ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ ΠΟΡΟΣ Ζεύξη του ποταμού, διάβαση των ανθρώπων, εναλλαγή μεγάλη απ’ όχθη σε άλλην όχθη, άγνωστο πια αν ξανάρθει στιγμή επιστροφής· πώς όλα παραλλάζουν απέναντι, οι φυτείες, ακόμη και τι κλίμα, όλη η σκηνοθεσία της φύσεως είναι άλλη· και η ζωή μας με

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΑΝΘΟΙ ΚΑΝΕΛΛΑΣ Ανθοί κανέλλας θράσευαν, μεστοί αρωμάτων στα χείλη της –θυμάμαι–, ενώ στην επικράτεια των ασπασμών τριπόδιζαν ατίθασα άτια: τα γκέμια τους να σπάσουν θέλαν, στων περάτων τα πέρατα να φτάσουν. Κι αν με αφρούς αφράτων σπασμών τρυγούσε πόθ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ Κομμάτι αργά, μα κάποτε θα ρθούν, οι κριτικοί, των τωρινών τα εγγόνια, στης παγερής ανυπαρξίας τα χρόνια στη σκόνη μου την τύχη τους να βρούν. Τον κόσμο το στενό θα ρθούν να ιδούν όπου η καρδιά η πλατιά χτυπούσε αιώνια και σα δεντρό πετούσε

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΤΖΙΟΥΛΑΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ Μονάχα μια βραδιά. Τί να μου κάνει, πές μου, σε τόσους μήνες που δε σ’ είδα, μια βραδιά; Καλύτερα να μη σε λάχαινα ποτέ μου, δεν θά ’μουν τώρα μύγα στη σφαλαγγουδιά. Κι όμως δεν ξέρεις πόσο γίνηκες ωραία, μ’ απ’ άλλον κάποιον να τα’ ακούσει

Η ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ Μια φορά κι εγώ κοίταξα πίσω είπα να χαθώ να μη γυρίσω Έτσι είν η ζωή και πώς να την αλλάξεις άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή έτσι είν η ζωή και πώς να την ξεγράψεις πώς να την ξεγράψεις με

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ Η ΚΛΕΑΝΘΗ Αθέατη σχεδόν παρατηρεί το μέλλον η γιαγιά. Σερμνή παιδίσκη η Κλεάνθη, κόρη της Καλλιόπης. Τον Μωυσή δεν τον γνωρίζει ακόμα, Τίποτα δεν γνωρίζει. Το μαύρο βλέμμα της βαθιά στον ίσκιο Φωλιασμένο Λυμένες οι κορδέλες της. Σκέφτεται κάτι αλμυρό ή

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Η ΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ        Σαν από γέλιο εκεί να χορεύει η Φύση Η Φύση χαμογέλασε και η Ζάκυνθος με χάρη οχ των κυμάτων ήβγε την κοιλία. Μυρτιές και κλώνοι κι αιθέρια πνεύματα απ’ τον κεστόν –από τη ζώνη της Αφροδίτης ήτοι– τη στεφάνωσαν να πάρει το

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ MILONGA AMARGA Y DULCE Τσαρτμπίττερ σοκολάτα – γεύση που μετέχει δύο εξουσιών: κακό κακάο που από το γάλα αρμέγει καλοσύνη, για να το κατέχει σαν μάγισσα στριφνή, και απ’ την ψημένη σπάλα του ερωτικού σφαχτού μοιράζει μοίρες, όταν διαβλέψει πως το κα

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΩΝΗΣ ΜΑΡΟΥΔΑΣ ΑΣ ΤΑ ΤΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΟΥ Άσ τα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα άσ τα ν ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά Τώρα που τα νιάτα σου είν ολανθισμένα Άσ τα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα Τη γαλάζια θάλασσα κοίτα την πλατιά κι άστα ν ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά Ά

ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ ΣΑΝ ΠΟΥΛΟΛΟΓΟΣ, ΞΟΒΕΡΓΑ... Σαν πουλολόγος, ξόβεργα βροχόλουρα και δίχτυα θε να στήσω, γύρω στο δέντρο το τρανό, για δόλο, μάγια θα σκορπίσω. Δε στήνω γι’ άγρη τ’ ουρανού και σύρριζα στης αστοιβής το φράχτη, κράχτη δε δένω κότσυφα δε δέρνω τη γαλιάντρα

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Βροχή και σήμερα βροχή στη στέγη μας βροχή στη πόρτα μας ατέλειωτη βροχή κι εσύ στα σύνορα σ ένα χαράκωμα και γύρω ο θάνατος ατέλειωτη βροχή Εγώ στα σύνορα σε κάποιο γράμμα μου βαθιά στη χλαίνη σου γλυκά να σε πονώ Κι εσύ

ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΝΤΑΣ καί δέν θα σ΄αφήσω να φύγεις πιό γρήγορα θα τρέξω στα χέρια θα σηκώσω το χώμα πρίν πατήσεις μαζί στό πυκνό δάσος,στα φυλλώματα θα χυθούμε γυρνώντας το κεφάλι πίσω τό χρόνο κοροϊδεύοντας σ΄ενα στρόβιλο αέρα τυλίγοντας τά χέρια τί

