Ο κος και η κα Σμιθ, ζούσαν ζωή χρυσή. Ήταν ανδρόγυνο σωστό, μ’ αγάπη αληθινή Ωραία νέα έλαβαν, πρωί – πρωί μια μέρα: Η κα Σμιθ τα έκανε τον κο Σμιθ πατέρα! Μα κάτι πήγαινε στραβά με το μικρό μωράκι. Αυτό δεν ήταν άνθρωπος, ήτανε ρομποτάκι! Δεν ήταν όμορφο, απαλό, δεν

Θα ρθει καιρός που θ αλλάξουν τα πράγματα να το θυμάσαι Μαρία θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη Μη βλέπεις εμένα μην κλαις εσύ είσαι η ελπίδα Άκου, θα ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη δε

"Σπρώξε τις λέξεις ως το γκρεμό τους και να,το Ποίημα" Ο π.Παναγιώτης Καποδίστριας γεννήθηκε το 1961 στο Μπανάτο της Ζακύνθου όπου μόνιμα ζει και, ως ιερέας εφημερεύει. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διδάσκει στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και στο ΤΕΙ Ιονίων Νή

Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης απαγγέλει τρία ποιήματα (Ατένιση θησαυρού, Σκόρπια φύλλα, Άσκηση μεταφορών) από ηχογράφηση του 1984 για την ΕΡΑ. Μουσική σύνθεση Βασίλης Ριζιώτης. Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993) γεννήθηκε, έζησε και πέθανε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Πα

Η στοιχειωμένη πόλη Πόλη των νερών. Πόλη μου στοιχειωμένη, στα νερά της μνήμης. Χτισμένη πάνω σε αρχαία σώματα. Βλέπω πάνω στο γεφύρι ένα πλήθος, τόσο πολλοί. Δεν είχα φανταστεί ότι ο θάνατος είχε τόσο πολλούς ξεκάνει. Στέναζαν από το βάρος του θανάτου. Γλυκιά η ζωή και ο

Οι λέξεις Χωρίς τον ουρανό θ’ αρπάξουν τον ορίζοντα πιο πέρα θα τον ανάψουν ζωντανό και θα τον κάψουν μέρα χωρίς τον ουρανό ολόκληρο το σύννεφο θα ρίξουν το μισό μέσα θα σκάψουν το νερό να τρέξουν οι ανάσες Θα ‘βρούν τον ύπνο να κοιμάται στο χαρτί με τις εικόνες του με

"Μια ολόκληρη ζωή, ούτε μια μέρα δίχως ένα στίχο, ή, τουλάχιστον κάποια ποιητική διάθεση. Σαν τους ετοιμοθάνατους που μιλάνε αδιάκοπα και δίνουν ευχές και παραγγελίες, που κάνουν προφορικές διαθήκες και μοιράζουν ακόμα κι ανύπαρχτες κληρονομιές - ξέροντας πως μόλις σωπάσο

Ο πατέρας μου ήξερε λατινικά, η μητέρα μου έπαιζε πιάνο κ’ επήγαινε σ’ επισκέψεις. Καταλαβαίνεις, μικρή μου, καταλαβαίνεις; Είχα ένα παιδαγωγό, ένα άλογο, ένα τουφέκι, υπηρέτες και ιπποκόμο. Καταλαβαίνεις; Αλλ’ αγαπούσα πολύ τα βιβλία, τις καρδιές και τα μάτια θλιμμένα.

Θέλω να κοιμηθώ πλάι πλάι μαζί σου Μαλλιά μπερδεμένα Αιδοία γαντζωμένα Με το στόμα σου για προσκεφάλι Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη ράχη Δίχως να μας χωρίζει ανάσα Δίχως λέξεις να μας περισπούνε Δίχως μάτια να μας διαψεύδουν Δίχως ρούχα. Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου στήθος στ

«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε. Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη… Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας. Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη. Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα…» Γ.

Πέννυ Μηλιά Χρυσόμυγα Πάλι έδεσα τα πόδια μου Στην κλωστή σου Δεν θα κάνω παιδιά Υπνωτίζουν Δεν θα έχω χαλιά Καταπίνουν τις σκέψεις μου Τα κρεβάτια αιχμαλωτίζουν το σώμα Αιώνια θα ξαπλώνω Η τηλεόραση επιπλέει Δίχως να γεννά Καμία ανάγκη για αγάπη Δεν θα έχω βιβλία

miro-garden Οίδες γαρ ότι στην κόψη του καιρού Των συστημάτων η εντροπία Πάντοτε στρέφει τη βελόνα προς το χάος Ου μην αλλά μνήμη ασθενική λανθάνει σε, Ότι ένστικτο σοφότερο πάντων συστημάτων, Και στων ανέμων τη σπορά, Θυέλλης προαναγγελθείσης εκ στόματος Κασσάνδρας, Κά

«Έλα μωρό μου να σου κόψω λίγο τα μαλλιά», του είπε. Κι εκείνος ακούμπησε το πρόσωπό του ανάμεσα στο εφηβαίο και τα γυμνά της πόδια και το έτριβε πάνω στη γύμνια της και χαϊδευότανε αγκαλιάζοντας με το αριστερό του χέρι τους γοφούς της και με το δεξί του τα πόδια της. Ύστε

