ΔΙΣΤΙΧΟ ΣΥΜΒΑΝ Δεκέμβριος απογεύματος μού κλείνει μάτι στο Πυράγκαθο φωτιές ελεεινό κρεβάτι. [Υπεράγαθος, 4.12.2006, από το βιβλίο του Παναγιώτη Καποδίστρια, Ο αρχαίος Αγροφύλαξ, 2007, σ. 74] Κατά τη γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου, γιορτάζει με κάθε επι

BERTOLT BRECHT ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ Πολλοί είναι υπέρ της τάξεως. Στρώνουν για να φαν τραπεζομάντηλο (αν έχουν), ή με την παλάμη σπρώχνουνε τα ψίχουλα στο πιάτο, αρκεί το χέρι τους να μην είναι κουρασμένο· το τραπέζι τους ωστόσο έχει στηθεί, όπως και το σπίτι το

ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ ΠΟΡΟΣ Ζεύξη του ποταμού, διάβαση των ανθρώπων, εναλλαγή μεγάλη απ’ όχθη σε άλλην όχθη, άγνωστο πια αν ξανάρθει στιγμή επιστροφής· πώς όλα παραλλάζουν απέναντι, οι φυτείες, ακόμη και τι κλίμα, όλη η σκηνοθεσία της φύσεως είναι άλλη· και η ζωή μας με

WILLIAM WORDSWORTH (1770-1850) NUNS FRET NOT AT TEIR CONVENT’S NARROW ROOM Nuns fret not at their convents narrow room And hermits are contented with their cells; And students with their pensive citadels; Maids at the wheel, the weaver at his loom, Sit blithe and happ

Λαλείς και –ξανά –λαλείς το σκηνικό που έχεις μπροστά σου … ή τουλάχιστον την ερμηνεία αυτού …για να το ερμηνεύσεις πάλι ή να το αποφύγεις… σαν αυτιστικό. Ώσπου ανεβαίνεις στην ταράτσα και αντί να λαλείς,ΛΑΣΣΕΙΣ (υλακτείς-υλάσσεις.) Πάντως, άμα ανέβεις σε ταράτσα … αντι

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ Εις μνήμη Θανάση Κωσταβάρα και Ιάσονα Δεπούντη Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 7.00 μ.μ. Αίθουσα Εκδηλώσεων Μουσικής Ακαδημίας ARTE. Λεωνίδου 34-36, Λευκωσία. Διαβάζουν ποιήματά τους οι: Βάκης Λοϊζίδης Κώστας Κρεμμύδας Μιχάλης Παπαντωνόπουλος Π

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΑΝΘΟΙ ΚΑΝΕΛΛΑΣ Ανθοί κανέλλας θράσευαν, μεστοί αρωμάτων στα χείλη της –θυμάμαι–, ενώ στην επικράτεια των ασπασμών τριπόδιζαν ατίθασα άτια: τα γκέμια τους να σπάσουν θέλαν, στων περάτων τα πέρατα να φτάσουν. Κι αν με αφρούς αφράτων σπασμών τρυγούσε πόθ

. Θα σου γράψω ένα ποστ και μετά θα το φυλάξω για να πω όταν κάποτε σε βρω πως προσπάθησα και γω τούτον κόσμο να αλλάξω Θα σου γράψω ένα ποστ που στη μέση θάχει ποίημα για να σου δικαιολογηθώ πως δεν άλλαξε ο κόσμος έχει μπλέξει με το χρήμα Όταν κάποτε σε βρω την αλήθεια

κανεις δεν μπορει να ειναι απολυτα συντονισμενος με τις σκεψεις και τα συναισθηματα ενος αλλου ανθρωπου

FRANCESCO PETRARCA [ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΟΤΑΤΗ ΜΑ ΚΙ ΑΓΙΑ ΗΜΕΡΑ]   Εκείνη την πικρότατη μα κι άγια ημέρα, που κλαίουσα ήμπε στην καρδιά μου μια εικόνα της, δεν υπάρχει τρόπος... ύφος... να την πω, να τη γράψω· μόνο ο νους μου την πιάνει ως αιθέρα.   Με θλίψη ευγενικά αρθρωνότ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ Κομμάτι αργά, μα κάποτε θα ρθούν, οι κριτικοί, των τωρινών τα εγγόνια, στης παγερής ανυπαρξίας τα χρόνια στη σκόνη μου την τύχη τους να βρούν. Τον κόσμο το στενό θα ρθούν να ιδούν όπου η καρδιά η πλατιά χτυπούσε αιώνια και σα δεντρό πετούσε

DANTE GABRIEL ROSSETTI (1828-1882) A SONNET A Sonnet is a moments monument,-- Memorial from the Souls eternity To one dead deathless hour. Look that it be, Whether for lustral rite or dire portent, Of its own arduous fulness reverent: Carve it in ivory or in ebony, As

Με το γλαυκό να σμίξεις μελάνη παράφορη να μ’εξαιρέσεις διά παντός απ’το τυχαίο στην πεδιάδα αυτής της σελίδας, την άφορη με το καλό, το κακό να μετρώ, το σωτήρια μοιραίο Όταν θα συνεχίζεις να στέλνεις τα μαύρα σου σύμβολα στην άκρη του κάμπου μου, στη σχισμή μιας φανέ

