ΔΙΣΤΙΧΟ ΣΥΜΒΑΝ Δεκέμβριος απογεύματος μού κλείνει μάτι στο Πυράγκαθο φωτιές ελεεινό κρεβάτι. [Υπεράγαθος, 4.12.2006, από το βιβλίο του Παναγιώτη Καποδίστρια, Ο αρχαίος Αγροφύλαξ, 2007, σ. 74] Κατά τη γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου, γιορτάζει με κάθε επι

Η θυσία των νέων στο Πολυτεχνείο χαρακτήρισε και νοηματοδότησε την Νεότερη Ελληνική Ιστορία. Είναι γνωστά όλ’ αυτά. Άπαντες, πιστεύω, υποκλινόμαστε μπροστά στο Όραμα και στο Αίμα των αδικοχαμένων Φοιτητών!... Η ανάρτησή μας σήμερα, αφορά σε κάτι σχετικό, αλλά όχι και κοι

ΕΞΑΨΕΙΣΜε αφορμή τη «Γιορτή» του Μπ. ΠυλαρινούΑν -ο μη γένοιτο- οι εξάψεις κατακάτσουν της Γιορτής κράτα μου εμένα το προσωπάκι της ελπίδας ολοφέγγαρο βρέξει χιονίσει τον αερόστατο έρωτα τυφλό πάνω απ’ τη θλίψη ιστιοφόρο το καρπούζι μεσοκάναλα και δε συμμαζεύεται πορ

ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΤΗΣ Θηλές των ήσκιων την Αρτέμιδα τρέφουν μη μαραζώσει και διασώζουν την ηχώ τα γελάκια την περηφάνια μα εφοδεύει Χρόνος Μεγαλομάτης κι όλα τα καίει των σχίνων τ’ άνθη στο Βουνό θρονιάζοντας αφέντρα νέα. -Σκοπιώτισσά μου λάβε τις αυταπάτες το Κάλλος

ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΤΩΝ ΕΛΑΤΙΩΝcum oppido magnifico et fertilitate praecipua Zacynthus… mons Elatus ibi nobilisΠλίνιος 1 Εδώ κοιμάται ο Κεραύνιος θεός του χρυσού γένους. 2 Ξάφνου το φίδι ν’ αποδερματώνεται το φιλδισένιο. 3 Είναι αρραβώνας το αίμα που αγκαθώνει – ιαματικ

Χθες το απομεσήμερο, μετά από δυο δεκαετίες, οργάνωσα έτσι τα πράγματα, ώστε να πάρω μια μεγάλη χαρά: Κατάφερα να ξανανέβω στον Σκοπό, το βουνό της Αρτέμιδας και της Παναγίας της Σκοπιώτισσας, στο χωριό Βασιλικός, ιδιοκτησίας της Οικογένειας των Λογοθετών. Πράγματι, με

ΚΛΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Ξέρω τι κοιτάς: Τον σκελετό της νύχτας δέρμα να φορεί τη στάχτη των αισθήσεων ανθεκτική στη λήθη. Κουβάρι ξανά οι κλωστές του έρωτα. Τι κακουχία! Ο δαρμός της αγάπης δεν πείθει πια κανέναν. Αποποιούμαι δημαγωγούς τους κρότους της πανήγυρης. Στο κατώι

Μέσα Ιουλίου του 2004, κατακαλόκαιρο, στα ελληνόφωνα χωριά της Απουλίας, στην Κάτω Ιταλία. Διαμένουμε στο Soleto και από εκεί εξακτινωνόμαστε στη γύρω περιοχή της λεγόμενης Grecia Salentina. Συναντήσεις, εκδηλώσεις, βόλτες! Όμως πάντα δίπλα ή πίσω μας ένας συμπαθητικός γε

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση των φιλικών Ιστολογίων Roadartist και Στου ονείρου το μπαλκόνι, για συμμετοχή μου στο νέο παιχνίδι των bloggers περί των Αγαπημένων Πίνακα, Φράσης και Ποιήματος, μετά χαράς προβαίνω σε... αποκαλύψεις, καλώντας να κάμουν το ίδιο και οι εξής

Το να πάει κανείς στην δουλειά του σήμερα το πρωί στη Ζάκυνθο ήταν άθλος, λόγω της πυκνής ομίχλης... Αλλά συνάμα ήταν και απόλαυση, μια και δεν είναι συχνό το φαινόμενο. Όλα έμοιαζαν ωσάν να είχαν μόλις ιδρυθεί και αναζητούσαν σχήμα και μάζα! Ξαφνικά και καθώς φωτογράφιζ

[Την ποιήτρια Λούλα Βάλβη-Μυλωνά την υπεραγαπώ και -θεωρώ- τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Ζει στην απόλυτη μοναξιά της, στο σπιτάκι της οδού Βερυκίου ή πότε-πότε κινείται ανάμεσά μας, αλλά στο αθόρυβο πάντα. Αν την πάρεις τηλέφωνο, έχει καλώς. Θα σού απαντήσει σύντομα, συγκρ

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας για το περιοδικό ΡΑΠΟΡΤΟ Η Μαρί Γκούσκου-Καρύδη υπήρξε άνθρωπος γλυκύς! Ή (όπως σουρεαλιστικά έλεγε η ίδια για τους ακριβούς της φίλους) άνθρωπος με το νι κεφαλαίο! Καταγόταν από την Κέρκυρα, το γένος Καρύδη, αδελφή του ζωγράφου Γιάγκου

Έχουμε πλέον καταντήσει γραφικοί και προβλέψιμοι, όλοι εμείς που δεν επαναπαυόμαστε ή βολευόμαστε σε μια Ζάκυνθο διαρκώς υλοκρατούμενη και ολοένα διαπλεκόμενη. Η όλη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζει και κινείται το νησί μας είναι δυσώδης και ήδη ασφυκτικότατη, αλλά -καθώς απο