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΤΑΞΙΔΙ Έσπαγα το κορμί σου σα ζαχαροκάλαμο σε κάθε κόμπο κάθε άρθρωση ρουφώντας από τις ρωγμές χυμό. Κι εσύ διαρκώς αναδυόσουν πιο ακέρια με σκέπαζες με την πολύβουη φυλλωσιά σου την αρμυρή δροσιά της θαλασσινής σου νύχτας και με ταξίδευες όλο το δρόμο α

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά με τα χεράκια της και γέμισ από τ΄ άνθη η πλάτη, η αγκαλιά και τα μαλλάκια της. Αχ, χιονισμένη σαν την είδα την τρελή γλυκά τη φίλησα της τίναξα όλα τ άνθη από την κεφαλή κι έτσι της μίλησα: «Τρ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε· αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα, θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου, θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας. Το αυγουστιάτικο φεγγάρι γυαλίζει στην κουζίνα σα γανωμένο τ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΡΚΟΡΑ Χτες έδειξες σε μένα και στον κόσμο, Μοίρα, τον νεαρό βλαστό και μού ’πες στη λαλιά σου: «Το βλέμμα στον σεμνόν ετούτο στρέψε! Γύρα σου πού θα βρείς ειδή άλλη τέτοια, τη θωριά σου ν’ αρπάζει μαγεμένη; Το παιγνιώδες –

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ Tο θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών. Aν έρθει πάλιν η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει, κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών. Tο θάνατό μας καρτερεί το λαμπρό φως του ηλίου. Tέτοια θα δούμ

ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ ΒΑΡΚΕΣ ΕΠΕΡΑΣΑΝ... Βάρκες επέρασαν εμπρός από το σπίτι εχτές, βάρκες επέρασαν αργά μες στης νυχτός τα σκότη. Ο αέρας έφερνε τους ήχους ενός τραγουδιού, ήχους νοσταλγικούς, κομμένους, μισοτελειωμένους. Αργά ο αέρας έφερνε τους ήχους τους γλυκούς κι όλο μ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΟΡΦΕΑΣ Αοιδέ, που τρέχεις στην τυφλήν ειρκτή της νύχτας νά ’δεις τη σύζυγό σου μες στη λήθη, ω, μη βαρυγκομήσεις που αντί γι’ αυτήν εμένα εις τούτο τ’ άντρο, που ’χτισ’ ο Άδης, θε νά ’δεις – με άξια πνεύματα έφτασα κι εγώ επίσης. Βασανιστήκαμε να ρθού

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ ΦΙΓΙΕΤΤΑ Γ. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ Περίεργη κι ιδανική, έτσι που έλεγες πως ποιός ξέρει από ποιού βιολιού σελίδα έχει ξεφύγει, ήρθε σαν άξαφνη εποχή, κι ακόμα ήρθε καθώς η μέθη του έαρος έρχεται με τ’ άνθινά της ρίγη. Της φούστας της παίζοντας κει το βάλς το π

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΜΙΑ ΚΟΥΠΑ ΓΑΛΑ Γ α λ ά ν ι ζ α ν –που λέει κι ο Ρίτσος– οι μετώπες της Αίτνας, και το μάγμα εκρύωνε που ’χε τρέξει στην κοίτη των ερώτων. Χτύπησε ήδη έξω έξη φορές το σήμαντρο: εξημέρωνε. Α ν τ ι λ ό π ε ς ετρέχαν οι σφυγμοί σου ακόμη – ε σ ύ μου τό ’

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΑ ΤΑΞΗ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ       ή ΜΙΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ Τη νύφη την επλήρωσε ο Φιλήμων, αλλά μια γεύση επήρε και η Βαυκίς. Μετά την επιδρομή της Λευκής Άρκτου στις κερκίδες των επισήμων, ηγέρθη και σαλτάρησε το νοήμον κοινόν, και ήθελε, αμελητί, επαρκείς

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον Άνθρωπο Χωρίς Ιδιότητες. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ Πανύψηλος τινάζεται ο γερός κορμός σε τούτο εδώ το χώμα, οπού ’ν’ του βίου λίκνο, μα και τάφος· απάνω-απάνω στο κορμί του η φυλλωσιά τεράστιο κομμάτι ειρηνικού, πασίγλυκου αγκ

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στον φίλτατο Παναγιώτη Καποδίστρια. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΠΠΟΤΗ ΚΥΡΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΦΡΑΙΗΖΕΡ Γιομάτο οχ την ψυχή μου και οχ το λογισμό μου, αχ, ίσια χρυσόνειρο, στων Άγγλων τ’ άγια χώματα άντε πέτα· στου Γιάννη μου το σπίτι κρούσε, εκεί όπου είν’

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ         io fui sesto tra cotanto senno                  DANTE Ο ΣΙΞΤΟΣ Εγλένταγε ο Λαός στου Διάκου το λημέρι και τον Βικέντιο απόλαυεν από την Στείαν που εμαντολίνιζε μιας ερωτιάς φιλίαν, κι ο κόντε-Σάλαμον ετάνυζε στ’ αγέρι τ’ αρμονικά του τόξα. Κ