Οδυσσέας Ελύτης! Δυτικά της Λύπης! Για μια ζωή απ’την αρχή απροσκύνητη! Χωρίς κεριά , χωρίς πολυέλαιους, με μια στην θέση αδάμαντος βέρα χρυσή ανεμώνη Στα κρυφά φεύγω με όλα τα κλοπιμαία στο νου μου … Γράμματα θα υπάρχουν. Θα διαβάζουν οι άνθρωποι πάλι και από την ουρά τη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΤΖΙΟΥΛΑΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ Μονάχα μια βραδιά. Τί να μου κάνει, πές μου, σε τόσους μήνες που δε σ’ είδα, μια βραδιά; Καλύτερα να μη σε λάχαινα ποτέ μου, δεν θά ’μουν τώρα μύγα στη σφαλαγγουδιά. Κι όμως δεν ξέρεις πόσο γίνηκες ωραία, μ’ απ’ άλλον κάποιον να τα’ ακούσει

[Ο ποιητής Διονύσης Σέρρας βρέθηκε τον προηγούμενο μήνα στη Σικελία και στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Από εκεί μάς προσκομίζει εικόνες των τόπων, που αποτύπωσε ο ίδιος με τη φωτομηχανή του, αλλά κυρίως μάς παραχωρεί για πρώτη δημοσίευση κάποια του τρίστιχα, τα οποί

ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΚΑΤΗ ΟΓΔΟΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΥΓΑΖΕΤΑΙ ΠΙΑ η μορφή σας περάσατε Στη δεύτερη σειρά εφεδρείας βλέπετε Τα πράγματα εκ του ασφαλούς αποκτήσατε Ύφος υπεροπτικό άλλοι τώρα διασχίζουν Τα πεζοδρόμια με καινούρια συνθήματα Άλλες φάλαγγες συμπαγείς τραγουδούν Εμβατήρια η αυλαία υψώνετ

-επετειακόν- (ευτυχώς οι συνειρμοί παραμένουν ελεύθεροι... το ίδιο και η θλίψη των ποιητών...) ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ Δεν τα κατάφερνε να κοιμηθεί, ζέστη του κερατά, καιγότανε το μεσημέρι, η κάμαρα μια κόλαση, πλάγιασε πάλι, απέναντι η Φανή, το μάτι της Φανής ασάλευτο στο κάντρο,

Η θυσία των νέων στο Πολυτεχνείο χαρακτήρισε και νοηματοδότησε την Νεότερη Ελληνική Ιστορία. Είναι γνωστά όλ’ αυτά. Άπαντες, πιστεύω, υποκλινόμαστε μπροστά στο Όραμα και στο Αίμα των αδικοχαμένων Φοιτητών!... Η ανάρτησή μας σήμερα, αφορά σε κάτι σχετικό, αλλά όχι και κοι

Δεν ξέρω τόνομά σου, ούτε να το μάθω θέλω.. Μη μου μιλάς για σένα μήτε για τον τόπο σου, μόνο έλα πάλι απόψε... Την αρμονία του κορμιού σου, να γευτώ θέλω και τους πύρινούς σου κάλυκες, ηδονικά να αγκαλιάσω και να καώ γοερά μέσα τους... Της ακόρεστης δίψας μου -καταμε

GARCILASO DE LA VEGA [ΑΠΟ ΚΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑ ΠΟΘΟΥΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΣΤΗΣΕΙΣ]   Από κερί άγαλμα ποθούσες να με στήσεις να βλέπω για ήλιο μοναχά το πρόσωπό σου, που όποιος τό ’δει και δεν πιάσει απ’ το δικό σου το βλέμμα πυρκαγιά, του λείπουνε οι αισθήσεις.   Από τα μάτια σου ένα φως πη

JIŘÍ KOLÁŘ (1914-2002) VEČER Okna se vzpínají Za stoly usedá večer Lampy kvetou A v obnažených zdech se tančí Hudba prchá kolem domů Na řeku se snáší hvězdný déšť Pár milenců Nakoupivší u párkaře Líbající se za každým soustem Míří na Karlák Víly nakloněné přes zábradlí

Η ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ Μια φορά κι εγώ κοίταξα πίσω είπα να χαθώ να μη γυρίσω Έτσι είν η ζωή και πώς να την αλλάξεις άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή έτσι είν η ζωή και πώς να την ξεγράψεις πώς να την ξεγράψεις με

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ Η ΚΛΕΑΝΘΗ Αθέατη σχεδόν παρατηρεί το μέλλον η γιαγιά. Σερμνή παιδίσκη η Κλεάνθη, κόρη της Καλλιόπης. Τον Μωυσή δεν τον γνωρίζει ακόμα, Τίποτα δεν γνωρίζει. Το μαύρο βλέμμα της βαθιά στον ίσκιο Φωλιασμένο Λυμένες οι κορδέλες της. Σκέφτεται κάτι αλμυρό ή

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Η ΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ        Σαν από γέλιο εκεί να χορεύει η Φύση Η Φύση χαμογέλασε και η Ζάκυνθος με χάρη οχ των κυμάτων ήβγε την κοιλία. Μυρτιές και κλώνοι κι αιθέρια πνεύματα απ’ τον κεστόν –από τη ζώνη της Αφροδίτης ήτοι– τη στεφάνωσαν να πάρει το