Έχουμε πλέον καταντήσει γραφικοί και προβλέψιμοι, όλοι εμείς που δεν επαναπαυόμαστε ή βολευόμαστε σε μια Ζάκυνθο διαρκώς υλοκρατούμενη και ολοένα διαπλεκόμενη. Η όλη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζει και κινείται το νησί μας είναι δυσώδης και ήδη ασφυκτικότατη, αλλά -καθώς απο

Χθες το πρωί είχα την εξαιρετική τιμή να δεχτώ την επίσκεψη ενός σημαντικού πνευματικού ανθρώπου της σύγχρονης Ελλάδας: Του Ηλία Κεφάλα, διακεκριμένου ποιητή, διηγηματογράφου, δοκιμιογράφου και κριτικού. Με τον Ποιητή (προέχει αυτός ο τίτλος, θεωρώ) γνωριζόμασταν μες από

Παλαιότερα, προ δεκαετίας, είχα για πρώτη φορά στην Ελληνική Γραμματεία εισηγηθεί το θέμα «Ιερατική Ποίηση», αλλά υπό το πρίσμα της νεωτερικότητας του δημιουργικού λόγου ορισμένων Ορθόδοξων Κληρικών. Δεν μιλώ για την εν γένει χριστιανικότροπη ποίηση, στρατευμένη ούτως ή ά

Στο παραπάνω βίντεο, απόσπασμα από την εκπομπή "60 Minutes" του αυστραλιανού τηλεοπτικού Καναλιού 9, διεκτραγωδείται ο άδικος θάνατος ενός εικοσάχρονου, του Doujon Zammit, στη Μύκονο του 2008 (άκουσον, άκουσον!) και πώς οι γονείς του από τους Αντίποδες του Κόσμου βρήκ

ΡΙΠΗ ΦΩΤΟΣ Όλα κάποτε χύνονται στο κενό σαν το κρασί στα μάτια του νεκρού μα όσο το σώμα θα επιπλέει στο νου σου λανθάνουσα ριπή φωτός ανάμεσα στο μπλε και στο μη μαύρο κι όσο το τίμιο χρώμα θα σε ανέχεται να σε χαρώ στα πόδια μου να μην ξαναπλαγιάσεις. [Από το

Οσετία 2008. Φωτό: SkyNews [...] Όπου τα μάτια χυθούνε των αθώων άβυσσο διάπλατη γη που κοχλάζει τ άδικο τ άδικο δεν αντέχεται. Ποιος να κηδέψει κρινάκια τόσα λιώμα επί τροχάδην και ποιητής ποιος τα πρόσωπα με στίχους θ αγιομυρίσει; [...] (Απόσπασμα από το ποίημα Έρως ήρω

Αυτές τις μέρες βρέθηκα μπροστά σ ένα συγκλονιστικό πηγάδι παμπάλαιο, μ ένα μυστηριώδες πέτρινο φιλιατρό, τριμμένο μονομεριάς απ το επίμονο σκοινί των Χρόνων. Με καθήλωσε αυτό το κατασκεύασμα. Και όχι μόνον... Με μαγνήτισε. Πάντοτε, άλλωστε, τα Πηγάδια μαγνητίζουνε προ

ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ Πλησίον σου όλα: Σπίτια καλόσπιτα με βιολέττες κι αρμπαρόρριζα γι άλλοθι σα να εκπαιδεύεται ο Θεός στην αποστήθιση θυμός κεκαλυμμένος. Αχ, αυτή των Ελλήνων η θλίψη ερωδιός ερημοσπίτης ο παππούς με σπάει αμύγδαλο ευσυγκίνητος ο πατέρας με το παραμικρό κι ο

ΕΙΔΗ ΠΡΟΙΚΟΣ του Νικόλα (+26.7.2008) Απ’ όλα τα πλανόδια έχει το τρίκυκλο: Εμπριμέ ρουχαλάκια κυριών δεσποινίδων ή καναπέδων πούντρα στο πορφυρό κουτί και άλλες απαλότητες εύθραυστα δρακοπότηρα για στέρεους γάμους κουβερτόρια πάθους για τότε που θα μπει γαμπρός και δε θ

Να φυλάξω καλά την Αφή βαφή πασχαλινή των αυγών μαλλιών γηρασμένων λίγο απ’ το αίμα της ψυχής τις λέξεις να φυλάξω στο σελοφάν της μη Λήθης αρμόδιες για τους τίτλους του τέλους. Επιτέλους να: Το πριόνι κόβει τον δρόμο ανενόχλητο και σε πονάει στα φύλλα ο δαρμός συνηθί

Κ.Π. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ ΣΟΝΕΤΤΟ      Τα δάκρυα χύθηκαν μές στο κρασί της λήθης      Όμως εσύ στα χείλη σου μην το σιμώσης, μη...                ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ Με πέτρας δυσκολόγλυφτης κόμπους νεραδιασμένους μοιάζουνε της αγάπης μας, Καίτη, τ’ απομεινάρια. Ποιός Απελλής του Έρωτα τ

ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ 1 Το ανθρωπάκι της εξόδου ξέρει κι άλλο μονοπάτι μα δηλώνει άγνοια. Περί αγνείας ο λόγος και ο αντίλογος. 2 Στης εξόδου το ανάγνωσμα συμφωνούν εκτάκτως τα φωνήεντα ν αποδράσουν οπότε τι; Άστα να πάνε. Το κοιμητήρι ναν καλά. [Φωτογραφίες και ποίηση Π.Κ