόγλυκους καρ

Ανατρέξτε στους συνδέσμους σε αυτήν την ανάρτηση