Ήταν την χρονιά του 1907 όταν ο James Joyce θα τέλειωνε ένα βιβλίο γεμάτο ποιήματα για την αγάπη και τον έρωτα δίνοντάς του τον τίτλο Chamber Music. Γράφοντας ένα γράμμα στον αδερφό του Stanislaus λίγο αργότερα, του έλεγε: «Some of the verses are pretty enough to be put to

Δεν θα πλήξω,Ας είναι η νύχτες του χειμώνα μου μεγάλες. Καθε βράδυ,παω ταξίδι μακρυνό,σε χώρες άλλες. Κι η βαρκούλα μου που μοιάζει με νοσοκομείου κρεββάτι. είναι με χαρές του κόσμου και παρηγοριές γεμάτη κι έχω και μια γλάστρα μέσα μένα κόκκινο λουλούδι που είναι σαν ζεστ

πιες μονάχος φάε κάψε συνουσιάσου ψόφα μόνος όπως και πριν οι απόντες είναι νεκροί οι παρόντες βρομούν ξεστραβώσου κοίτα τις καλαμιές που ερεθίζονται ή τους βραδύποδες δεν αξίζει τον κόπο υπάρχει ο άνεμος και η αγρύπνια Από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ συνοδευόμενα από ΣΑΧΛΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ του

Σε μια εκδοχή του χρόνου συνεχίζω με την Άννα ποτέ δεν πήρα το πτυχίο μου έχουμε μια κόρη. Επισκέπτης φαρμακείων και πρωί κι απόγευμα ξοπίσω απ’ τους λογαριασμούς τα ιδιαίτερα το βραδινό φαΐ που φτάνει τηλεφωνικώς στο διαμέρισμα. Αρχίζω να τα λέω μοίρα μου όσα συ

Ο Μαχμούντ Νταρουίς, που θεωρείται ως ο εθνικός ποιητής των Παλαιστινίων, πέθανε στο Τέξας μετά από εγχείρηση καρδιάς στην οποία υποβλήθηκε, δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο «αλ Αραμπίγια», ένας γιατρός του Ιατρικού Κέντρου Μεμόριαλ Χέρμαν-Τέξας στο Χιούστον, όπου νοσηλευόταν ο

ΤΡΟΜΑΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΓΕΝΝΗΣΗ Κάθε πρωί ξαφνιάζομαι ξυπνώντας απότομα σκέφτομαι λίγα δευτερόλεπτα λέγοντας υπάρχω λοιπόν ακόμη. Τέτοιος ο τρόμος που με συνέχει από λίκνου. Ράμπα 15-02-88 (ανέκδοτο)

Η γυναίκα μου με κόμη φωτιάς από καυσόξυλα Με σκέψεις αστραπών θερμότητας Με μέση κλεψύδρας Η γυναίκα μου με μέση ενυδρίδας ανάμεσα στα δόντια Της τίγρης Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης αστεριών Του μεγαλύτερου μεγέθους Με δόντια αποτυπωμάτων άσπρου ποντικο

Κοιμισμένη είσαι ένα τέλειο διαφορετικό πλάσμα: Ο γαλανομάτης σαν φιγούρα του Μοντιλιάνι μακρόμισχος, πυρακτωμένος, γατίσιος εαυτός σου χαλαρώνει μεταλλάζοντας σε σκιερό κορίτσι, ζεστό, κουλουριασμένο, που αναδίνει τον απαλό στεναγμό της ανάσας σου... Στέκομαι πάνω από το

Στον Βικτουρουγκό Είναι γνωστό πως για να γράψει ο ποιητής Πρέπει να τον βαρέσει η έμπνευση Υπάρχουν όμως άνθρωποι π’ όσο κι αν τους βαρέσει Τίποτε δεν παθαίνουνε. ΜΠΟΡΙΣ ΒΙΑΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Εκδόσεις: «ΓΝΩΣΗ»Μετάφραση: Αντώνης Φωστιέρης και Θανάσης Θ. Νιάρχος

Alone with our madness and favorite flower We see that there really is nothing left to write about. Or rather, it is necessary to write about the same old things In the same way, repeating the same things over and over For love to continue and be gradually different. f

Πόσο μπορεί να κοστίζει ένα βιβλίο του Χέμινγουεϊ; Το «Στην εποχή μας», που μόλις εκδόθηκε από τον Καστανιώτη, κοστίζει 13 ευρώ. Και όμως το ίδιο μυθιστόρημα δημοπρατήθηκε πρόσφατα στο Λονδίνο προς 75.000 δολάρια. Οχι διότι πρόκειται για αντίτυπο από την πρώτη έκδοση του

Άλμα εις τριπλούν...του Σωτήρη Παστάκα Στον Θανάση Δημούλη ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να μας βοηθήσεις Θεέ μου, βοήθησέ μας τώρα. Τώρα που ψάχνουμε το Ι.Χ. και δεν το βρίσκουμε: τώρα, που η μεγάλη απώλεια της μνήμης, έχει το ακριβές της αντίτιμο: το αγοραίο κόμιστρο με διπλή ταρίφα. Μισή